Ik denk dat transgenders niets liever willen dan op een gelijke en menselijke manier behandeld te worden door de maatschappij.
Op welk vlak worden ze dan nu ongelijk of onmenselijk behandeld? Ik gaf een voorbeeld van een scenario waarin ze méér rechten krijgen.
Extra verlof voor wat ik zie als in de eerste plaats een cosmetische ingreep en geen functionele ingreep.
Er is niets mis met mijn leesvermogen hoor. Meerdere keren in dit debat verdedig (en herhaal) je het standpunt van KOC terwijl zijn insteek in zijn oorspronkelijke post toch erg duidelijk is. Minimaliseren van genderdysforie en de noden en zorgen van transgenders door de hele procedure weg te zetten als een niet-levensnoodzakelijke cosmetische behandeling op hetzelfde niveau als een borstvergroting. Dat jij dit standpunt (deels?) tracht te verdedigen door de legitimiteit van DSM-5 te bekritiseren of met een semantische discussie over de definitie van 'cosmetisch', vind ik weinig overtuigend.
Iemand die grotere borsten wil, heeft nog geen BDD. En ook tussen BDD en genderdysforie heb je grote verschillen, niet in het minst dat genderdysforie wel effectief behandeld kan worden met medische ingrepen. Dan lijkt het mij logisch dat operaties voor de eerste twee categorieën niet terugbetaald worden en voor de derde wel.
Door natuurlijk zoals de norm is in dit soort debatten definities in vraag te gaan stellen, i.c. over wat cosmetisch is en wat niet, kan je nauwelijks nog deftig discussiëren. Als iemand er in deze een semantische discussie van maakt, dan zou ik eerder naar jouw zijde in dit debat kijken. Fundamenteel zijn geslachtsoperaties cosmetisch want niemand zal doodgaan louter door gebrek aan die ingrepen. Je kan hooguit beginnen argumenteren vanuit zelfmoordrisico met of zonder die ingreep... een logica die je eveneens kan opbouwen voor andere cosmetische ingrepen, wat geslachtsoperaties andermaal in het juiste perspectief plaatst.
Sterker nog die laatste ingrepen maken zaken kapot die voordien wel normaal functioneerden. Het beoogde doel: het andere geslacht worden, wordt er ook niet eens mee bereikt, je bereikt hoogstens een uiterlijk dat meer op dat van het andere geslacht lijkt.
Ik kan me gerust inbeelden dat iemand met genderdysforie daar gelukkiger van wordt, maar of dat daarom per se de gepaste behandeling is, dat kan je eigenlijk niet los zien van ideologische keuzes.
Deze vergelijking komt nochtans de hele tijd terug.
Zie bovenstaande quotes en alle ongepaste vergelijkingen tussen gender dysforie en borstvergrotingen.
@the_fox heeft een minder hard standpunt ingenomen dan het mijne. Dus je moet hem niet al mijn quotes aanrekenen.
Ik zie overigens ook wel een verschil tussen iemand die graag een cupmaatje meer wilt hebben of een iets minder grote neus versus iemand die doodongelukkig is met bepaalde uiterlijke kenmerken zonder grondige reden versus iemand die tot een ander geslacht wilt behoren, maar als je dan naar die morfodysforische stoornis en de bijbehorende diagnose gaat kijken zie je dat daar men wél de realiteit laat primeren op de mentale stoornis, versus bij genderdysforie: daar laat men de mentale stoornis voorrang krijgen op de realiteit?
Nogmaals mij geen probleem overigens: volwassenen doen met hun lichaam wat ze willen, maar aangezien die ingrepen fundamenteel cosmetisch zijn van aard en niet levensnoodzakelijk, niet op kosten van de gezondheidszorg en de rest van de samenleving wat mij betreft.
Gender dysforie is geen echte ziekte? Mentale aandoeningen zijn geen echte ziektes?
Dus als je erkent dat het een mentale aandoening én een ziekte is, dan moet je je misschien ook eens afvragen waarom de behandeling per se moet bestaan in het meegaan in het mentale ziektebeeld? Ken je voorbeelden van andere mentale aandoeningen waarbij men dat doet? Men zet anorexia patiënten ook niet op een calorie-arm dieet om verder af te vallen bijvoorbeeld.
Noch de behandeling noch het doel is puur cosmetisch. Als je een neuscorrectie laat uitvoeren omdat je een mooiere neus wil dan is dat cosmetisch. Als je een neuscorrectie laat uitvoeren om beter te kunnen ademen, dan is dat reconstructief. Iemand met gender dysforie wil er niet enkel uitzien als iemand van het andere geslacht maar ook een zo groot mogelijke functionaliteit hebben. Dus nee, dit is geen puur cosmetische behandeling. En in tegenstelling tot BDD zorgt dit in het grote merendeel van de gevallen ook voor een aanzienlijke verbetering van de symptomen van genderdysforie.
Foute vergelijking, want bij die neus is er dan een reden waarom die persoon niet goed kan ademen. Iemand met gender dysforie vertrekt vanuit een gezond lichaam dat helaas voor hem/haar niet overeen stemt met het gewenste geslacht, de ingrepen vernietigen in de eerste plaats bestaande functionaliteit, en voor zover er reconstructie plaatsvindt, wilt men inderdaad een bepaalde functionaliteit behouden of nabootsen, maar dat is binnen dat nieuwe cosmetische kader, een functionaliteit die nooit het beoogde doel volledig bereikt en die je al helemaal niet kan vergelijken met een reconstructie ingreep.
Dat het de symptomen van iemand met genderdysforie verzacht wil ik gerust aanvaarden, maar dan moet je je afvragen of dat één daarom per se de correcte manier van handelen is, en twee, of de rest van de samenleving dan maar de kosten van die ingreep moet dragen. Ik vind vergelijkingen met andere cosmetische ingrepen zoals plastische chirurgie wel degelijk pertinent op dat vlak.
De consensus rond BDD is dat medische ingrepen als contra-indicatief worden beschouwd. Dat heeft niets met minimalisatie te maken, wel met wetenschappelijk onderzoek. Uit een recent artikel blijkt dat een medische ingreep bij mensen met een milde vorm van BDD wel degelijk nuttig kan zijn, voor zulke gevallen ben ik volledig voorstander om dit te laten terugbetalen en betaald verlof te voorzien.
En waarom is dat de consensus? Misschien omdat er weinig artsen zijn die bijvoorbeeld vrijwillig meegaan in een verhaal van pakweg mensen hun ledematen te amputeren wanneer die gezond zijn of vergelijkbare gevaarlijk ingrepen, maar er wel artsen zijn die "geslachtsveranderingen " willen uitvoeren. En zelfs milde ingrepen bij BDD zou ik overigens uit principe ook niet gaan vergoeden, hél om de discussie over een andere boeg te gooien: ik plaats zelfs vraagtekens bij het vergoeden van maagringen en darmverkleiningen, voor mensen die de wilskracht niet hebben om op dieet te gaan.
In Nederland? Lijkt me straf. Zoals gezegd. In de meeste bedrijven in Nederland krijg je 2 jaar doorbetaald wegens ziekte.
Maar dit is natuurlijk geen klassieke ziekte, dit gaat om cosmetische chirurgie. Het contrast wat ik maakte met kankerpatiënten of andere mensen met wél een ernstige ziekte is dan wél minder erg natuurlijk, des te beter... alvast een mooier systeem in Nederland dan hier waar je in de private sector na één maand op de mutualiteit valt.