Ondanks mijn klotejob die mij nog steeds zwaar tegensteekt elke dag.
Ondanks de uppercut van het (quasi) afgesprongen zelfstandige avontuur.
Ondanks nog steeds in de tropenjaren te zitten met de kinderen.
Enzovoort...
... Heb ik vorige week op een rustige manier aangebracht dat ik het toch wel erg zou appreciëren om nog eens seks te hebben. Vorig weekend lukte niet omwille van praktische redenen maar dan zou "het maandag zeker wel lukken". Maandag is er dan toch nog iets tussengekomen, maar "het eerstvolgende moment zou het gebeuren". Dinsdag en woensdag was zij niet thuis voor haar werk, maar zowel zij als ik wisten dat we gisteravond een avondje voor onszelf hadden. Dat zou dus hét grote moment worden.
Amai hoor. Alleen al het idee maakte van mij een klein jongetje in een snoepwinkel. Ik zag het helemaal zitten, had mij helemaal voorbereid. Ik kon bijna aan niets anders meer denken. Ik werd al zo geil als een losgeslagen puber van het idee alleen al dat ik nog eens seks zou hebben. (Dit klinkt allemaal zo zielig, ik ben bijna beschaamd om het zo neer te typen).
Ik heb ervoor gezorgd dat we onze beruchte discussies uit de weg gegaan zijn gisteravond en heb mij heel verzoenend opgesteld. We hebben het best wel gezellig gemaakt. Favoriet TV-programma, glaasje erbij, ...
Maar de avond vordert en er komt geen enkel signaal.
Plots begint de kleine te wenen... En ik zag al alles weer in duigen vallen. Licht geïrriteerd maar vol goede bedoelingen ben ik recht gesprongen met de vaste overtuiging om dit probleem zo snel mogelijk te settlen, zodat de grote daad misschien toch nog kon gebeuren die avond. Wonder boven wonder slaagde ik erin om mij rustig te houden en onze kleine terug professioneel in slaap te wiegen. Vernieuwde hoop!!!
Ik kom terug beneden. Ze begint al over het feit dat ze toch wel "heel moe is". Ze wil "nog vlug de rest van het TV-programma uitkijken en dan gaan slapen".

Vanaf dan word ik apathisch.
Zij: "Wat scheelt er wel?"
Ik: "Denk eens na."
Enzovoort enzovoort.
En dan weer volledig uit de lucht vallen: "Ah ja, ik had dat wel beloofd maar ik wist nu niet dat dit per se vanavond moest gebeuren. Maar nu ben ik te moe hoor.". Dit durft ze zeggen vlak na een periode van dagen op een rij dat we zogezegd allebei seks wilden maar dat er allerlei praktische zaken tussenkwamen. Dan moet je toch beseffen dat je elk moment moet grijpen? Dan moet je toch beseffen dat ik sta te popelen? Telkens weer die valse hoop geven, om telkens opnieuw het deksel op je neus te krijgen. Dat is gewoon je reinste mindfuck. Dat is zuivere psychologische foltering.
Ze begon weer over hoe haar vriendinnen haar hadden wijsgemaakt dat aversie voor seks heel normaal is. En hoe haar vriendinnen blijkbaar ook vaak tegen hun goesting seks hadden met hun man. Dat ik maar moest masturberen. Enzovoort enzovoort.
Toen is het weer volledig geëscaleerd. Ik heb haar gezegd dat dit niet normaal is, dat ze moet stoppen met die psychologische foltering, dat ze dringend hulp moet zoeken bij een seksuoloog en als ze zo verder doet, ik naar de hoeren zal gaan.
Een huwelijk zou nog altijd iets leuks moeten zijn, geen (seksuele) gevangenis: aan de ene kant verbieden om op een ander te gaan, en aan de andere kant verbieden om seks te hebben met uw eigen vrouw. Zo werkt het niet.