Ik haat borstvoeding helemaal niet. Maar als het daardoor een danige druk zet op onze relatie en op ons gezinsleven, dan stel ik mij inderdaad vragen over het evenwicht van de voordelen versus de nadelen. Mag het even?
En wie krijgt zijn goesting? Ik of mijn vrouw? Dus wie is er dan eigenlijk laatdunkend?
Je moet de rollen niet omdraaien natuurlijk. Op dit moment is alles zoals zij het wil: borstvoeding geven, apart slapen, ik doe mijn deel aan huishoudelijke taken, ik verwek kinderen wanneer zij wil en hoeveel zij wil, haar carrière gaat voor mijn carrière, geen seks want ze heeft daar nu geen zin in, geen pil want dat werkt hormoonverstorend, ... Maar o wee als mac-bc durft praten over onevenwichten in de relatie. Dan wentelt hij zich in de slachtofferrol. Dan is hij onmenselijk. Dan is hij een trolleke van 15 jaar. Dan is hij laatdunkend.

Wait, what?!
I wish dat ik in de situatie zat van mijn vrouw. Of denk je dat ik voor de lol heel deze litanieën zit te schrijven omdat ik met mijn frustratie geen blijf weet?