Heb jij een the one that got away?

Mijn one that got away is geen lief maar een hechte vriendin. Ik had een oogje op haar gehad in het verleden maar daar hadden we ons over gezet, en we hadden een goede vriendschappelijke verhouding. Ze heeft dan iemand leren kennen en heeft ineens alle contact verbroken. Misschien wou die dude niet dat we elkaar nog zagen, geen idee. Wel jammer. Da's nu 15 jaar of zo geleden en ik denk toch nog soms aan haar. Gewoon, hoe zou het met haar zijn.

Mijn 1e grote liefde deed me zeer als het gedaan was, maar als ik daar nu aan denk denk ik dat dat waarschijnlijk toch niet had gewerkt op de lange termijn. Zelfde met mijn vriendin voor ik mijn vrouw leerde kennen. Als een blok voor gevallen maar uiteindelijk waren wij toch nie compatibel.
 
Laatst bewerkt:
Absoluut geen spijt van hoe mijn (liefdes)leven zich heeft ontplooid. Als 18 jarige een relatie gehad die ruim vier jaar heeft geduurd en eigenlijk alles had om verder te groeien. Juffrouw kreeg echter opeens denkbeelden als in "is dit nu de ware" en de twijfel sloeg er in. Met veel verdriet maar zonder wroeging uit elkaar gegaan. Dit als het signaal gezien om vanaf een jaar of 22 mijn laatste jaren als student nogal "intens" te gaan beleven. Nog lange tijd wat contact gehad in die mate dat ze evolueerde naar een "friend with benefits". Rond mijn 24ste dan zelf iemand leren kennen (mijn vrouw), gedaan met spelen, zij ook iemand nieuw en zo er definitief een streep onder getrokken. Haar nieuw lief zag mijn aanwezigheid in haar leven niet bepaald zitten wat maakt dat we elkaar ook volledig uit het oog zijn verloren. Geen contact op sociale media of op enige andere manier, elk aan de andere kant van het (Vlaamsche) land beland. Naar wat ik via via verneem is ze gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen. Het waren mooie jaren en ik heb heel mooie herinneringen.

al overvalt mij soms wel het gevoel "hoe zou het met haar gaan" . Echter geen behoefte aan contact zoeken, ik leef in het heden, niet in het verleden. :-) Misschien kom ik haar wel tegen op een of andere reunie, dat wordt in dat geval ongewtijfeld een bijzonder en misscien wel bizar weerzien. In mijn hoofd is die nog 22 en geen 42. :-)
 
Als ik het hier zo lees zijn er hier toch een paar die in een relatie zitten waar ze zich niet 100% in voelen. Eigenlijk niet eerlijk tov de andere partij.
 
Als ik het hier zo lees zijn er hier toch een paar die in een relatie zitten waar ze zich niet 100% in voelen. Eigenlijk niet eerlijk tov de andere partij.
Het onbekende/onwetende gaat altijd aantrekkelijk of intrigerend zijn, velen beschrijven hoe het toen was en hebben dus ook geen idee van hoe het zou zijn zoveel jaar later in een relatie met kinderen etc.
Dit staat mijn inziens totaal los van of je in uw huidige situatie gelukkig bent of niet.
Het gras is altijd groener aan de overkant zeker, maar daarom ben je niet ongelukkig met je eigen gras.
 
Ik ben blij dat ik (voor trouwen, kinderen, huis kopen enz.) geleerd heb dat dat helemaal geen waar is.
Beter gezegd ‘’het lijkt altijd groener’’, maar daarom is het niet zo inderdaad.
Is toch gewoon hetzelfde als werk, het is altijd negatief en op een ander zal het beter en anders zijn tot je ontdekt dat het ook niet altijd ideaal is.
 
Het onbekende/onwetende gaat altijd aantrekkelijk of intrigerend zijn, velen beschrijven hoe het toen was en hebben dus ook geen idee van hoe het zou zijn zoveel jaar later in een relatie met kinderen etc.
Dit staat mijn inziens totaal los van of je in uw huidige situatie gelukkig bent of niet.
Het gras is altijd groener aan de overkant zeker, maar daarom ben je niet ongelukkig met je eigen gras.
Zoals ik al min of meer zei heb ik de indruk dat veel mensen die aangeven zo iemand te kennen toch vooral spreken over een relatie toen ze jonger waren. Ik denk dat (de eerste) relaties als je jong bent vaak een grotere emotionele impact hebben omdat je zelf wat maturiteit mist. Als het dan even geleden is worden de slechte dingen al snel vergeten, en wordt alles wat geromantiseerd. En inderdaad, er is een groot verschil tussen een relatie tussen twee onbezorgde jonge twintigers, vaak nog studenten, en twee mensen midden de 30 met jobs, hypotheek, kinderen, ... Zo'n vergelijking tussen nu en toen is dan niet echt eerlijk.

Ik kende ook zo'n koppel (ondertussen uit elkaar) dat zwaar verliefd was toen ze 18-19 jaar waren. Dat is uitgeraakt, en dan zijn ze elkaar terug tegengekomen toen ze 44-45 waren. De vonk sloeg terug over. Nu, mijn eigen nogal cynische inschatting omdat ik de man van dat koppel ken was vooral dat zij voor hem "the one that got away" was, terwijl zij langdurig werkloos was met kind, haar toenmalige relatie op de klippen aan het lopen was, en hij voor haar misschien eerder een vluchtweg was. Die zijn dan 6 jaar samengeweest en dat was om de Engelse termen te blijven gebruiken gewoon a trainwreck. Hopen drama, zij bleef thuis weed roken terwijl ze wat gekke plannen maakte om zelfstandige te worden die nooit zouden lukken, dan hij ook aan de drugs, enz.
 
Ik ben in de latere jaren naar een andere middelbare school gegaan. Op 1 van mijn eerste dagen zag ik daar een meisje, en ik was helemaal verliefd. Ik had al wel mijn eerste lief gehad enkele jaren voordien, maar daar na eigenlijk nooit nog interesse in iemand gehad. Tot ik haar dus zag.

Na enkele weken leer ik wat personen kennen, binnen die vriendengroep ook (laten we voor de anonimiteit de eerste letters gebruiken) D, D had een vriendin K.
Ik zie K aan de bushalte wenen, ik ga er heen want dat is wel de vriendin van een vriend van me. Lang verhaal kort, ik raak bevriend met K, wat blijkt, K is de stiefzus van W. W is dat ene meisje waar ik volledig zot van ben.

Enorm goed bevriend geraakt met K, zo ook W wat leren kennen, met als gevolg dat ik dus ook wel eens bij hun thuis kwam, op de verjaardag van W was uitgenodigd, ... al bleek dat net toen ik naar de nieuwe school kwam, W was beginnen daten met iemand (waar ze dan ook +-3 jaar mee samen is geweest)..

Ik ben nooit verlegen geweest om toe te geven dat ik W enorm zag zitten, maakte met K altijd grapjes over hoe leuk het zou zijn dat ik mee aan het ontbijt zit later etc. Doorheen de jaren ook wel vaker mijn interesse laten merken aan W, maar toen zij in Gent ging studeren en ik uiteindelijk in Antwerpen, verviel het contact naar 1 of 2 gesprekken per jaar, waar ik liet zien hoe een toffe gast ik wel niet was natuurijk.

Uiteindelijk bedroog haar lief haar, en hier is ze ook jaren kapot van geweest. 0,0 kans om een move te maken dus. Ooit op het randje van een date gestaan, tot ze afzei op het laatste moment.

Jaren later, Tijdloos heeft een relatie van 3 jaar achter de rug en begint net met werken, woont nog in Antwerpen. Wat krijgt hij ineens te horen? W komt in Antwerpen studeren! W had ondertussen ook al enkele keren gestuurd naar Tijdloos (achteraf gezien was ze echt wel een move aan het maken, maar op dat moment zelf had ik dat dus echt niet door).

Lang verhaal kort, van het een komt het ander. Uiteindelijk een relatie van 3 jaar achter de rug, die dan helaas rond afgelopen nieuwjaar uiteen gespat is. We hebben nog steeds contact, en ik besef na enkele andere flings te hebben tussendoor, dat zij toch echt wel "the one" is. Niemand komt close, ik heb ook totaal geen interesse meer in mensen. Niemand komt in de buurt van W.

Dus ja, she got away, and then she didn't , and then she did...en hopelijk didn't in de toekomst.
 
Laatst bewerkt:
Heb ik ook. Was iemand die in mijn klas zat en mijn beste vriendin was. Volgens mijn gingen we echt wel een topkoppel zijn en iedereen die ons kende vond dat ook. Nooit willen proberen omdat we onze vriendschap niet op het spel wilden zetten. Ik hoor ze nu nog wel soms en vraag me ook wel vaak af wat als we het toch zouden gedaan hebben. Want ja die vriendschap is uiteindelijk toch ook verwaterd.
 
Ik heb zo een paar relaties die zijn stukgelopen wegens... omstandigheden. Zo, in another time, another place. Uit elkaar gegaan omdat dat verstandig was, niet omdat we elkaar niet meer graag zagen. Dat zijn toch mensen waar ik altijd een beetje denk "... zou het nog kunnen?" als ik die zie.
 
Ja en nee eigenlijk.

Mijn vrouw is m'n eerste en enige partner. Toen we ongeveer 3 jaar samen waren hebben we een pauze ingelast. Allez, we zijn uit elkaar gegaan om een paar maand later te beseffen dat we niet zonder elkaar konden.
In die paar maand ben ik via IRC aan de praat geraakt met iemand. Na een tijdje steeds hopen dat ze online was elkaars MSN uitgewisseld en uiteindelijk ook gsm-nummers.
Ik was een extreem verlegen introverte jongeman, maar met haar kon ik uren babbelen. Op den duur waren we tegen elkaar, over elkaar, een het fantaseren over wat we met elkaar zouden doen eens we fysiek samen waren.
We hebben toen ook een paar (niet expliciete) foto's uitgewisseld en zij was qua uiterlijk een type vrouw waar ik altijd al geïnteresseerd in was, schattig gezichtje, en mooie lange krullen.

Ik zat op kot in Kortrijk, en zij in Gent. We wouden irl afspreken, maar zij zat nog in een relatie die al "over datum" was.
Ze wou het eerst uitmaken voor wij elkaar zagen omdat ze hem niet wou bedriegen.
En ik was niet te veel druk aan het zetten want ik had toen een circumcisie ondergaan, en mocht nog even "niets doen"

Maar net voordat ze daartoe de kans kreeg stond mijn ex (nu vrouw dus) aan mijn deur.
De second dat ze hoorde dat ik terug samen was met m'n ex heeft ze me overal geblokkeerd en reageerde ze niet meer op m'n sms'jes. Dat heeft lang geklaagd bij mij want ik vond dat ik haar een uitleg en excuses verontschuldigd was. Maar ik heb daar nooit de kans toe gekregen.

Ik vind het nog steeds enorm jammer dat ik in die pauze niemand anders gehad heb. (M'n vrouw heeft toen wel even iets gehad met iemand)

Dat is en blijft één van de zaken in m'n leven waar ik eigenlijk hard spijt van heb. Dat ik maar met 1 vrouw de liefde bedreven heb.
Ik zie m'n vrouw doodgraag, en wil haar nooit bedriegen voor alle duidelijkheid, maar dit is toch iets waarvan ik tot op m'n sterfbed spijt van ga hebben.


En zij, de Ieperse krullenbol, was het dichtste dat ik ooit bij een andere vrouw geraakt was.
Maar de tijdlijnen in onze levens liepen verkeerd.
Dus in die zin is zij wel "the one that got away". Want de gevoelens waren overduidelijk wederzijds. Een effectieve langdurige relatie zou er nooit ingezeten hebben de k ik, vooral door de afstand en het feit dat ik altijd wel wist dat ik terug bij m'n ex (nu vrouw) zou teruggekeerd zijn.
Snap ik wel, dat je graag meerdere vrouwen op je teller had willen zien. Daar heb ik ook spijt van, maar niet ik die mate dat ik alles wat ik nu heb overboord ga gooien. Pech voor de hunkerende ladies. :unsure:
 
Als ik het hier zo lees zijn er hier toch een paar die in een relatie zitten waar ze zich niet 100% in voelen. Eigenlijk niet eerlijk tov de andere partij.
Ik weet niet of dit (ook) op mij slaat, maar ik ben 100% gelukkig in mijn relatie.
Snap ik wel, dat je graag meerdere vrouwen op je teller had willen zien. Daar heb ik ook spijt van, maar niet ik die mate dat ik alles wat ik nu heb overboord ga gooien. Pech voor de hunkerende ladies. :unsure:

Idd. Geen haar op mijn hoofd (en dankzij mijn weelderige baard zijn dat er veel) dat eraan denkt om een avontuurtje op te zoeken of zo.
Ik hou enorm van m'n vrouw en ik wil dat echt niet opgeven. En ons seksleven is, zelfs na 21j en 3 kinderen nog steeds bevredigend en spannend. Het is gewoon een soort nieuwsgierigheid.

Er mag nog een godin van een vrouw naakt voor mij liggen en smeken. Ik zou er niet op ingaan (pun intended ;) ).


En het is nu ook niet zo dat ik daar elke dag over lig te mijmeren... Puur toevallig dit topic gezien en het deed me eraan denken.
 
Ik weet niet of dit (ook) op mij slaat, maar ik ben 100% gelukkig in mijn relatie.
Nee hoor, ging niet over jou, over de mensen die meteen hun huidige relatie zouden inruilen voor een ex.
Dan heb je in mijn ogen genoegen genomen met minder dan 100%. Maar ik moet daar niet over oordelen, ieder moet zijn/haar hart volgen zeker?
 
Op mijn twintigste eens een leuke meid leren kennen op een fuif. Dat klikte zo goed dat wij de rest van die fuif enkel met elkaar hebben doorgebracht, de hele tijd staan praten en met elkaar feesten. Sindsdien dagen aan een stuk mee liggen sturen en ook enkele keren mee afgesproken. Dat was allemaal heel tof.

Het probleem langs mijn kant op die moment: Het was toen nog niet zolang geleden spaak gelopen met mijn allereerste vriendin, waar ik de eerste paar maanden serieus van af zag. Zij heeft mij indirect serieus geholpen om daarover heen te raken, want ze gaf me veel afleiding en dergelijke, maar ik merkte ook dat op de 'dode momenten' wanneer ik haar niet zag of niet hoorde toch nog te veel met mijn ex in mijn hoofd zat.

Op een gegeven moment dus gewoon open kaart met haar gespeeld hoe de vork aan de steel zat en we waren het er allebei over eens dat we op die moment beter nog niet aan een relatie konden beginnen. Ze was heel begripvol en ook blij dat ik dat met haar deelde. Jammer genoeg is sindsdien het contact beginnen verwateren en is dat uiteindelijk dus toch niks geworden.

Toch een situatie waar ik nog vaak aan terug heb gedacht of ik het niet anders had moeten aanpakken in der tijd. Of ik het toch niet gewoon een kans had moeten geven ondanks dat ik nog niet volledig over mijn ex heen was, in de hoop dus dat zij mijn ex in no time zou doen vergeten hebben.

Ik ben er redelijk zeker van dat als wij elkaar een paar maanden later hadden ontmoet, dat dat sowieso iets was geworden.
 
Terug
Bovenaan