Glenn Miller - The Glenn Miller Carnegie Hall Concert

Creeping Death

Well-known member
Crowdfunder FE
Gegroet iedereen!

Wat is dat, een album of the week op zondag? Yep, that's right!
Ik heb namelijk vakantie (vandaar ook de achterstand met de andere AOTW's, geen nood, ik haal ze wel in). En niet altijd de tijd/mogelijkheid om deftig te posten. Vandaag heb ik 10 minuten aan een PC, dus maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn AOTW te posten.

Zoals al m'n voorgaande albums, heeft deze ook weer een link met iets belangrijks uit het verleden. Muziek is naar mening onlosmakelijk verbonden met emoties, herinneringen en persoonlijke ervaringen. Al die muziek samen vormt als het ware de soundtrack van je leven. En nu moet ik bekennen dat ik dit deeltje uit mijn soundtrack een beetje vergeten was.

Jaren geleden, toen ik nog een kleuter was en later naar de lagere school ging, werden ik en m'n zus 's middags en na schooltijd opgevangen door m'n grootouders. En daar in huis stond ook elke keer muziek op. In het begin was dat nog op LP's. Dat had altijd iets magisch: samen met de grootvader door de platen gaan en er dan ééntje uit kiezen die hij dan opzette. Later is dat wat verdwenen geraakt door minder en interesse van onze kant en de overstap op CD's (en mijn grootmoeder haar voorliefde voor Lotti goes Classic.

Ondertussen zitten mijn grootouders in een rusthuis. M'n grootmoeder is jammer genoeg dement en m'n grootvader sukkelt met z'n hart. Een close call gehad begin dit jaar toen hij nog thuis woonde. En intussen heeft hij besloten om te verhuize naar het rusthuis waar m'n grootmoeder zit. Hun huis staat momenteel dus leeg.
Een tijdje geleden zijn we daar wat spullen gaan halen die we zeker wilden bewaren als herinnering. Ik ben in de platenkast gedoken en heb daar een paar LP's uitgehaald waaronder deze:


Jammer genoeg staat die niet op Spotify maar het een dijk van een live show waar je de kracht van de big band hoort. Soms heel ingetogen, soms heel wild en knoeihard gaan. Met als constante het meesterschap van de muzikanten. Het is gewoon een fijne plaat met goeie muziek en voor mij een pak goede en mooie herinneringen.

Tot slot nog 2 "fun facts":

- Mijn grootouders vierden begin deze maand hun 70 jarige jubileum. Mijn grootmoeder had moeite met mij en m'n zus te herkennen (zoals gewoonlijk) maar de muziek die gespeeld werd kon ze van A tot Z meezingen. Muziek blijft toch een prachtig en krachtig iets. Ik zou eigenlijk deze plaat ook eens moeten opzetten.
- Onlangs ook geleerd dat m'n grootvader super lang trompet heeft gespeeld. Echt gek dat je na 30 jaar nog nieuwe dingen leert over iemand die je al je leven lang kent :)

 
Altijd al wel een fan geweest van Big Band Jazz, omdat het niet zo extreem virtuoos hoefde te zijn, en het harmonisch niet de grenzen van de redelijke opzoekt (hoewel de arrangementen doorgaans wel echt vernuftig in elkaar steken). Kracht van Glenn Miller is natuurlijk ook dat doordat hij zelf trombone speelde ze in het orkest een trombonesectie van 4 hadden ipv 3, wat de muziek toch net een beetje meer "oomph" geeft.
 
Uitstekende keuze! Ook fan van big band, veel Benny Goodman en ook Buddy Rich geluisterd back in the day, maar dan toch in de jazz van o.a. Monk en Mingus gesukkeld gesukkeld en niet vaak teruggekeerd naar die oude, swingende vrienden van weleer. Tijd om daar verandering in te brengen.
 
Dixieland swing en consoorten zal ik niet rap zelf op zetten, Cab Calloway misschien, maar als het passeert op Radio Minerva zet ik het ook niet af.
 
Ik ga proberen deze week om The Glen Miller Story van Anthony Mann met James Stewart te bekijken.

the-glenn-miller-story-poster2.jpg
 
Zeer fijne luisterbeurt. Iets helemaal anders dat we nog niet (denk ik?) in AOTW hebben gehad en dus een zeer fijne afwisseling. Ik waande me meteen in een 50's noir film. Ik ben niet de grootste fan van jazz maar met 34 minuten duurt het dus niet te lang. Sunrise Serenade is voorlopg de favoriet bij mij.
 
Hah, hier ook er van genoten. Weinig interesse om zelf big band muziek te beluisteren maar ik vind het wel fijne muziek als het eens passeert in een film bijvoorbeeld.

Glenn Miller ken ik uiteraard, blijkbaar stond Benny Goodman ook op de line up toen deze opname gemaakt werd. Dat zijn de twee namen die me naast Count Basie meteen te binnen schieten als ik aan deze benaming denk.

Ik was ook verbaasd dat een paar nummers me meteen bekend in de oren klonken, Moonlight Serenade op kop. Ook leuk dat ze op een halfuurtje toch wat variatie met de big band setup laten horen, van sentimenteel tot swingend. Heel charmant plaatje.
 
Mijn grootouders waren ook grote fan van Helmut Lotti. En verder veel Duitse schlagers... Deze Glenn Miller is me toch iets meer op het lijf geschreven dan de Heino's van deze wereld. 😛

Zoals vele anderen ben ik niet thuis in deze wereld. De jazz kennis die ik heb begint vanaf de bebop uit de jaren '40 en' 50. Vroegere stijlen, dixieland, swing, New Orleans... zijn echt terra incognita. Moeilijker ook om de opnames te vinden want er was denk ik meer de focus op het livegebeuren.

Maar goed . Dit was een zeer fijn halfuurtje luisteren zonder meer. Erg leuke keuze!
 
Mijn grootouders waren ook grote fan van Helmut Lotti.

Hier van André Rieu :unsure:

Het is wel eens iets anders een jazz muzikant die sterft als militair in een vliegtuigcrash ipv drank of drugs.

Zoals velen hier, geen kenner van swing bigband jazz. De naam Glenn Miller dan weer wel maar daar stopt het. Het is wel een zéér toegankelijk en makkelijk genre om in te duiken. Het voetje was hier constant aan het tappen op de vloer en de jazz standaard In The Mood zorgde zeker voor een glimlach op m'n gezicht.

De toegankelijkheid is misschien ook wat het pijnpunt van het genre. Die bigband maakt het veel minder intensief dan pakweg een hardbop quartet en dat zorgt er bij mij voor dat je als luisteraar minder betrokken bent en de muziek vaak naar de achtergrond glijdt. Iets wat bij een albums als A Love Supreme of Moanin' nooit zou gebeuren
 
Toffe reacties, blij dat het is meegevallen :)
Het is inderdaad vrij toegankelijk maar da's een deel van de charme die muziek uitstraalt imo, al kan ik perfect begrijpen dat je een beetje op je honger zit en dat net een pijnpunt vind zoals @shiftyke aan haalt.

Ook leuk dat ze op een halfuurtje toch wat variatie met de big band setup laten horen, van sentimenteel tot swingend. Heel charmant plaatje.
Yep, ingetogen beginnen en dan even alle remmen los. Voor een lengte van de plaat zit er voor elk wat wils in. En wordt de veelzijdigheid van de band getoond.

Tot slot: ribbekes zijn altijd een goed idee. Laat maar weten waar en wanneer ;)
 
Terug
Bovenaan