Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Reflet dans un diamant mort, Joika, Oxana, Good One en Tori et Lokita.
Wat vooral bijblijft aan Mexico 86 is hoe de film zeer persoonlijk blijft. De historische context blijft grotendeels op de achtergrond, wat jammer is, want juist die context van repressie en strijd had een extra laag kunnen toevoegen. De keuze om zo dicht bij Maria te blijven, toont wel de zwaarte van haar bestaan en maakt voelbaar hoe moeilijk het is om haar moederliefde steeds achter haar koele houding te verbergen. Visueel overtuigt Mexico 86, de cinematografie en sfeer versterken het verhaal. Het is een verhaal over strijd, opoffering en veerkracht, te midden van politieke onrust. Een verhaal dat nieuwsgierig maakt, ondanks dat niet alles volledig wordt uitgewerkt.
The Stones & Brian Jones volgt zijn korte, wilde levensverhaal en belicht hoe hij vanaf zijn twintigste steeds meer bekendheid verwierf als oprichter van The Rolling Stones. De film schetst zowel zijn rol binnen de band als de persoonlijke uitdagingen die zijn carrière en leven uiteindelijk beïnvloedden. Een heel leven samenvatten in anderhalf uur is een uitdaging, ook voor iemand die slechts zevenentwintig werd. De documentaire legt terecht de nadruk op Brian Jones als een complexe persoonlijkheid: een zachtaardige man die worstelde met faam, drugs en de omstandigheden om hem heen. Tegelijkertijd toont de film ook hoe hij anderen behandelde, waardoor de ambiguïteit van zijn karakter goed naar voren komt. De betrokkenheid van zijn ouders biedt bovendien extra context en helpt de puzzelstukjes van zijn leven samen te voegen.
Wat betreft zijn muziek biedt de documentaire veel interessante inzichten. Jones hield van rhythm-and-blues, liet zich inspireren door Muddy Waters en speelde een belangrijke rol in het introduceren van blues bij jonge generaties in zowel Amerika als Engeland. Regisseur Broomfield slaagt erin de strijd van Brian, zowel op muzikaal als op persoonlijk vlak, overtuigend in beeld te brengen. Het resultaat is een genuanceerd portret van een briljant maar ingewikkeld artiest.
Aan het begin van de twintigste eeuw verandert het leven van de Osage-stam voorgoed. Wanneer er olie wordt ontdekt op hun reservaat in Oklahoma, behoren ze plots tot de rijkste mensen ter wereld. Ook Mollie (Lily Gladstone), samen met haar moeder en drie zussen, ziet hoe haar familie in één klap schatrijk wordt. Maar de nieuwe rijkdom brengt niet alleen voorspoed: gelukszoekers willen maar al te graag hun deel van de buit. Ernest Burkhart (Leonardo DiCaprio) keert terug naar Osage County, waar hij intrekt bij zijn invloedrijke oom William “King” Hale (Robert De Niro). Deze man, gerespecteerd maar sluw en beredeneerd, ziet in de liefde tussen Ernest en Mollie een uitgelezen kans. Terwijl Ernest nauwer betrokken raakt bij Mollies familie, wordt duidelijk hoe King met misleiding en geweld de Osage hun fortuin probeert af te nemen.
Scorsese toont opnieuw zijn meesterschap: hij behoudt een feilloze controle over scènes, dramatische elementen en dialogen. Toch is het vooral Lily Gladstone die de film draagt; haar ingetogen vertolking van Mollie vormt het emotionele hart van het verhaal. Ook Robert De Niro levert een van zijn sterkste recente prestaties. Met een combinatie van charme en sluwe gewiekstheid zet hij William Hale neer als een personage dat tegelijk fascineert en afschuw wekt. Leonardo DiCaprio maakt in eerste instantie indruk, maar de rol van Ernest Burkhart blijkt uiteindelijk te beperkt. Zijn personage blijft onderdanig, volledig in de greep van Hale: hij voert opdrachten uit, stelt nooit vragen en komt nergens echt in opstand. Dit maakt zijn aanwezigheid soms minder gelaagd in vergelijking met de kracht van Gladstone en De Niro.
Scorsese verrijkt het verhaal met fragmenten uit zwart-wit films, die een bredere historische context schetsen en de cinematografie extra reliëf geven. Toch valt niet te ontkennen dat de speelduur van 206 minuten zwaar weegt. De film blaast je omver met zijn grandeur, maar voelt tegelijk log aan, alsof het verhaal compacter krachtiger had kunnen zijn.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Reflet dans un diamant mort, Joika, Oxana, Good One en Tori et Lokita.
Mexico 86
In Mexico 86 neemt regisseur César Díaz je mee naar het door oorlog verscheurde Guatemala, waar Maria (Bérénice Bejo) deel uitmaakt van het verzet tegen een gewelddadig regime. Vanaf de eerste scènes voel je de intensiteit van de burgeroorlog: Maria staat met haar zoon in haar armen bij het raam, machteloos toekijkend hoe haar man op straat door de politie wordt geëxecuteerd. Wanneer ook haar eigen leven op het spel staat, vlucht ze de grens over naar Mexico, gedwongen haar zoon Marco achter te laten bij haar moeder. Tien jaar later, terwijl het land zich voorbereidt op het WK, wordt Maria’s zorgvuldig opgebouwde nieuwe leven op de proef gesteld wanneer haar zieke moeder onverwachts haar zoon terugbrengt.Wat vooral bijblijft aan Mexico 86 is hoe de film zeer persoonlijk blijft. De historische context blijft grotendeels op de achtergrond, wat jammer is, want juist die context van repressie en strijd had een extra laag kunnen toevoegen. De keuze om zo dicht bij Maria te blijven, toont wel de zwaarte van haar bestaan en maakt voelbaar hoe moeilijk het is om haar moederliefde steeds achter haar koele houding te verbergen. Visueel overtuigt Mexico 86, de cinematografie en sfeer versterken het verhaal. Het is een verhaal over strijd, opoffering en veerkracht, te midden van politieke onrust. Een verhaal dat nieuwsgierig maakt, ondanks dat niet alles volledig wordt uitgewerkt.
The Stones and Brian Jones
Brian Jones, medeoprichter van The Rolling Stones, leefde een leven vol muziek, roem en excessen. Geboren in 1942 en tragisch overleden in 1969 door verdrinking in zijn eigen zwembad, is zijn verhaal nog steeds omgeven door mythes en mysterie. Deze documentaire probeert een nieuwe invalshoek te geven op het complexe leven van een man die zowel briljant als destructief was.The Stones & Brian Jones volgt zijn korte, wilde levensverhaal en belicht hoe hij vanaf zijn twintigste steeds meer bekendheid verwierf als oprichter van The Rolling Stones. De film schetst zowel zijn rol binnen de band als de persoonlijke uitdagingen die zijn carrière en leven uiteindelijk beïnvloedden. Een heel leven samenvatten in anderhalf uur is een uitdaging, ook voor iemand die slechts zevenentwintig werd. De documentaire legt terecht de nadruk op Brian Jones als een complexe persoonlijkheid: een zachtaardige man die worstelde met faam, drugs en de omstandigheden om hem heen. Tegelijkertijd toont de film ook hoe hij anderen behandelde, waardoor de ambiguïteit van zijn karakter goed naar voren komt. De betrokkenheid van zijn ouders biedt bovendien extra context en helpt de puzzelstukjes van zijn leven samen te voegen.
Wat betreft zijn muziek biedt de documentaire veel interessante inzichten. Jones hield van rhythm-and-blues, liet zich inspireren door Muddy Waters en speelde een belangrijke rol in het introduceren van blues bij jonge generaties in zowel Amerika als Engeland. Regisseur Broomfield slaagt erin de strijd van Brian, zowel op muzikaal als op persoonlijk vlak, overtuigend in beeld te brengen. Het resultaat is een genuanceerd portret van een briljant maar ingewikkeld artiest.
Killers of the Flower Moon
Met Killers of the Flower Moon brengt Martin Scorsese een epische reconstructie van een donkere bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis. Het scenario, dat hij samen met Eric Roth schreef, is gebaseerd op het gelijknamige boek van David Grann.Aan het begin van de twintigste eeuw verandert het leven van de Osage-stam voorgoed. Wanneer er olie wordt ontdekt op hun reservaat in Oklahoma, behoren ze plots tot de rijkste mensen ter wereld. Ook Mollie (Lily Gladstone), samen met haar moeder en drie zussen, ziet hoe haar familie in één klap schatrijk wordt. Maar de nieuwe rijkdom brengt niet alleen voorspoed: gelukszoekers willen maar al te graag hun deel van de buit. Ernest Burkhart (Leonardo DiCaprio) keert terug naar Osage County, waar hij intrekt bij zijn invloedrijke oom William “King” Hale (Robert De Niro). Deze man, gerespecteerd maar sluw en beredeneerd, ziet in de liefde tussen Ernest en Mollie een uitgelezen kans. Terwijl Ernest nauwer betrokken raakt bij Mollies familie, wordt duidelijk hoe King met misleiding en geweld de Osage hun fortuin probeert af te nemen.
Scorsese toont opnieuw zijn meesterschap: hij behoudt een feilloze controle over scènes, dramatische elementen en dialogen. Toch is het vooral Lily Gladstone die de film draagt; haar ingetogen vertolking van Mollie vormt het emotionele hart van het verhaal. Ook Robert De Niro levert een van zijn sterkste recente prestaties. Met een combinatie van charme en sluwe gewiekstheid zet hij William Hale neer als een personage dat tegelijk fascineert en afschuw wekt. Leonardo DiCaprio maakt in eerste instantie indruk, maar de rol van Ernest Burkhart blijkt uiteindelijk te beperkt. Zijn personage blijft onderdanig, volledig in de greep van Hale: hij voert opdrachten uit, stelt nooit vragen en komt nergens echt in opstand. Dit maakt zijn aanwezigheid soms minder gelaagd in vergelijking met de kracht van Gladstone en De Niro.
Scorsese verrijkt het verhaal met fragmenten uit zwart-wit films, die een bredere historische context schetsen en de cinematografie extra reliëf geven. Toch valt niet te ontkennen dat de speelduur van 206 minuten zwaar weegt. De film blaast je omver met zijn grandeur, maar voelt tegelijk log aan, alsof het verhaal compacter krachtiger had kunnen zijn.
