Hobby's en sporten organiseren rond een pasgeboren kind door hulp van familie

[aXl_]

Hun jongste jaren (van 1 tot einde 2 à 3j) heeft sport hier ook op een zeer laag pitje gestaan. Zeker omdat nummer 2 tot haar 3j extreem slecht sliep (blokjes van 3 à 4u, effectief 3 keer in de nacht wenen dat je zelf uit je bed moest om ze terug in te stoppen).
Als ge u constant voelt als een wandelende zombie is de goesting om nog even goed te gaan sporten nihil.

Nu ze 4 en 6 zijn lukt het beter.

Mijn teamsport heeft late uren, tussen 22 en 23u training 2 keer in de week en wedstrijden in het weekend meestal ook 20:30 à 21u. Dat is al 3 keer per week.
Obvious nadeel is slaaptekort de dag nadien, de nacht is dan maar meestal 6u (of ietsje korter) maar dat valt dus effectief wanneer ze in bed liggen en ik hoef mijn vrouw dus niet meerdere keren per week in de steek te laten voor het avondritueel. Dat kan steeds samen.

In de zomerperiode (teamsport stopt tussen april en september) ging ik vaak 's avonds lopen. Kinderen in bed, loopschoenen aan en tegen 20u nog 1 à 1.5u lopen.

Nu heb ik het voordeel dat de oudste elke week 1.5u baskettraining heeft naast een natuurdomein dus heb ik een vast loopmoment op zondag ochtend van 1u, tijdens zijn training.

Ik heb nu ook 1 dag per week ouderschapsverlof opgenomen. Tijdens dat de kinderen op school zitten heb ik tijd voor een langere sportsessie (meestal is dat een lange loopsessie in de voormiddag, nadat ik ze op school heb afgezet).
Dat kan ik nog een dikke 2j doen. Het helpt wel om niet mentaal zot te worden.

Fietsen deed ik vroeger ook vrij veel, afwisselend met lopen maar is nu eigenlijk gestopt. Als ik op een weekenddag zou zeggen: "ik ben 3u weg", dan zet ik mijn vrouw thuis compleet vast.
Naar het werk fietsen gaat ook niet meer omdat ik daarvoor te vroeg moet vertrekken. Ik zet ze op school af (vooropvang start te laat om nog met de fiets te vertrekken).

Mijn vrouw gaat haar sport is grotendeels lopen. 1 à 2 keer de week. Dat doet ze doorgaans op een zater- of zondag als het een uur uitkomt en dan zie ik dat mijn engelen niet op elkaars kop kloppen met een schup ofzo.

 

[TNTim]

Maar wegen die nadelen op tegen de voordelen? Wij geraken in de week met onze huidige jobs heel erg moeilijk voor 18u op school, en de opvang is maar tot dan. Dankzij onze ouders hoeven wij ons daar niet over te stressen. Elke twee weken gaan ze op woensdag slapen bij mijn schoonouders, da's minstens elke twee weken een avond volledig voor ons twee. Willen we uitgaan, werken in onze verbouwing, ... hebben we altijd een babysit. Da's een ongelofelijke luxe, en we zouden volslagen idioten zijn om die aangeboden hulp niet met beide handen aan te nemen. Want ook met die hulp blijft het een ongelofelijke struggle om rond te geraken, hebben we nog altijd veel te weinig tijd voor onszelf en elkaar.

Hoe ziet een gemiddelde week er dan uit bij jullie?
Zoals je het nu beschrijft, worden de kinderen elke schooldag opgehaald door de grootouders en gaan jullie ze ten vroegste om 18u15 halen.
En in het weekend zijn jullie vaak alleen weg of alleen aan het verbouwen.

Indien dit het geval is, zetten jullie jezelf en jullie kinderen dan niet wat teveel vast in een ratrace?

Mijn partner heeft ook voluit voor haar carrière gekozen de laatste 10 jaar, iets wat ze zich nu beklaagt en op teruggekomen is omdat tijd met kinderen achteraf niet kan ingehaald worden.

Het concept "centrale verwarming" was ook ooit iets van de laatste jaren, dat maakt het niet minder waardevol om te hebben.

Heel veel 'me-time' nodig hebben is aan de andere kant wel een teken dat onze maatschappij individualistischer/egoïstischer wordt.
Mensen kiezen voor kinderen, maar schuiven 'de last' door naar anderen.

 

[Sylverscythe]

De term is recent, het idee zal wel wat ouder zijn. Ook weer niet zo ouder, maar vroeger was het idee rond gezin ook helemaal anders. Het kerngezin van mama, papa en kinderen is ook geen eeuwenoud concept. Wat we vandaag vanzelfsprekend vinden is ook maar een momentopname, dat beseffen we niet altijd.

Goh, ik denk dat hij wel een punt heeft wanneer hij verwijst naar de tijd van onze ouders (of grootouders). Die hadden meestal meer kinderen dan wij, maar volgens mij veel minder die "druk" dat om een volwaardig persoon te zijn je ook dingen daarnaast moest doen. Heel de discussie in deze thread rond je eigen vrije tijd te organiseren speelde alleszins niet in mijn kindertijd hoor, mijn ouders hadden gewoon geen "hobby" zoals dat nu vandaag de standaard is, laat staan dat ze trainden voor een marathon ofzo. Die lazen een boek (mijn moeder) of gingen hout zagen voor de stoof (mijn vader), en die deden dat wanneer het uitkwam.

Ik heb het hier al gezegd maar volgens mij is het positieve concept van "tijd hebben voor jezelf" ook een beetje een slachtoffer geworden van de moderne hang naar optimalisatie. Work hard, play hard. Na je uren je kinderen opvoeden én toch ook tijd maken voor jezelf, waarin je doelen stelt zoals die 20 km onder een bepaalde tijd lopen of weet ik veel. Volgens mij geeft dat meer stress dan wanneer mensen vrede nemen met het idee dat je met jonge kinderen misschien gewoon even je daarop kan concentreren.

En zo is dat een beetje met werken ook. Toen mijn vrouw initieel aangaf dat ze misschien wou thuisblijven (ze werkte toen in de horeca), kreeg die heel wat reacties alsof dat iets negatief was. Want allez, iedereen deed zijn kinderen toch naar de crèche, wat was dat nu? Terwijl zij het net een luxe vond dat ze tijd kon doorbrengen met haar kind. Na een eerste miskraam en jobwissel naar iets rustiger is ze dan wel blijven werken, maar dan tot 15u, en dan had ze nog een collega die het vreemd vond dat ze daarna dochter ging ophalen van de crèche in plaats van te sporten, want me-time!

 

[Houdini]

Iedereen klaagt en zaagt altijd. Het is de generatie ofzo?

Als ik zie bij naaste buren / vrienden, die krijgen bijna dagelijks tot meermaals per week hulp van grootouders. Eens van school afhalen, woe middag op de kindjes passen, als je moet overwerken kunnen de grootouders bijspringen, eens ff komen babysitten.

Wij hebben geen hulp van grootouders. Als ik zie wat een verschil dat maakt... immens, maar dat apprecieert niemand blijkbaar.

Je hebt voor kinderen gekozen, dat heeft gevolgen.

We komen er ook wel hoor. Beetje ploeteren, werken alletwee voltijds, zelfs geen kuisvrouw (wat ook al uitzondering is tegenwoordig).

 

[Sylverscythe]

Wij hebben geen hulp van grootouders. Als ik zie wat een verschil dat maakt... immens, maar dat apprecieert niemand blijkbaar.

Zowat iedereen die ik ken, alsook meerdere mensen in deze thread, appreciëren dat nu duidelijk wel hoor.

 

[nestorius]

Waar mensen zich toch druk in maken. Hier komen (schoon)ouders enkele keren per week eten waarbij ze zelf eten meenemen. Ze hebben dit zelf zo voorgesteld. Mij goed. Het is het eerste kleinkind langs beide kanten, dus ze willen dat (voorlopig nog) vaak zien. Ik zal hen de volgende keer een middelvinger geven omdat ik zo om mijn zelfrespect geef in plaats van een 'dankuwel' wanneer ze eten bij hebben.

Kunnen we zonder die hulp? Ja
Moet ik het daarom weigeren wanneer ze dit zelf voorstellen? Nee

Edit: Waar stopt het dan en voor welke zaken mag je wel hulp aanvaarden? Mijn vriendin komt uit een klein dorp waar de hele familie woonde. 2-3 keer per week gingen alle kleinkinderen, die samen op school zaten, tijdens de middagpauze samen naar de grootouders om daar te eten. Kinderen vonden dat leuk (ze spreken er 20 jaar later nog over), grootouders vonden dat leuk en ouders konden 's middags warm eten zodat 's avonds niet gekookt moest worden. Mag dat niet omdat dat te gemakkelijk is?

Imo is het toch ook wel afhankelijk van de hulp natuurlijk. Sommige grootouders doen het met veel plezier en zonder morrelen, no strings attached. Terwijl andere grootouders het niet kunnen nalaten om het continue door te steken hoeveel ze wel al niet gedaan hebben, ze geloven dat door veel voor hun (klein)kinderen te doen ze ook veel zeggenschap hebben in hun leven etc. Ik snap dan wel dat sommigen het gevoel hebben dat ze schatplichtig zijn. Om nog maar te zwijgen dat niet iedereen gewoon nog maar kan rekenen op hulp. Zoals @cege zegt zijn er ook gewoon grootouders die zeggen: trek uw plan.
Er zijn meerdere partijen in het systeem en die dynamiek is bij iedereen anders. Dus om te zeggen dat het een kwestie van prioriteiten is om toch nog uw hobby's te kunnen doen of weet ik veel wat is in mijn ogen kort door de bocht. Bij de een zal dat inderdaad lukken en voor de ander niet.

Dat laatste niet persoonlijk op u bedoeld natuurlijk, gewoon de algemene teneur van de thread.

 

[Kas de Kalebas]

Ik ga hier weer eens een topic binnenvallen om met mijn eigen take te komen:

Ik merk dat vele mensen hier een soort van onderscheid maken tussen hoe vroeger in het gezin met de takenverdeling omgegaan werd en nu.
Het feit is dat onze huidige vorm van het kerngezin, bestaande uit twee generaties die samenleven, iets is dat nog maar mainstream geworden is sinds na de tweede wereldoorlog.
De 'traditionele' manier van opvoeden is niet 'vrouw blijft thuis en vent gaat werken.' Dat is: vrouw en man werken allebei op het veld, en de kinderen lopen ertussen rond terwijl iedereen, gaande van grootvader tot tante tot nichtjes een gedeelde zorgtaak hebben en oogje in het zeil houden.

Dat beseffen is denk ik zeer belangrijk om opvoeding vandaag met vroeger te kunnen vergelijken, en vooral in die mate dat er echt wel een reden is dat opvoeden vandaag als een zware taak gezien wordt. Iedereen woont apart en mensen plannen hun dagen altijd zo barstensvol dat de opvoedtaak, die vroeger over veel meer mensen verdeeld werd, in veel gevallen volledig ten laste van de ouders komt.

De westerse wereld sinds de jaren 50-60 is de anomalie, terwijl we te vaak denken dat dat de 'traditionele standaard' is.

 

[Avondland]

Goh, ik denk dat hij wel een punt heeft wanneer hij verwijst naar de tijd van onze ouders (of grootouders). Die hadden meestal meer kinderen dan wij, maar volgens mij veel minder die "druk" dat om een volwaardig persoon te zijn je ook dingen daarnaast moest doen. Heel de discussie in deze thread rond je eigen vrije tijd te organiseren speelde alleszins niet in mijn kindertijd hoor, mijn ouders hadden gewoon geen "hobby" zoals dat nu vandaag de standaard is, laat staan dat ze trainden voor een marathon ofzo. Die lazen een boek (mijn moeder) of gingen hout zagen voor de stoof (mijn vader), en die deden dat wanneer het uitkwam.

Ik heb het hier al gezegd maar volgens mij is het positieve concept van "tijd hebben voor jezelf" ook een beetje een slachtoffer geworden van de moderne hang naar optimalisatie. Work hard, play hard. Na je uren je kinderen opvoeden én toch ook tijd maken voor jezelf, waarin je doelen stelt zoals die 20 km onder een bepaalde tijd lopen of weet ik veel. Volgens mij geeft dat meer stress dan wanneer mensen vrede nemen met het idee dat je met jonge kinderen misschien gewoon even je daarop kan concentreren.

En zo is dat een beetje met werken ook. Toen mijn vrouw initieel aangaf dat ze misschien wou thuisblijven (ze werkte toen in de horeca), kreeg die heel wat reacties alsof dat iets negatief was. Want allez, iedereen deed zijn kinderen toch naar de crèche, wat was dat nu? Terwijl zij het net een luxe vond dat ze tijd kon doorbrengen met haar kind. Na een eerste miskraam en jobwissel naar iets rustiger is ze dan wel blijven werken, maar dat is dan tot 15u en dan had ze nog een collega die het vreemd vond dat ze daarna dochter ging ophalen van de crèche in plaats van te sporten, want me-time!

Wel ja, tijden veranderen. Mijn grootmoeder aan moederszijde was een huisvrouw en dat was destijds normaal. Toevallig gisteren nog een filmpje gezien waarin Engelsen werden geïnterviewd in de jaren '50 die het doodnormaal vonden dat een vrouw, eens te kinderen had, thuis bleef. Vandaag moet je je inderdaad verantwoorden als huisvrouw (of huisman). Er zijn wel slechte voorbeelden te vinden. Er zijn sociale randgevallen die hun hele leven werkloos zijn en de hele dag lummelen in de zetel en hun kinderen een opwarmmaaltijd voorschotelen voor de TV.

Ik kan me ook niet goed inbeelden wat een huismoeder allemaal doet, toch zeker zodra de kinderen naar school gaan. En of je als huismoeder wel genoeg sociaal contact hebt. Want de tradwives doen het allemaal idyllisch lijken.

De issues die we vandaag hebben zijn niet de issues van de generaties voor ons (of in mijn geval nog eerder, want mijn ouders waren ook twee voltijds werkende bedienden of zeker tot mijn moeder op woensdagnamiddag thuis bleef).

 

[Sylverscythe]

Wel ja, tijden veranderen. Mijn grootmoeder aan moederszijde was een huisvrouw en dat was destijds normaal. Toevallig gisteren nog een filmpje gezien waarin Engelsen werden geïnterviewd in de jaren '50 die het doodnormaal vonden dat een vrouw, eens te kinderen had, thuis bleef. Vandaag moet je je inderdaad verantwoorden als huisvrouw (of huisman). Er zijn wel slechte voorbeelden te vinden. Er zijn sociale randgevallen die hun hele leven werkloos zijn en de hele dag lummelen in de zetel en hun kinderen een opwarmmaaltijd voorschotelen voor de TV.

Ik kan me ook niet goed inbeelden wat een huismoeder allemaal doet, toch zeker zodra de kinderen naar school gaan. En of je als huismoeder wel genoeg sociaal contact hebt. Want de tradwives doen het allemaal idyllisch lijken.

De issues die we vandaag hebben zijn niet de issues van de generaties voor ons (of in mijn geval nog eerder, want mijn ouders waren ook twee voltijds werkende bedienden of zeker tot mijn moeder op woensdagnamiddag thuis bleef).

Het ging me specifiek over die "me-time" nu wel, om on-topic te blijven, ik denk dat bepaalde doelen qua hobby wat loslaten de combinatie kind/job nu wel haalbaarder maken.

Verder denk ik dat huisvrouwen vroeger vrij cruciaal waren voor het "sociaal weefsel" of het verenigingsleven, omdat ze daar tijd voor hadden eenmaal de kinderen naar school gingen. Al die klassieke organisaties of comités klagen dat ze geen vrijwilligers meer vinden, wat me logisch lijkt nu velen voltijds werken.

 

[nestorius]

Het ging me specifiek over die "me-time" nu wel, om on-topic te blijven, ik denk dat bepaalde doelen qua hobby wat loslaten de combinatie kind/job nu wel haalbaarder maken.

Verder denk ik dat huisvrouwen vroeger vrij cruciaal waren voor het "sociaal weefsel" of het verenigingsleven, omdat ze daar tijd voor hadden eenmaal de kinderen naar school gingen. Al die klassieke organisaties of commités klagen dat ze geen vrijwilligers meer vinden, wat me logisch lijkt nu velen voltijds werken.

Maar de ganse visie op wat we vandaag als me time zien was toch ook anders vroeger.
Gaan lopen --> heb je niks moeten doen op uw werk misschien dat je je nog moe moet maken
Gaan fietsen --> moet je ergens zijn?
En ga zo maar door.

In mijn ogen lijkt het gewoon dat hobby's vroeger ook minder sociaal aanvaard waren, dat dat iets was voor de hogere sociale klasse. De gewone mens in de straat werkte wat in hun (moes)tuin, leesde de krant, keek wat tv of luisterde naar de radio, ging op cafe voor sociaal contact en in het weekend misschien eens een uur of 2 gaan dansen.
Ik deel je mening van enkele posts hierboven en ik geloof ook dat we door het grotere "aanbod" we ook meer zaken willen doen en we eigenlijk daardoor meer druk op onszelf leggen om het allemaal nog voor elkaar te krijgen. Ik vraag me af of we niet gelukkiger zouden zijn (in het algemeen gesproken dan) wanneer we onszelf eens wat minder "druk" zouden opleggen.

 

[Archaos]

Ik kan me ook niet goed inbeelden wat een huismoeder allemaal doet, toch zeker zodra de kinderen naar school gaan.

Heel de dag op de zetel hangen en Dr Phil kijken natuurlijk! Of Sturm Der Liebe!

En of je als huismoeder wel genoeg sociaal contact hebt. Want de tradwives doen het allemaal idyllisch lijken.

Net zoals alle huismoeders nog een half uur aan de school blijven plakken om te roddelen met de andere huismoeders. En 's avonds een half uur vroeger komen, om hetzelfde te doen!


Huismoeders kunnen hun tijd goed gebruiken, lijkt me

Nu proppen we het winkelen ook vaak allemaal op één moment in de supermarkt, op een avond of in het weekend. Vroeger werd er toch vaker gebruik gemaakt van bakkers, slagers, kruideniers, krantenwinkels, ... iets wat dan ook op de hals van de huismoeder terecht kwam.

En gaandeweg hebben allerhande technologische verbeteringen ons toch ook flink wat tijd bespaar: wasmachine + droogkast, voorverpakte groeten, ... Of er werd vaker toch thuis naaiwerk en dergelijke verricht, in plaats van het maar gewoon weg te gooien en te vervangen. Ik denk dat je zo nog wel veel voorbeelden kan vinden.

 

[Avondland]

Het ging me specifiek over die "me-time" nu wel, om on-topic te blijven, ik denk dat bepaalde doelen qua hobby wat loslaten de combinatie kind/job nu wel haalbaarder maken.

Verder denk ik dat huisvrouwen vroeger vrij cruciaal waren voor het "sociaal weefsel" of het verenigingsleven, omdat ze daar tijd voor hadden eenmaal de kinderen naar school gingen. Al die klassieke organisaties of commités klagen dat ze geen vrijwilligers meer vinden, wat me logisch lijkt nu velen voltijds werken.

Wat de "me-time" betreft is er in mijn ogen veel druk om het én-én-verhaal te behalen: een succesvolle carrière, een mooi afgewerkt huis, twee flinke kinderen, een rijk sociaal leven, verre reizen, een BMW op de oprit, leuke hobby's, ... Sociale media is niet de hoofdoorzaak maar wel een belangrijke katalysator. Daar hangt iedereen een positief beeld van zichzelf op en kan je influencers volgen die je tonen "hoe het moet".

Dat het én-én-verhaal voor de meesten niet haalbaar is en dat dit ook allemaal niet moet, is iets wat niet iedereen beseft. Maar niemand kan voor een ander bepalen wat je nodig hebt om gelukkig te zijn, alleen gebeurt dat helaas continu.

De mens is een mimetisch wezen. We spiegelen elkaar. We doen onze ouders na, we doen de buren na, de collega's, vrienden, familie, een of andere influencerbimbo in California, ... Dat spiegelen heeft een evolutionair nut zodat we kunnen integreren in het maatschappelijk weefsel. Het heeft ook neveneffecten.

 

[Sylverscythe]

Maar de ganse visie op wat we vandaag als me time zien was toch ook anders vroeger.
Gaan lopen --> heb je niks moeten doen op uw werk misschien dat je je nog moe moet maken
Gaan fietsen --> moet je ergens zijn?
En ga zo maar door.

In mijn ogen lijkt het gewoon dat hobby's vroeger ook minder sociaal aanvaard waren, dat dat iets was voor de hogere sociale klasse. De gewone mens in de straat werkte wat in hun (moes)tuin, leesde de krant, keek wat tv of luisterde naar de radio, ging op cafe voor sociaal contact en in het weekend misschien eens een uur of 2 gaan dansen.
Ik deel je mening van enkele posts hierboven en ik geloof ook dat we door het grotere "aanbod" we ook meer zaken willen doen en we eigenlijk daardoor meer druk op onszelf leggen om het allemaal nog voor elkaar te krijgen. Ik vraag me af of we niet gelukkiger zouden zijn (in het algemeen gesproken dan) wanneer we onszelf eens wat minder "druk" zouden opleggen.

Mijn schoonfamilie in Mexico houdt ons vaak een beetje een spiegel voor, op veel vlakken lijkt het daar soms op België 1-2 generaties terug (maar dan met een vleugje doorgeslagen kapitalisme en gebrek aan sociale zekerheid). Die vinden het ook best wel straf, om niet te zeggen een droomscenario, dat mensen hier gewoon 8u per dag werken, daarmee rondkomen, en dan wat gaan sporten als hobby. Dat is daar ook meer iets voor de rijkere klasse die voor de rest personeel heeft.

 

[Horse]

In je punt spreek je telkens enkel over vrouwen.

Inderdaad, ik verwacht niet dat de vrouw gaat werken en dat de man maanden thuisblijft voor het pasgeboren kindje. Dat is mijn persoonlijke mening.

 

[cege]

Imo is het toch ook wel afhankelijk van de hulp natuurlijk. Sommige grootouders doen het met veel plezier en zonder morrelen, no strings attached. Terwijl andere grootouders het niet kunnen nalaten om het continue door te steken hoeveel ze wel al niet gedaan hebben, ze geloven dat door veel voor hun (klein)kinderen te doen ze ook veel zeggenschap hebben in hun leven etc. Ik snap dan wel dat sommigen het gevoel hebben dat ze schatplichtig zijn. Om nog maar te zwijgen dat niet iedereen gewoon nog maar kan rekenen op hulp. Zoals @cege zegt zijn er ook gewoon grootouders die zeggen: trek uw plan.
Er zijn meerdere partijen in het systeem en die dynamiek is bij iedereen anders. Dus om te zeggen dat het een kwestie van prioriteiten is om toch nog uw hobby's te kunnen doen of weet ik veel wat is in mijn ogen kort door de bocht. Bij de een zal dat inderdaad lukken en voor de ander niet.

Dat laatste niet persoonlijk op u bedoeld natuurlijk, gewoon de algemene teneur van de thread.

Het hangt ook vaak af van het hoeveelste kleinkind het is en hoe dicht ze wonen. Langs mijn kant waren onze kinderen kleinkind nummer 5 6 en 7. Langs mijn madam haar kant 1 2 en 4.

Mijn ouders wonen 1h rijden van hier. Voor onze tweeling (nummer 5 en 6) is mijn moeder nog 1x per week over en weer gereden. Needless to say dat alle hulp welkom was met een tweeling - nota bene in het midden van covid waardoor creches iffy waren en er weinig kraamzorg en zo was. Ik denk dat mijn moeder snel door had dat we goed georganiseerd waren. Bij onze 3e, kind 7 in de familie was het dus de infamous SMS van 'doei'. Maar kunt dat mijn ouders niet kwalijk nemen.

Mijn moeder is nu een jaar of 7-8 op pensioen, ik denk dat ze die tijd bijna full time op kleinkinderen gepast heeft. Soms 1, soms 2, soms een halve dag, soms een avond, soms 4 een week lang. Nu mijn pa ook op pensioen is, ze bijna 70 is, kun je moeilijk verwachten dat die de (weinige) jaren dat ze nog resten gaan blijven babysitten/taakjes doen. En kleinkind #1 is daar de chouchou, daar gaan ze nog altijd elke woensdag pannenkoeken eten en een middag met de kleinkinderen spelen, ook al is die al 9 jaar.

Voor mijn schoonouders is onze tweeling ook de chouchou. kleinkind 1 en 2, wonen achter de hoek. Pretty sure dat we die ook alles zouden kunnen laten doen, moesten we willen. Als ik bel naar mijn schoonvader om te VRAGEN waar/bij wie de remorque staat zodat ik hem s avonds kan gaan halen, staat hij hier 30 min later met de remorque. Ook al zeg ik 10x dat hij ze niet moet brengen. Maar die mens is ook bijna 70, de klok tikt daar ook. Die mensen sturen letterljk in de familie groep 6mnd op voorhand "we gaan dan en dan en dan op reis, past dat in de opvang schema's". En dan zijn er smurfen die durven zeggen 'NEEN'. En dan blijven die thuis...

Zelfs bij mijn moedertje die op 4 kleinkinderen tegelijk past en er een arm voor zou afhakken, is dat nooit waar geweest. Die zijn 2-3x per jaar 2-3 weken op reis en dan is het 'trekt je plan met je kinders'.

 

[Eland]

Goh, ik denk dat hij wel een punt heeft wanneer hij verwijst naar de tijd van onze ouders (of grootouders). Die hadden meestal meer kinderen dan wij, maar volgens mij veel minder die "druk" dat om een volwaardig persoon te zijn je ook dingen daarnaast moest doen. Heel de discussie in deze thread rond je eigen vrije tijd te organiseren speelde alleszins niet in mijn kindertijd hoor, mijn ouders hadden gewoon geen "hobby" zoals dat nu vandaag de standaard is, laat staan dat ze trainden voor een marathon ofzo. Die lazen een boek (mijn moeder) of gingen hout zagen voor de stoof (mijn vader), en die deden dat wanneer het uitkwam.

Ze trainden misschien niet voor een marathon, maar mijn (groot)ouders (n=3 dus) hadden ook gewoon hobby's waar ze meermaals per week mee bezig waren (grootouders: kaarten, schaken, zangkoor, zelfs letterlijk de 'hobbyclub', ... - ouders: voetbal, zangkoor, fitness, ...) en een sociaal leven waarbij ze meermaals per week volk ontvingen of op visite gingen. Je hebt -als ik dit forum mag geloven- dus vooral een verschuiving van het sociale aspect naar een meer individualistisch tijdverdrijf.

Ik vind dat zelf niet erg, ik krijg meer energie van een uurtje individuele sport dan van x uur mensen op visite te hebben.

Edit: Als ik dat uitbreid naar de (groot)ouders van de vriendin zie ik eigenlijk hetzelfde. Da's al een steekproef van 6 waarbij iedereen vaste hobby's had (of toch als we swingen als hobby kunnen tellen ).

 

[MisterV]

Wat de "me-time" betreft is er in mijn ogen veel druk om het én-én-verhaal te behalen: een succesvolle carrière, een mooi afgewerkt huis, twee flinke kinderen, een rijk sociaal leven, verre reizen, een BMW op de oprit, leuke hobby's, ... Sociale media is niet de hoofdoorzaak maar wel een belangrijke katalysator. Daar hangt iedereen een positief beeld van zichzelf op en kan je influencers volgen die je tonen "hoe het moet".

Ik snap dat daar een stuk sociale druk speelt maar ergens vind ik dat mensen dat toch vooral zichzelf aandoen. Schoon huis, schone auto, elk weekend op uitstap en minstens x aantal reizen per jaar, een mens kan perfect zonder, het is maar waar je waarde aan hecht. Die "moetjes" loslaten kan al veel ruimte creëren en betekent echt niet dat je ascetisch moet gaan leven.

Het zelfde verhaal met "geen tijd hebben." Los van de zorg voor kleine kinderen die inderdaad veel tijd vragen (maar die periode is sneller voorbij dan je denkt) gaat het vaak niet over "ik heb geen tijd" maar vooral over "mijn prioriteiten liggen elders."

 

[Sir.Killalot]

Hoe ziet een gemiddelde week er dan uit bij jullie?
Zoals je het nu beschrijft, worden de kinderen elke schooldag opgehaald door de grootouders en gaan jullie ze ten vroegste om 18u15 halen.
En in het weekend zijn jullie vaak alleen weg of alleen aan het verbouwen.

Indien dit het geval is, zetten jullie jezelf en jullie kinderen dan niet wat teveel vast in een ratrace?

Week 1 (mijn ouders hun week):

• Maandag: vrouw meestal dag of halve dag thuis, haalt kinderen meteen na school op
• Dinsdag: kinderen worden opgehaald door mijn ouders, die hier ook blijven slapen
• Woensdag: kinderen worden gebracht en opgehaald door mijn ouders
• Donderdag: kinderen worden opgehaald door mijn schoonouders, brengen ze naar ons iets na 18:00
• Vrijdag: ik ben thuis, ik haal de kinderen meteen na school op

Week 2 (mijn schoonouders hun week):

• Maandag: vrouw meestal dag of halve dag thuis, haalt kinderen meteen na school op
• Dinsdag: kinderen worden opgehaald door mijn schoonouders, brengen ze naar ons iets na 18:00
• Woensdag: kinderen worden opgehaald door mijn schoonouders en blijven daar slapen
• Donderdag: kinderen worden opgehaald door mijn schoonouders, brengen ze naar ons iets na 18:00
• Vrijdag: ik ben thuis, ik haal de kinderen meteen na school op

In het weekend zijn de kinderen quasi altijd bij ons hoor. Als we in de week eens 's avonds iets doen proberen we dat zo veel mogelijk te plannen wanneer de kinderen er sowieso al niet zijn. En daarbuiten gaan we ook maar een paar keer per jaar eens naar een concert of iets dergelijks. Maar als het nodig is, kunnen we meestal rekenen op onze ouders om een uurtje of een dag of een weekend te babysitten. Afgelopen jaar was dat wel regelmatig eens nodig voor de verbouwingen.

Als onze ouders niet meer kunnen of willen gaan we serieus moeten omschakelen. Maar we verhuizen volgend jaar naar een woning dichter bij de school van de kinderen, en naarmate ze ouder en zelfstandiger worden lost een deel van dat probleem zich ook vanzelf op.

Heel veel 'me-time' nodig hebben is aan de andere kant wel een teken dat onze maatschappij individualistischer/egoïstischer wordt.
Mensen kiezen voor kinderen, maar schuiven 'de last' door naar anderen.

Ik denk dat het eerder omgekeerd is. Doordat we in een individualistischere maatschappij wonen, waarbij we volledig terugvallen op het kerngezin en het individu, worden de lasten die een groot deel van de menselijke geschiedenis een gedeelde verantwoordelijkheid van een groter geheel waren, nu gedragen door 2 (of 1) mensen.

 

[Sylverscythe]

Ze trainden misschien niet voor een marathon, maar mijn (groot)ouders (n=3 dus) hadden ook gewoon hobby's waar ze meermaals per week mee bezig waren (grootouders: kaarten, schaken, zangkoor, zelfs letterlijk de 'hobbyclub', ... - ouders: voetbal, zangkoor, fitness, ...) en een sociaal leven waarbij ze meermaals per week volk ontvingen of op visite gingen. Je hebt -als ik dit forum mag geloven- dus vooral een verschuiving van het sociale aspect naar een meer individualistisch tijdverdrijf.

Ik vind dat zelf niet erg, ik krijg meer energie van een uurtje individuele sport dan van x uur mensen op visite te hebben.

Edit: Als ik dat uitbreid naar de (groot)ouders van de vriendin zie ik eigenlijk hetzelfde. Da's al een steekproef van 6 waarbij iedereen vaste hobby's had (of toch als we swingen als hobby kunnen tellen ).

Spreken we dan over de periode dat er jonge kinderen in het gezin aanwezig waren, want ik heb echt een ander resultaat in mijn steekproef van ouders en grootouders?

 

[TNTim]

@Sir.Killalot
De hulp valt in de praktijk dan nog mee, op basis van jouw eerste post dacht ik dat ze meer en langer opgevangen werden door de grootouders.

Jullie schakelen ook zelf al deels terug doordat jij op vrijdag thuis bent en jouw partner vaak op maandag.
Wat naar mijn bescheiden mening geen slechte zaak is, want een levensfase bij uw kinderen komt niet meer terug.

Naarmate ze ouder worden en de actieve zorg vermindert, gaat de combinatie werk/gezin inderdaad vlotter!

Ik denk dat het eerder omgekeerd is. Doordat we in een individualistischere maatschappij wonen, waarbij we volledig terugvallen op het kerngezin en het individu, worden de lasten die een groot deel van de menselijke geschiedenis een gedeelde verantwoordelijkheid van een groter geheel waren, nu gedragen door 2 (of 1) mensen.

Volledig terugvallen op het kerngezin blijkt in deze thread wel relatief aangezien er veelvuldig gebruik gemaakt wordt van de diensten van grootouders. In het geval van @cege is deze hulp er fysiek niet aan één kant, maar wordt dit dan financieel gecompenseerd.

En als je geen netwerk hebt, maakt de maatschappij het tegenwoordig ook makkelijker om opvang te kopen.
Zo waren er in de vakanties toen ik jong was quasi geen opvangmogelijkheden buiten de jeugdbeweging of CM-kamp, nu zijn de mogelijkheden quasi eindeloos.