Hernia's en andere rugproblemen

[Arades]

Ik heb al is een paar updates gegeven in het 'Je ergernissen van vandaag' topic maar omdat ik toch wel wat reactie hierop heb gehad dacht ik een apart topic te openen. Ik open dit niet om medelijden op te wekken maar om lotgenoten en mensen met andere rugproblemen samen te brengen. Ik heb al verschillende forums bezocht en merk dat er zeer veel mensen zijn met rugproblemen maar dat veel van topics ouder zijn of dood zijn gebloed wat ik gezien het veel voorkomen toch straf vind.


Mijn verhaal ff in het kort:
ik heb sinds november 2024 last van een hernia gekregen ter hoogte van L5-S1. Ik heb de pech gehad een foute diagnose te hebben gehad tot ik niet meer kon gaan, staan of zelf nog maar zitten van de pijn. Uiteindelijk in maart van dit jaar met spoed geopereerd in Hasselt en dan nog is een 2de keer in april omdat de pijn niet beterde. Dan op Lyrica gezet en ik kan dit verdragen tot 2x 225mg per dag te nemen. De pijn is dan nog steeds aanwezig maar draagbaar.

Dan in mei heb ik een nieuwe hernia gekregen ter hoogte van C6-C7 tussen de schouderbladen. 2 inspuitingen gehad die niks hielpen en bij controle stelde de arts voor om hier ook een operatie te doen. Ik heb dat toch vlakuit geweigerd en een 3de inspuiting gevraagd. Die heeft gelukkig wel geholpen. Pijn is zo goed als weg enkel heb ik nu een vingertop die non-stop slaapt en als ik op een stoel of in de zetel ga zitten begint heel mijn hand te slapen.

Vorige week moest ik ook een controle MRI vd onderrug gaan doen en joepi jee de hernia daar is gewoon terug. Dus ik sta voor een 3de operatie. Ik had het mentaal al moeilijk met het idee eind maart om die 2de operatie te doen en ik ervaar hetzelfde gevoel nu bij die 3de operatie. bij de komende operatie gaan ze een PLIF uitvoeren of beter bekend als een fusie. Het weefsel tussen in gaan ze verwijderen en de wervels worden vast gezet met schroeven en 2 staafjes waar uiteindelijk botweefsel over moet groeien. Morgen moet ik weer naar de Neurochirurg in Hasselt en dan gaan we alles vastleggen. Ik zal daar wss weer met een zwaar gemoed zitten maarja ik heb geen andere keuze. Ik heb ondertussen geleerd om bijna letterlijk op mijn tanden te bijten als ik pijn heb omdat ik al zoveel pillen neem en niet extra medicatie wil nemen.

Ik weet niet of hier al mensen zijn die zo'n PLIF hebben ondergaan? In topics die ik op andere fora las waren er mensen die hier goed mee geholpen waren maar ook enkele die er slechter uit zijn gekomen. En daar heb ik dus ook schrik voor op mijn 42ste. Ik ben vorig jaar een nieuwe job begonnen en ik weet niet of ik die nog ga kunnen uitvoeren en wat dan éh? Wat ga je dan doen als je daar staat met continu rugpijnen?

 

[Remake]

Ik herken je verhaal jammergenoeg volledig, maar kopje laten hangen is (makkelijk gezegd) niet nodig.

Ik heb nu 7 weken terug een ALIF ondergaan op mijn 38, dus L5-S1 fusie via de buik. Door verschoven wervels was dit volgens de neurochirurg(en) de beste optie. Pas 3e dag na de operatie uit bed geraakt en de eerste 2 weken was elke beweging een pure hel, maar plots begint dat dag per dag te beteren. Ik ben nu 2x naar kine geweest (voorschrift van 60 beurten, dus nog efkes ) en hoewel het natuurlijk nog een lange weg is, voel ik mij al stukken beter, zowel fysiek als mentaal. Gewoon al het gevoel dat het betert is mentaal enorm veel waard!

Andere bevindingen tot nu toe, waar ik al antwoord op kreeg van zowel kine als 2 vd chirurgen die mij aanpakten:
- De uitstralingspijn/slapende voet is nog bij vlagen aanwezig, maar veel minder fel dan voorheen. Mijn zenuw is wel beschadigd geraakt voor die verschuiving van wervels en dit kan nog wel een jaar of twee duren blijkbaar voor dat volledig genezen is. Dat is echter maar 2-3 dagen per week dat ik dat nog voel en na een uurtje ofzo is dat weer weg. Bij een foute beweging wel eens gehad dat het langer duurde maar dat was dan eigen schuld.
- Spieren genezen langzaam maar zeker, goed luisteren naar wat de dokters zeggen en naar je lichaam. De ene geneest sneller dan de andere.

Voor de operatie zelf zou ik geen angst hebben, een PLIF is bijna bandwerk voor die mannen.
Dat je in zit met je werk is logisch, ik heb momenteel zelf ook nog geen uitzicht of ik mijn job nog fulltime ga kunnen hervatten of iets anders ga moeten zoeken, maar blijven rondlopen met je huidig probleem gaat die job ook niet helpen.

Ik moet komende jaren nog minstens 2 PLIF's ondergaan, en zit er eigenlijk totaal niet meer mee in door dat ik nu weer hoe die ALIF verlopen is. De inspuitingen deden bij mij wel helemaal niets (ook drie gehad).

Slapen is nu na 7 weken wel nog steeds een ramp, in het ziekenhuis met die infusen met vanalles in ging dat goed, maar thuis word ik ondanks een cocktail aan pillen bij elke beweging wakker van de spierpijn. Maar spierpijn is niets vergeleken met zenuwpijn.

 

[zina90]

Ik heb al is een paar updates gegeven in het 'Je ergernissen van vandaag' topic maar omdat ik toch wel wat reactie hierop heb gehad dacht ik een apart topic te openen. Ik open dit niet om medelijden op te wekken maar om lotgenoten en mensen met andere rugproblemen samen te brengen. Ik heb al verschillende forums bezocht en merk dat er zeer veel mensen zijn met rugproblemen maar dat veel van topics ouder zijn of dood zijn gebloed wat ik gezien het veel voorkomen toch straf vind.


Mijn verhaal ff in het kort:
ik heb sinds november 2024 last van een hernia gekregen ter hoogte van L5-S1. Ik heb de pech gehad een foute diagnose te hebben gehad tot ik niet meer kon gaan, staan of zelf nog maar zitten van de pijn. Uiteindelijk in maart van dit jaar met spoed geopereerd in Hasselt en dan nog is een 2de keer in april omdat de pijn niet beterde. Dan op Lyrica gezet en ik kan dit verdragen tot 2x 225mg per dag te nemen. De pijn is dan nog steeds aanwezig maar draagbaar.

Dan in mei heb ik een nieuwe hernia gekregen ter hoogte van C6-C7 tussen de schouderbladen. 2 inspuitingen gehad die niks hielpen en bij controle stelde de arts voor om hier ook een operatie te doen. Ik heb dat toch vlakuit geweigerd en een 3de inspuiting gevraagd. Die heeft gelukkig wel geholpen. Pijn is zo goed als weg enkel heb ik nu een vingertop die non-stop slaapt en als ik op een stoel of in de zetel ga zitten begint heel mijn hand te slapen.

Vorige week moest ik ook een controle MRI vd onderrug gaan doen en joepi jee de hernia daar is gewoon terug. Dus ik sta voor een 3de operatie. Ik had het mentaal al moeilijk met het idee eind maart om die 2de operatie te doen en ik ervaar hetzelfde gevoel nu bij die 3de operatie. bij de komende operatie gaan ze een PLIF uitvoeren of beter bekend als een fusie. Het weefsel tussen in gaan ze verwijderen en de wervels worden vast gezet met schroeven en 2 staafjes waar uiteindelijk botweefsel over moet groeien. Morgen moet ik weer naar de Neurochirurg in Hasselt en dan gaan we alles vastleggen. Ik zal daar wss weer met een zwaar gemoed zitten maarja ik heb geen andere keuze. Ik heb ondertussen geleerd om bijna letterlijk op mijn tanden te bijten als ik pijn heb omdat ik al zoveel pillen neem en niet extra medicatie wil nemen.

Ik weet niet of hier al mensen zijn die zo'n PLIF hebben ondergaan? In topics die ik op andere fora las waren er mensen die hier goed mee geholpen waren maar ook enkele die er slechter uit zijn gekomen. En daar heb ik dus ook schrik voor op mijn 42ste. Ik ben vorig jaar een nieuwe job begonnen en ik weet niet of ik die nog ga kunnen uitvoeren en wat dan éh? Wat ga je dan doen als je daar staat met continu rugpijnen?

Amai, een hele boterham.
Wat doe je va beweging / spierversterkende oefeningen?
Ik zie vooral chirurgie, inspuitingen en medicijnen, maar niets ovr core oefeningen, spieren versterken /losmaken, etc.
Houd er rekening mee dat wat je ziet (beeldvorming) niet altijd overeenkomst met werkelijkheid

 

[Arades]

Voor de operatie zelf zou ik geen angst hebben, een PLIF is bijna bandwerk voor die mannen.

Bandwerk of niet het is voor het genezingsproces en toekomst waar ik mee in mijn hoofd zit. Ik heb begrepen dat een PLIF meer druk zet op de wervels erboven en die zijn bij mij ook niet in geweldige staat. De kans dat ik daar hernia's ontwikkel is ook groot. Rugschool zal volgens mij essentieel worden.

Maar spierpijn is niets vergeleken met zenuwpijn

Zenuwpijn is de ergste pijn die ik ooit heb ervaren persoonlijk. In februari wist ik niet liggend, zittend of staand welke houding aan te nemen. Nu gaat het wel maar ik heb soms extreme steken in mijn bil. In de week nog bij het slapen me gedraaid en er schoot weer iets in en ik heb heel het huis wakker gemaakt met mijn gebrul. Zenuwpijn in mijn kuit is een soort constante pijn die komt en gaat. Daar kan ik mee om ondertussen maar die extreme steken zijn hels.

maar blijven rondlopen met je huidig probleem gaat die job ook niet helpen.

Klopt voor 100%

Wat doe je va beweging / spierversterkende oefeningen?
Ik zie vooral chirurgie, inspuitingen en medicijnen, maar niets ovr core oefeningen, spieren versterken /losmaken, etc.

Ik ben al 50x naar de kine geweest dit jaar. Ik deed daar rugschool tot ik ben beginnen sukkelen met die hernia tss de schouderbladen. Omdat ik toen zoveel pijn had in schouder, rug, arm en zelfs mijn borst hebben we dat stop gezet om daar pijnverlichting te doen tot ik terug bij de Neurochirurg kon geraken. Ik deed mijn oefeningen ook thuis 2x per dag als ik niet bij de Kine was. Ik denk dat ik nu na de komende operatie dit in het ziekenhuis ga doen. Gaat ook een heel op een af rijden zijn maar bij de Kine is het enorm duur en je krijgt amper iets terug betaald. Hier in de buurt zijn ze allemaal niet-geconventioneerd.

Houd er rekening mee dat wat je ziet (beeldvorming) niet altijd overeenkomst met werkelijkheid

Ik wist niet dat ik terug een hernia had tot ik met mijn klachten van weer meer pijn in mijn been bij de huisarts zat en zij me zei dat het verslag binnen was en mijn klachten exact overeen komen met wat in het verslag en foto's staat.

 

[Remake]

Bandwerk of niet het is voor het genezingsproces en toekomst waar ik mee in mijn hoofd zit. Ik heb begrepen dat een PLIF meer druk zet op de wervels erboven en die zijn bij mij ook niet in geweldige staat. De kans dat ik daar hernia's ontwikkel is ook groot. Rugschool zal volgens mij essentieel worden.

Ja klopt, ik heb al hernia's op niveaus er boven, dus ik weet wat me te wachten staat, dus zit ik daar persoonlijk niet echt mee in. Rugschool had ik al gedaan in het ziekenhuis voor de operaties en was voor mij echt wel een hulp. Je neemt tests af voor je begint, dan eens halverwege en dan nadien. De curves en progressie zien is wel fijn.

Zenuwpijn is de ergste pijn die ik ooit heb ervaren persoonlijk. In februari wist ik niet liggend, zittend of staand welke houding aan te nemen. Nu gaat het wel maar ik heb soms extreme steken in mijn bil. In de week nog bij het slapen me gedraaid en er schoot weer iets in en ik heb heel het huis wakker gemaakt met mijn gebrul. Zenuwpijn in mijn kuit is een soort constante pijn die komt en gaat. Daar kan ik mee om ondertussen maar die extreme steken zijn hels.

Can relate. Hier kon ik precies voelen waar de zenuw knel zat om dan via heup en zij/binnenkant knie naar de kuit te gaan. Alles er onder was gevoelloos, dus dat viel dan mee.
Bij de rugschool ook wel bepaalde manieren van zitten en liggen meegekregen die effectief de pijn verlichtten zodat je toch 's avonds eens kan ontspannen of met minder pijn in bed te liggen.

Ik ben al 50x naar de kine geweest dit jaar. Ik deed daar rugschool tot ik ben beginnen sukkelen met die hernia tss de schouderbladen. Omdat ik toen zoveel pijn had in schouder, rug, arm en zelfs mijn borst hebben we dat stop gezet om daar pijnverlichting te doen tot ik terug bij de Neurochirurg kon geraken. Ik deed mijn oefeningen ook thuis 2x per dag als ik niet bij de Kine was. Ik denk dat ik nu na de komende operatie dit in het ziekenhuis ga doen. Gaat ook een heel op een af rijden zijn maar bij de Kine is het enorm duur en je krijgt amper iets terug betaald. Hier in de buurt zijn ze allemaal niet-geconventioneerd.

Ik wist niet dat ik terug een hernia had tot ik met mijn klachten van weer meer pijn in mijn been bij de huisarts zat en zij me zei dat het verslag binnen was en mijn klachten exact overeen komen met wat in het verslag en foto's staat.

Ik ken idd ook geen enkele neurochirurg die geconventioneerd is, gelukkig buiten een forfait alles via verzekering kunnen regelen. Kine wordt idd belachelijk weinig terugbetaald als je het wekelijks nodig hebt.

 

[Arades]

Ik ken idd ook geen enkele neurochirurg die geconventioneerd is, gelukkig buiten een forfait alles via verzekering kunnen regelen. Kine wordt idd belachelijk weinig terugbetaald als je het wekelijks nodig hebt.

Ging enkel over de Kine die niet geconventioneerd is. Ik ging 2 tot 3x per week in het begin om daar rugschool te doen. Elke keer 36€ neertellen. Verzekering van het werk dekt gelukkig alles voor mij. Ook medicatie moet ik maar een papiertje vragen bij de apotheek en dat kan ik ook inbrengen. Gaat allemaal heel vlot. Enige waar ik miserie mee heb gehad is Solidaris. Die hebben tot 2x mijn ziekte uitkering stop gezet omdat ik nog recht had op een deel verbrekersvergoeding. Heeft lang geduurd eer dat in orde was.

 

[Koonut]

Hier een hernia opgedaan met het werk. Gelukkig maar een "kleintje". Voelde ik in het begin nauwelijks iets van. Alsof ik een grote plakker had op mijn rug die geleidelijk aan mijn bewegingsvrijheid begon te belemmeren. Tot ik op een dag eigenlijk nauwelijks nog het stuur van mijn auto 100% onder controle had.

Ook dankzij de rugschool(David systeem) serieus geholpen geweest. Niet gedacht dat dit zo'n grote impact zou hebben maar na een 3 tal maanden was het verschil al enorm. Bijna 2 jaar aan één stuk 2x week geweest. Nu zelf veel core training(+- 20 a 30min /dag) en dat houd het voor 90% onder controle.

Het lopen maar opgegeven ondanks hopen tegenstrijdige argumenten van de rugschool dokters vs kinesisten. Toch geen tijd meer voor met al de core training die in de plek kwam.

Bij de rugschool ook wel bepaalde manieren van zitten en liggen meegekregen die effectief de pijn verlichtten zodat je toch 's avonds eens kan ontspannen of met minder pijn in bed te liggen.

Ik heb bij die 20u "theorie" direct gevraagd om alles op te mogen nemen met audio. Ik grijp nog regelmatig terug naar routines die ik daar heb meegekregen. Zeker als het terug eens slechter gaat.

 

[utolor.]

Ik zit sinds een half jaar ook met 2 hernia's in m'n rug. Eerst dacht ik dat ik iets verrokken had in m'n been omdat ik vooral pijn had in m'n been, maar toen het na maanden nog niet over was toch eens naar de HA gegaan. Die vertelde me dan het slechte nieuws dat dit duidelijk een hernia in de onderrug was. Uiteindelijk paar weken geleden een MRI laten nemen en nu blijkt dat ik 2 hernia's heb, waarvan 1 actieve.

Ik heb 27 beurten bij de kine gehad ondertussen waarbij aan pijnverlichting en aan de opbouw van spieren gewerkt wordt (masseren, dryneedling, retractie, kraken, elektrodingen, oefeningen voor thuis). Volgende week mag ik naar de neurochirurg om te kijken wat de next steps zijn. Ik heb dagen dat ik totaal geen pijn heb, en andere dagen (meestal na verkeerde houdingen of lang zitten) dat ik niet kan zonder pijnstillers. Piroxicam helpt bij mij voldoende tegen de pijn wanneer ik pijn ervaar. Dat is nog niet de zwaarste pijnstiller denk ik.

Ik vermoed dat de neurochirurg infiltraties gaat voorstellen om te kijken of die helpen. Maar ik zie dat eigenlijk niet zitten, aangezien ik het niet heb voor spuiten en zo'n epidurale niet zomaar een spuitje is. Wat zijn jullie ervaringen qua pijn bij zo'n infiltraties? Ik hoor ook vaak dat ze totaal niet helpen.

Bij de rugschool ook wel bepaalde manieren van zitten en liggen meegekregen die effectief de pijn verlichtten zodat je toch 's avonds eens kan ontspannen of met minder pijn in bed te liggen.

Van m'n kine heb ik die ook meegekregen en dat helpt echt wel goed om de pijn te verlichten vind ik.

Ik ken idd ook geen enkele neurochirurg die geconventioneerd is, gelukkig buiten een forfait alles via verzekering kunnen regelen. Kine wordt idd belachelijk weinig terugbetaald als je het wekelijks nodig hebt.

Ik heb een neurochirurg gevonden die geconventioneerd is gelukkig. Bij de groepspraktijk van m'n kinesist is 1 van de 3 ook geconventioneerd.
Welke verzekering heb je die zoiets dekt? Is dat een gewone hospitalisatieverzekering via je werkgever?

 

[Remake]

Ik heb een neurochirurg gevonden die geconventioneerd is gelukkig. Bij de groepspraktijk van m'n kinesist is 1 van de 3 ook geconventioneerd.
Welke verzekering heb je die zoiets dekt? Is dat een gewone hospitalisatieverzekering via je werkgever?

Nee, persoonlijk via VNZ (hospiplus). Terugbetalingen van de kine is wel wat rompslomp. Operatie en opname worden rechtstreeks gefactureerd bij de verzekering en de facturen/rekeningen van onderzoeken vooraf, controles achter en apotheek bundel ik nu om alles in 1x op te sturen. Dan betalen ze dat terug op je rekening.
Rugschool werd dan weer terugbetaald door fedris.

Over die inspuitingen: dat zijn de pijnlijkste spuiten die ik ooit kreeg en nadien verlichtten ze de pijn mss enkele dagen, de eerste 2x helemaal niet zelfs. Maar chirurgen opereren niet zomaar tegenwoordig, je kan bijna niet van onder die spuiten uit voor ze er echt aan beginnen te werken, zeker bij jonge mensen (wat voor een chirurg -60 is).

 

[Arades]

Ik heb dagen dat ik totaal geen pijn heb, en andere dagen (meestal na verkeerde houdingen of lang zitten) dat ik niet kan zonder pijnstillers. Piroxicam helpt bij mij voldoende tegen de pijn wanneer ik pijn ervaar. Dat is nog niet de zwaarste pijnstiller denk ik.

Had ik in het begin ook. Dagen dat ik enorm veel last had bij het zitten en andere dagen niks of bijna niks. Ik heb in begin veel dafalgan en ibuprofen genomen. Toen ik niet meer kon in februari hebben ze mij op oxycodin (morfine) gezet. Ik dacht altijd dat je van morfine een soort zaligheid van zou voelen maar in mijn geval was ik daar zo ziek als een hond van telkens. Zaldiar en Tramadol Retard heb ik na de operaties genomen. Nu neem ik enkel nog Tramadol Odis want daar word ik niet duizelig van en telkens daar een dafalgan bij. Dafalgan versterkt de werking van die pijnstillers.

Ik vermoed dat de neurochirurg infiltraties gaat voorstellen om te kijken of die helpen. Maar ik zie dat eigenlijk niet zitten, aangezien ik het niet heb voor spuiten en zo'n epidurale niet zomaar een spuitje is. Wat zijn jullie ervaringen qua pijn bij zo'n infiltraties? Ik hoor ook vaak dat ze totaal niet helpen

Sja bij de eene helpt dat wel, bij de andere niet. Hoe sneller je erbij bent hoe beter. Die spuit op zich valt heel goed mee. Je krijgt in feite 2 spuiten. De eerste is om alles wat te verdoven en die kan je vergelijken als iemand die heel fel in je arm knijpt. Dan doen ze de effectieve inspuiting. Ik heb er nu dit jaar 5 gehad in onderrug en tss de schouderbladen en met wisselend succes. Het heeft ook zijn tijd nodig om te genezen. Na 2 spuiten in mijn onderrug had ik nog onmenselijke pijnen en bij mijn hernia op C6-C7 heb ik na 3 spuiten geen echte pijn meer enkel een slapende vinger en soms de hand als ik in de zetel zit. Als je echt veel pijn hebt ben je blij dat je die spuiten krijgt. Dat was bij mij toch het geval. Ik hoop voor u dat het u kan helpen allesinds

 

[Sneeuwstorm]

Ik heb een tijd geleden (eind vorig jaar) last gehad van pijn in mijn rechterbil die dan uitstraalde naar mijn kuit (vooral bij het zitten). Gelukkig is het vanzelf verbeterd.
Was zeer vervelend, ik kon op den duur niet meer op een stoel blijven zitten. Kon ook niet goed bukken of mijn been strekken als ik op een stoel zat, en dat gaat nu ook beter.
Ik heb er nu toch niet of nauwelijks meer last van.

 

[utolor.]

Over die inspuitingen: dat zijn de pijnlijkste spuiten die ik ooit kreeg en nadien verlichtten ze de pijn mss enkele dagen, de eerste 2x helemaal niet zelfs. Maar chirurgen opereren niet zomaar tegenwoordig, je kan bijna niet van onder die spuiten uit voor ze er echt aan beginnen te werken, zeker bij jonge mensen (wat voor een chirurg -60 is).

Dan denk ik toch dat ik de neurochirurg ga overtuigen van die inspuitingen te laten tot ik echt niet meer kan van de pijn wanneer ik Piroxicam neem. Een operatie is sowieso al geen optie dan aangezien ik nog maar begin de 30 ben. Nog enkele jaren kinesist zal het worden dan vermoed ik in de hoop dat het beter wordt zo.

Had ik in het begin ook. Dagen dat ik enorm veel last had bij het zitten en andere dagen niks of bijna niks. Ik heb in begin veel dafalgan en ibuprofen genomen. Toen ik niet meer kon in februari hebben ze mij op oxycodin (morfine) gezet. Ik dacht altijd dat je van morfine een soort zaligheid van zou voelen maar in mijn geval was ik daar zo ziek als een hond van telkens. Zaldiar en Tramadol Retard heb ik na de operaties genomen. Nu neem ik enkel nog Tramadol Odis want daar word ik niet duizelig van en telkens daar een dafalgan bij. Dafalgan versterkt de werking van die pijnstillers.

Ik werk voorlopig wel alle dagen van thuis zodat ik door de dag kan liggen terwijl ik werk (behalve tijdens meetings). Als ik op kantoor op die slechte stoelen moet zitten, heb ik gegarandeerd terug veel pijn die avond en de dag erna. Ik heb onlangs die Piroxicam genomen op een lege maag en daar kreeg ik toen al zo'n zalig pijnvrij gevoel van en wat duizeligheid, dus ik wil niet weten wat die zware middelen met me zouden doen... Jij ziet precies toch wel een pak harder af dan ik...

Sja bij de eene helpt dat wel, bij de andere niet. Hoe sneller je erbij bent hoe beter. Die spuit op zich valt heel goed mee. Je krijgt in feite 2 spuiten. De eerste is om alles wat te verdoven en die kan je vergelijken als iemand die heel fel in je arm knijpt. Dan doen ze de effectieve inspuiting. Ik heb er nu dit jaar 5 gehad in onderrug en tss de schouderbladen en met wisselend succes. Het heeft ook zijn tijd nodig om te genezen. Na 2 spuiten in mijn onderrug had ik nog onmenselijke pijnen en bij mijn hernia op C6-C7 heb ik na 3 spuiten geen echte pijn meer enkel een slapende vinger en soms de hand als ik in de zetel zit. Als je echt veel pijn hebt ben je blij dat je die spuiten krijgt. Dat was bij mij toch het geval. Ik hoop voor u dat het u kan helpen allesinds

Ik vind het zo moeilijk om te zeggen of ik voldoende pijn heb om het te overwegen. Onlangs had ik een nacht dat ik echt niet kon slapen van de pijn, maar dan heb ik weer een goede dag zonder enige pijn en denk ik weer van: "misschien overdrijf ik wel en moet ik gewoon doorbijten tot de pijn niet meer terugkomt".

Het probleem is ook een beetje dat we nog met verbouwingen bezig zijn en ik alles zelf doe waardoor ik me vaak forceer. M'n vriendin geeft ook duidelijk aan dat ze wil dat ik de mannentaken doe. En ik begrijp haar kant ook wel, ik zou in haar plaats ook niet blij worden van een vent die "zijn taken" niet meer kan vervullen. Ik verwacht van haar in principe ook dat ze kookt wanneer ze misselijk in de zetel ligt.

Ik heb een tijd geleden (eind vorig jaar) last gehad van pijn in mijn rechterbil die dan uitstraalde naar mijn kuit (vooral bij het zitten). Gelukkig is het vanzelf verbeterd.
Was zeer vervelend, ik kon op den duur niet meer op een stoel blijven zitten.
Ik heb er nu toch niet of nauwelijks meer last van.

Vaak verdwijnt de pijn vanzelf bij hernia's. Het is pas wanneer je er langere tijd last van hebt dat je moet kijken naar infiltraties of operaties. Zo hebben ze het mij toch verteld.

 

[Sneeuwstorm]

Schijnt dat heel veel mensen ook een hernia hebben zonder dat het per sé klachten geeft. Dus je kan er al misschien 10-20 jaar mee rondlopen op het moment dat je iets gewaarwordt. Of het drukt niet tegen een zenuw.

Ik heb regelmatig wel eens rugpijn (paar keren per jaar) maar dat is van voorbijgaande aard (door verkrampte spieren of werk te doen dat ik niet gewoon ben in een slechte houding).

 

[Remake]

Schijnt dat heel veel mensen ook een hernia hebben zonder dat het per sé klachten geeft. Dus je kan er al misschien 10-20 jaar mee rondlopen op het moment dat je iets gewaarwordt. Of het drukt niet tegen een zenuw.

Ik heb regelmatig wel eens rugpijn (paar keren per jaar) maar dat is van voorbijgaande aard (door verkrampte spieren of werk te doen dat ik niet gewoon ben in een slechte houding).

Idd, toen het bij mij echt doorbrak begon ik ook soms te denken van "tiens, da's op die plek waar ik x-aantal jaar eens last van had".

 

[Arades]

Vaak verdwijnt de pijn vanzelf bij hernia's. Het is pas wanneer je er langere tijd last van hebt dat je moet kijken naar infiltraties of operaties. Zo hebben ze het mij toch verteld.

Als ik uw verhaal zo lees dan ga je juist dezelfde route op als ik. Ik heb indd immens veel pijn gehad en nu bijt ik veel door maar als ik u was zou ik toch die inspuitingen overwegen als je al zoveel pijn hebt. Praat er natuurlijk eerst maar is over met uw Neurochirurg en zie wat die denkt. Kijk desnoods voor een 2de opinie. Ik zou toch iets ondernemen want uw pijn gaat altijd maar verergeren denk ik en dan gaat die op een gegeven moment mss niet meer weggaan. Tis natuurlijk aan uw om te zien wat je ermee doet.

Toen ik is een keer een inspuiting ben gaan halen was er ook een jonge vrouw die letterlijk aan het rillen was vd schrik toen ze haar kwamen halen en toen ze buiten kwam hoorde ik haar zeggen tegen de begeleidende verpleegster dat het beter meeviel als ze had verwacht. Voor het plezier gaat niemand daar heen, ge gaat daarheen om van uw klachten af te geraken.

 

[Arades]

Schijnt dat heel veel mensen ook een hernia hebben zonder dat het per sé klachten geeft. Dus je kan er al misschien 10-20 jaar mee rondlopen op het moment dat je iets gewaarwordt. Of het drukt niet tegen een zenuw.

Mijn broer is zo eene. Hij heeft af en toe is klachten en ook een hernia maar die pijn komt en gaat. 1 a 2x per jaar heeft hij er last van. Had ik en velen anderen ook liever gehad natuurlijk

 

[Chelark007]

Straffe verhalen en veel beterschap iedereen..

Sinds vorige week last van verkrampte onderrug in mijn verlof. Dacht met te gaan werken, logistiek, komt alles los.

Maar helaas, geen beterschap en nu 2 weken thuis gezet. Onderuit liggen in de zetel en veel bewegen lukt.

Vanaf ik in de auto of ne stoel zit heb ik last en uitstraling naar bovenbenen.

Voorlopig medicatie, oefeningen en volgende week thuis starten met kine.

 

[zina90]

De BG populatie wordt ouder

 

[utolor.]

Als ik uw verhaal zo lees dan ga je juist dezelfde route op als ik. Ik heb indd immens veel pijn gehad en nu bijt ik veel door maar als ik u was zou ik toch die inspuitingen overwegen als je al zoveel pijn hebt. Praat er natuurlijk eerst maar is over met uw Neurochirurg en zie wat die denkt. Kijk desnoods voor een 2de opinie. Ik zou toch iets ondernemen want uw pijn gaat altijd maar verergeren denk ik en dan gaat die op een gegeven moment mss niet meer weggaan. Tis natuurlijk aan uw om te zien wat je ermee doet.

Toen ik is een keer een inspuiting ben gaan halen was er ook een jonge vrouw die letterlijk aan het rillen was vd schrik toen ze haar kwamen halen en toen ze buiten kwam hoorde ik haar zeggen tegen de begeleidende verpleegster dat het beter meeviel als ze had verwacht. Voor het plezier gaat niemand daar heen, ge gaat daarheen om van uw klachten af te geraken.

Bedankt voor de goede raad en het delen van je ervaringen. Volgende week weet ik wat de neurochirurg voor zal stellen en dan zal ik moeten beslissen. De kinesist zegt dat het op zich nog wel zou kunnen wegtrekken met kiné, maar hij zegt ook dat hij natuurlijk meer vanuit zijn vakgebied kijkt en de neurochirurg meer vanuit zijn vakgebied. Uiteindelijk zal ik zelf de beslissing moeten maken. Hoe minder invasief hoe beter langs de ene kant, maar ik wil natuurlijk ook geen blijvende zenuwschade oplopen en de pijn moet ook draaglijk blijven (al dan niet met pijnstillers). En kiné doe ik al een hele tijd, is niet goedkoop en ook niet altijd eenvoudig om er tijd voor te blijven maken. Ik ga nu al een hele tijd 2 tot 3x in de week en dat begint toch ook zwaar te worden om dat te combineren met het dagelijks leven.

Ik vind het alleszins interessant om anderen hun verhaal te lezen/horen en ik hoop ook dat iedereen zijn/haar manier vindt om toch een kwalitatief leven te kunnen leiden zonder (al te veel) pijn. Als ik in m'n omgeving kijk (vooral de collega's dan in de IT), zie ik toch veel mensen die een rughernia hebben en er veel last van ondervinden. Ben ook niet de enige bij ons die niet meer naar kantoor gaat door dit probleem. Ik vraag me dan ook af of er eigenlijk niet meer aan preventie gedaan moet worden. Ik wist zelfs niet wat een hernia juist inhield totdat ik het zelf had, laat staan dat ik de ernst er van inzag en hoe je het zou kunnen oplopen. Kan aan mij liggen ook natuurlijk.

 

[Arades]

Vandaag bij de Neurochirurg geweest voor het verdict. Wat ik er dus van verwachte. Een PLIF dringt zich op, geen andere optie. Hij kon nog wel is de voorgaande operatie doen en de hernia wegnemen maar hij was vrij zeker dat die dan over x aantal tijd weer zou terugkeren. Voor de pijn in mijn rug moest ik de PLIF niet doen maar wel voor de pijn in mijn been.

Er lag op zijn bureau ook een model voorbeeld. Ik was toch wel geschrokken van die grote van de schroeven moet ik zeggen. Je weet waar je voor staat maar als je dat dan zelf ziet dan is het toch wel net iets anders. 3 tot 5 dagen ziekenhuis en dan 3 maanden revalideren. Dat is ook veel langer als ik had verwacht. Eind september is de ingreep en hij verwacht als alles goed gaat ik ergens in januari/februari terug kan gaan werken. Het volledige genezingsproces is een dik jaar alles bij mekaar dan, als alles goed gaat natuurlijk. In het slechtste geval gaat die beenpijn niet weg met die schade die er is opgelopen en moet ik nog een neursostimulator laten inplanten.

Dat het maar rap 2026 is...