Er is een groot verschil voor mij tussen gewoon op de zetel langs elkaar tijd door te brengen, of actief iets samen doen (uit eten gaan, samen sporten, samen een puzzel maken, ...).
Ik heb tijdens mijn zwangerschap covid gehad en dat is effectief op spoed geëindigd, ben van bij de huisarts afgevoerd geweest. Als je zwanger bent mag je praktisch niets van hulpmiddeltjes nemen en je bent sowieso al extra vermoeid, een herstel duurt eveneens dubbel zolang. Ik kreeg er toen ook weinig woorden uit…
. Met een baby van bijna 3 maand is er hier effectief geen tijd voor elkaar. Wij lunchen en eten s’avonds samen maar ook dan zit ons dochtertje in haar newbornstoeltje bij ons aan tafel. Ons dochter kan echt niet ‘alleen zijn’, die wil altijd op schoot liggen of naast ons zijn. Zij wil niet in haar parkje of alleen in haar bedje slapen, als we er haar al slapend in leggen begint ze binnen de 20 minuten hysterisch te huilen. Zij slaapt dus overdag op schoot (serietje aan en haar laten dutten). Ik ga na haar laatste fles om 20-21u met haar naar boven en moet effectief naast de cosleeper blijven liggen, ze is op 5 min in slaap maar moest ik terug naar beneden gaan is ze meteen wakker. Was gisterenavond even naar toilet geweest en ze lag alweer klaar wakker. Ze neemt vanuit de cosleeper mijn hand vast of houdt haar handje tegen mijn wang/haar, mega schattig maar ook vermoeiend 
. S’morgens hoor ik mijn partner niet opstaan en vertrekken, ik hoor elk zuchtje van de baby maar voor de rest slaap ik te diep . 
. !
Nee pas op, ik kan aannemen dat een zwangerschap en een lichte griep qua combo echt niet om te lachen is (en op de allerslechtste dagen de afgelopen weken is dat ook echt niet veel meer dan schat ik ga zo liggen ik ben slecht, slaapwel en een snel kusje, prima, is al voorgekomen dat ik dan wel is goesting heb in meer dan dat maar dan heb ik alle begrip dat je je slecht voelt en moe bent), ik wil ook zeker niet de partner zijn die dan te hard op zijn partner kapt van hallo ik ben er ook nog, maar de ochtend nadien kon een activiteit van een uur wel, dus dan loop ik toch lastig, als eventjes half draaien niet tot de mogelijkheden behoort alvorens in slaap te vallen, ja dan draai ik mij ook om zonder veel te zeggen, maar goed ik probeer absoluut begrip te tonen natuurlijk. Is momenteel gewoon "wennen" voor allebei denk ik.Ik heb tijdens mijn zwangerschap covid gehad en dat is effectief op spoed geëindigd, ben van bij de huisarts afgevoerd geweest. Als je zwanger bent mag je praktisch niets van hulpmiddeltjes nemen en je bent sowieso al extra vermoeid, een herstel duurt eveneens dubbel zolang. Ik kreeg er toen ook weinig woorden uit…
Wacht maar tot die baby er effectief is
Soms ben je ook dermate vermoeid dat je niet uit uw woorden geraakt (of dat is dat moederbrein?). Mijn partner heeft daar ook last van waardoor we geregeld apart slapen, na een resem onderbroken nachten is hij geen mens op het werk.
Wij genieten nu vooral als gezin van elkaar. Samen met haar spelen, wandelen, babyspa, uit lunchen etc geeft ons warmte en energie. Donderdag is onze versamenjaardag, ik heb als cadeau tickets voor pairi daiza gekocht om met de dochter een leuke daguitstap te plannen in de prille zomer, voor s’avonds heb ik tapas thuis voorzien.
Als ze naar de crèche gaat, gaat ze 1 dag bij mijn ouders en blijft ze de avond ervoor er slapen, we hebben alvast een avond gereserveerd bij het Hof van Cleve om wat schade in te halen
In de paasvakantie gaan we paar dagen met de dochter naar zee en in de zomer gaan we een week naar Frankrijk.
Probeer zoveel mogelijk nog te doen tijdens de zwangerschap. Bezoek nog eens al jullie favoriete eetadresjes. Ga naar de bioscoop/theater.
Er is een tijd voor en na kinderen
Mijn vrouw was tijdens de zwangerschap ook vaak niet echt om aan te spreken, combinatie van hormonen en altijd honger hebben in haar geval. Zij was nooit misselijk, maar heeft gewoon 9 maand honger gehad. Van anderen vaak gehoord dat de eerste drie maand ze misselijk en slap waren, maar dan het 2de trimester alles een pak beter ging, om dan de finale drie maand natuurlijk meer en meer ongemakken te krijgen.
Kind eerst. Altijd. It's not even close.
Ja.
Extreme misselijkheid komt vaker voor bij jongentjes dan bij meisjes heb ik de indruk
. Zelf geen last gehad van misselijkheid, in onze directe kringen zijn de voorbije 6 maand 5 meisjes geboren en geen enkele mama had echt last van misselijkheid. Ik startte de dag wel met een glas fruitsap, dat onderdrukte de misselijkheid, hoorde dat bij anderen iets gesuikerd zoals vb zeer gesuikerde cornflakes eveneens hielp.
Het is zoeken naar een gezond evenwicht. Kind komt altijd op de eerste plaats maar je mag uw partner niet uit het oog verliezen.
Toch zeker niet alle mannen dan. Hier komen de kinderen op de eerste plaats, bij ons allebei. Lijkt me ook niet onlogisch. Je bent verantwoordelijk voor ze en ze hebben toch altijd een bepaalde vorm van zorg of aandacht nodig. Doorheen de dag staat alles eerst in teken van kinderen (klaarmaken voor school, rondrijden voor de hobby's, huiswerk, aandacht nodig, ...).
Heb je je al eens afgevraagd hoe jullie dat gaan regelen wanneer jullie er (allebei 50% van de tijd) alleen voor staan? Want jullie checken intussen wel zowat alle boxes om die kant op te gaan. De oplossingen die je dan zou moeten aanspreken zijn mss nu al een optie om te voorkomen dat het kalf daadwerkelijk verdrinkt.
Heb nog een spreekwoord gehoord: "Mannen houden van vrouwen, vrouwen houden van kinderen, kinderen houden van hamsters"
