Hoe kaart je het gesprek over meer/minder seks met je partner aan?

[anders.]

Lees het vette stuk zelf nog eens, en dan meer specifiek 'ook verbiedt om het op een ander te zoeken'.
Hij vindt het geen recht om seks te hebben met zijn vrouw, maar wel om seks te hebben (met wederzijdse toestemming) in het algemeen.

Ik ben het grotendeels niet eens met mac-bc in dit topic, maar je moet hem geen woorden in de mond leggen.

Zijn vrouw verbiedt hem niet om seks te hebben met iemand anders, ze gaat gewoon niet meer in een relatie willen zijn dan.

 

[derp]

Ik haat borstvoeding helemaal niet. Maar als het daardoor een danige druk zet op onze relatie en op ons gezinsleven, dan stel ik mij inderdaad vragen over het evenwicht van de voordelen versus de nadelen. Mag het even?

Ge moogt zeker en vast, tegen de achtergrond van een voor de rest liefdevolle relatie, op een respectvolle manier hebben over het geven van borstvoeding aan jullie kind, en als ge het gevoel hebt dat dat een weerslag heeft op jullie relatie en/of uw seksleven daar een gesprek over voeren. Zij zal dan (hopelijk) aangeven wat voor haar wel of niet kan en mee zoeken naar een oplossing die voor beiden kan werken.

Het kan/mag niet de bedoeling zijn dat zij zich onder druk gezet voelt door u om te stoppen met borstvoeding te geven. Dat is gewoon haar eigen keuze als mama en die hoeft zij in principe aan niemand te verantwoorden, ook niet aan u. Ik denk dat er geen enkele borstvoedende moeder ter wereld is aan het wachten op het soort van gesprek waar gij het over hebt. Wat voor u hier rationeel is, zal zij hoogstwaarschijnlijk percipiëren als kil, utilitair en ongevoelig.

Ik denk dat ge in het algemeen de zaken veel ziet als een debat dat ge moet winnen (ik ga er voor het gemak er van uit dat ge dat niet enkel hier op BG doet), maar zéker over dit onderwerp is het enige dat ge hier hebt bewerkstelligd door het er 'te pas en te onpas' over te hebben dat uw vriendin u een eikel is gaan vinden, dat geef ik u op een blaadje.

En wie krijgt zijn goesting? Ik of mijn vrouw? Dus wie is er dan eigenlijk laatdunkend?
Je moet de rollen niet omdraaien natuurlijk. Op dit moment is alles zoals zij het wil: borstvoeding geven, apart slapen, ik doe mijn deel aan huishoudelijke taken, ik verwek kinderen wanneer zij wil en hoeveel zij wil, haar carrière gaat voor mijn carrière, geen seks want ze heeft daar nu geen zin in, geen pil want dat werkt hormoonverstorend, ... Maar o wee als mac-bc durft praten over onevenwichten in de relatie. Dan wentelt hij zich in de slachtofferrol. Dan is hij onmenselijk. Dan is hij een trolleke van 15 jaar. Dan is hij laatdunkend. Wait, what?!

Er zijn hier al verschillende mensen gepasseerd die vermeld hebben dat uw situatie heel herkenbaar is, maar ik heb hier nog niemand zien zeggen dat ze begrip hebben voor de manier waarop ge er mee omgaat. Misschien heeft zij ook een aandeel in de hele situatie, daar kan ik mij moeilijk over uitspreken, maar dat gij een héél groot aandeel hebt is denk ik voor iedereen hier zonneklaar.

Het is misschien hard om te zeggen maar het ontbreekt u duidelijk aan empathie en vooral aan capaciteit om aan kritische zelfreflectie te doen. Resultaat: ge schuift alles af op uw lief. Als gij uw trots en uw koppigheid niet opzij gaat leren zetten en eindelijke de hulp gaat inschakelen waarvan hier al tientallen mensen die u niet eens kennen al hebben gezegd dat ze broodnodig is gaat ge een leven vol frustratie tegemoet. Uw goed recht natuurlijk, maar ik wens het u toch niet toe.

Wilt ge het tegendeel bewijzen? Schrijf hier dan eens een post over UW gebreken, en wat UW aandeel is in het creëren van de huidige situatie, en wat GIJ zou kunnen doen om de zaken te verbeteren. Toon dat empathische zelfkritische brein eens en ga aan de slag met de dingen die ge zelf onder controle hebt en kijk eens wat dat geeft.

 

[JanusDR]

Bij wijze van spreken kan zijn dat TS zijn sokken aanhoud in bed en dat zij daar een bloedhekel aan heeft en het niet durft te zeggen?
Terwijl het voor een vrouw net bevorderend is link

Misschien kan dit u wat helpen uw balans terug te vinden link

Seks met sokken aan, en dansende Chinezen!
Exact de 2 missende puzzelstukjes in de relatie tussen mac-bc en zijn vrouw.

Alle gekheid op een stokje, er is gewoon nog nul plezier of positiviteit in die relatie en dat brengt het libido bij velen naar nul, zowel man of vrouw.
Wat de meesten hier willen zeggen is dat het niets te maken heeft met borstvoeding of uw vrouw die zogezegd uw signalen niet ziet.
Dat zijn secundaire symptomen.

 

[dee]

@mac-bc Ga dringend op relatietherapie.
Dat is belachelijk, ik heb ook niet zo'n hoge dunk van relatietherapeuten, heb er zelfs slechte ervaringen mee.
Maar zolang uw vrouw nog niet vreemd is gegaan gaat dit wel een meerwaarde zijn. Die kunnen modereren in het gesprek en goeie vragen stellen.
Laat dit nog een jaar duren en de kans is groot dat je er een kruis over kan maken.

Edit:
De rest van de posts eens gelezen.
Therapie is niet enkel een optie maar uw enige mogelijkheid om nog uw relatie te redden.

 

[Eland]

Ge moogt zeker en vast, tegen de achtergrond van een voor de rest liefdevolle relatie, op een respectvolle manier hebben over het geven van borstvoeding aan jullie kind, en als ge het gevoel hebt dat dat een weerslag heeft op jullie relatie en/of uw seksleven daar een gesprek over voeren. Zij zal dan (hopelijk) aangeven wat voor haar wel of niet kan en mee zoeken naar een oplossing die voor beiden kan werken.

Het kan/mag niet de bedoeling zijn dat zij zich onder druk gezet voelt door u om te stoppen met borstvoeding te geven. Dat is gewoon haar eigen keuze als mama en die hoeft zij in principe aan niemand te verantwoorden, ook niet aan u. Ik denk dat er geen enkele borstvoedende moeder ter wereld is aan het wachten op het soort van gesprek waar gij het over hebt. Wat voor u hier rationeel is, zal zij hoogstwaarschijnlijk percipiëren als kil, utilitair en ongevoelig.

Ik denk dat ge in het algemeen de zaken veel ziet als een debat dat ge moet winnen (ik ga er voor het gemak er van uit dat ge dat niet enkel hier op BG doet), maar zéker over dit onderwerp is het enige dat ge hier hebt bewerkstelligd door het er 'te pas en te onpas' over te hebben dat uw vriendin u een eikel is gaan vinden, dat geef ik u op een blaadje.



Er zijn hier al verschillende mensen gepasseerd die vermeld hebben dat uw situatie heel herkenbaar is, maar ik heb hier nog niemand zien zeggen dat ze begrip hebben voor de manier waarop ge er mee omgaat. Misschien heeft zij ook een aandeel in de hele situatie, daar kan ik mij moeilijk over uitspreken, maar dat gij een héél groot aandeel hebt is denk ik voor iedereen hier zonneklaar.

Het is misschien hard om te zeggen maar het ontbreekt u duidelijk aan empathie en vooral aan capaciteit om aan kritische zelfreflectie te doen. Resultaat: ge schuift alles af op uw lief. Als gij uw trots en uw koppigheid niet opzij gaat leren zetten en eindelijke de hulp gaat inschakelen waarvan hier al tientallen mensen die u niet eens kennen al hebben gezegd dat ze broodnodig is gaat ge een leven vol frustratie tegemoet. Uw goed recht natuurlijk, maar ik wens het u toch niet toe.

Wilt ge het tegendeel bewijzen? Schrijf hier dan eens een post over UW gebreken, en wat UW aandeel is in het creëren van de huidige situatie, en wat GIJ zou kunnen doen om de zaken te verbeteren. Toon dat empathische zelfkritische brein eens en ga aan de slag met de dingen die ge zelf onder controle hebt en kijk eens wat dat geeft.

Dit is de essentie.

En daarop aansluitend: Als ge niet weet hoe ge er over kunt praten, lijken dat en het verhaal van 'ze wil me geen seks geven' me symptomen veroorzaakt door hetzelfde iets en is 'geen seks' an sich niet het grootste probleem waar ge een magische oplossing voor zult vinden. Het idee van relatietherapie, wat hier al vaker geopperd is, kan een stap in de goede richting zijn.

Edit: @mac-bc Om het cru te stellen hoop ik dat ge ook beseft dat er niet zomaar een paar zinnen zijn die ge op het juiste moment moet laten vallen in een gesprek zodat uw vrouw plots wel elke dag (met of zonder goesting) aan u hangt.

MODEDIT: onnodig stukje aangepast

 

[zino]

Ik heb alles maar snel doorlezen en heb waarschijnlijk niet alles opgepikt maar als je in een relatie sex eist en ze stemt toe? Hoe gaat dat dan? Veel passie kan er niet bij zijn toch? Mijn vrouw heeft ooit 1 keer toegestemd om sex te hebben terwijl ze echt geen zin had. Ik ben gewoon gestopt en heb haar gevraagd om nooit meer toe te stemmen als haar hoofd er niet naar staat. Ze deed het om mij een pleziertje te doen maar ik had er echt niets aan. Nog beter, het voelde totaal verkeerd. Soms moet ze wat in de stemming komen maar als ze echt geen zin heeft dan begin ik er liever niet aan.

Het doet me wat denken aan een bepaalde scene in een film of serie, ik weet het niet precies. Waar de vrouw op haar rug ligt , totaal ongeïnteresseerd en de man er bovenop bezig is... Dat wil je toch zelf niet?

 

[R@ndom]

Het zal je maar overkomen als uw vrouw tijdens de (afgedwongen) daad zegt dat den plafond nog eens moet geschilderd worden !!

En @TS : maak je borst al maar nat want hopelijk overleeft uw huwelijk deze crisis, ik gun het u van harte van wel voor uw kinderen, echtgenote en uzelf, maar de menopauze zal je ook nog doorheen moeten : sterkte

 

[Loser]

Ik haat borstvoeding helemaal niet. Maar als het daardoor een danige druk zet op onze relatie en op ons gezinsleven, dan stel ik mij inderdaad vragen over het evenwicht van de voordelen versus de nadelen. Mag het even?

En wie krijgt zijn goesting? Ik of mijn vrouw?

Voor de rest is al alles gezegd uiteraard. Derp heeft het veel beter gezegd dan ik ooit ga kunnen. Ja, iedereen heeft begrip voor je situatie en het is moeilijk om daarin te zitten.

Maar sta hier eens even bij stil: Wie krijgt hier écht zijn goesting? Is je vrouw gelukkig met deze situatie? Een relatie waarbij alle schuld in haar schoenen wordt geschoven, zij de benen moet opendoen of ze daar nu zin in heeft of niet, en als ze dat niet doet, haar man haar ultimatums geeft of hij gaat naar de hoeren. Als ze na een dag vol borstvoeding, werk, stress, getier over een slechte werksituatie van haar man, de 'vaste ruzies' (die je aan de kant had gezet op date night), de ruzie over apart slapen, de onenigheid over de opvoeding... eindelijk even uitpuft met een glas wijn, zit haar man te nukken waarop ze moet vragen wat er scheelt en hoort "wat denk je?".

Ja, klinkt echt alsof zij haar goesting krijgt hier.

Wat is je end game? Je vindt dat iemand moet inbinden, en dat zij degene is die je iets ontzegt. Dus zij kan alles oplossen door simpelweg seks te hebben. Seks afdwingen bij iemand die eigenlijk niet wil, maar inbindt omdat je haar iets kunt afpakken, is seksueel misbruik. Misschien is de oplossing niet dat iemand moet inbinden, maar eerder dat jullie er samen moeten uitkomen. En dat is niet "geef me gewoon mijn zin, en wel nu".

 

[iamhollywood]

ik hoop het voor jullie..
Wij slapen sinds de geboorte (december 2023) ook appart voor dezelfde praktische reden..
Ze moeten op ~15maand nog steeds een nachtfles hebben dus ieder slaapt met 1 baby in een kamer zodat je niet dubbel gestoord word.
(vorig weekend was mijn vrouw op citytrip, dat zijn nachten met blokken van max 2h30 slaap geweest)

Mijn afgelopen 2 nachten:
Fles om 23h30 - fles om 5h15 - niet meer in slaap kunnen vallen na 5h15
Fles om 22h - Fles om 3h30 - 2h liggen woelen voor ik terug wat in slaap viel, 45min voor de wekker.


Maar even goed kinderen dat na 8 weken al doorslapen..
Dus kijk het kan en ik hoop het voor jullie.

Het maakt van ons zeker geen slechter koppel, we zitten er in en we moeten er door.. dat weten we beiden.
Wij zijn dus ook team logeerkamer omdat we an sich al blij zijn dat de mini's slapen
we geven beiden aan dat we graag meer sex willen.. ik denk dat dit jaar de teller op 3 of 4 staat?
Dus ik twijfel er ook niet aan dat dat terug meer gaat zijn als de meisjes doorslapen.. energietekort is gewoon echt wel een ding dat weegt.

Ieder kind is anders. Ik vind dat hier inderdaad nogal snel gejudget wordt op koppels die omwille van de kinderen apart slapen en kinderen die nog op de kamer van een ouder liggen. Maar sommige koppels moeten er nu éénmaal door en kunnen niet anders.

Ik heb vrienden wiens dochter van 4 jaar nog 2-3 keer per week om 2 à 3 uur opstaat en met geen stokken meer in slaap te krijgen valt. Die blijft wakker en gaat gewoon om 7u30 naar school zonder nog geslapen te hebben, De vrouw vangt dit zoveel mogelijk op en neemt dan ook van tijd tot tijd een halve dag vrij voor zichzelf om wat bij te rusten.
Heb een vriendin die om de zoveel maand zichzelf thuis laat schrijven omdat ze compleet opgebrand is met een zoon van 5 die zeer slecht slaapt, dat weegt op alles: uw werk, uw relatie en uw gevoel als moeder. Dat is een energieke spontane flapuit, maar met momenten kan die depressief zijn door slaapgebrek.
Beide koppels willen dan ook absoluut geen tweede kind.
Daar is eveneens weinig ruimte voor seks, maar je moet daar samen als koppel door. Ze doen wel moeite en plannen bewust op tijd paar dagen weg zonder kind. Je hebt samen voor kinderen gekozen. Ooit betert dat weer wel.

Die van ons slaapt wel al min of meer door. Ze durft soms rond 2 à 3 uur een flesje vragen, maar meestal slaapt ze 9 uur aan stuk door . Ze slaapt ook binnen de 5 minuten, die is duidelijk vertrouwd met haar slaapritueel. Daarom vroeg mijn vriend gisteren of we niet stilaan kunnen proberen ze op haar eigen kamertje te leggen. Ik wil toch de minimum aanbevolen 6 maand aanhouden. Binnenkort moet ze naar de crèche en denk dat dat al een immense verandering voor haar gaat zijn.
Ook afwachten wat de uurverandering eind maart gaat geven :/.
Borstvoeding vond ik wel pittig. Ze vroeg veel vaker om een voeding, ik moest steeds nakolven en flesje bijgeven. Dat maakte dat iedere voeding al snel 60 tot 90 min duurde. Dat heeft ons beide de eerste weken gesloopt waardoor mijn vriend apart is beginnen slapen. Hij gaf gisteren dan ook aan dat het feit dat ik intussen volledig gestopt ben onze levenskwaliteit echt wel verbeterd heeft, ik heb zoveel tijd gewonnen. Maar stoppen is volledig mijn eigen beslissing geweest, mijn vriend vroeg eerder uit bezorgdheid af en toe of ik er mee wou doorgaan maar hij zou nooit mij gevraagd hebben te stoppen. Dat ligt bij een vrouw zo gevoelig, ik zei na 2 weken al dat ik ging stoppen maar kreeg het niet over mijn hart, denk dat het hormonaal ook moeilijk voelt te stoppen. Heb uiteindelijk na 12 weken supplementen genomen om af te bouwen en merk dat dat mij geholpen heeft om mijn hormonale emoties rond borstvoeding uit te schakelen. Ik weet niet of ik dat bij een 2e zou herstarten, ik hoop ergens dat ik daar wel een positief verhaal rond borstvoeding kan opbouwen, maar eveneens angst om mezelf weer vast te zetten en te ketenen aan dat vervloekt kolftoestel.

 

[Ednolb]

Als ik dit allemaal zo lees…
Dit lijkt muurvast te zitten, jullie hebben hulp nodig want jullie lijken er (op basis van jouw verhaal) niet in te slagen om met elkaar te praten over wat het moet gaan: jullie relatie en alle interacties die daar mee gepaard gaan.
Ga op relatietherapie, heb een open mind en vul niet in voor een ander. Je hebt een aantal denkfouten die het er alleen maar moeilijker op maken voor jezelf.
Doe eens iets leuks samen. Nu lijkt het allesbehalve leuk tussen jullie. Je kiest (hopelijk) voor een partner die je leuk vindt omwille van tal van redenen. Zoek dat weer op. Wat was het destijds dat jou aantrok en wat in jou trok haar aan? Misschien zijn die redenen vandaag anders dan in het begin van jullie relatie.
Verwacht gewoon geen seks onmiddellijk nadat je eens een leuk moment had. Connecteren met elkaar en daar ook voldoening uit halen.
De seks komt later, dat heeft tijd nodig. Op basis van je verhaal is er nu geen seksstimulerend klimaat. En ja, dat wachten en hunkeren is mottig. Zij lijkt dat nu echter wel nodig te hebben en heeft vermoedelijk nood aan een partner die daar begrip voor kan opbrengen, los van zijn eigen lasten en geen partner die haar er van beschuldigt dat ze allerhande plannetjes heeft om hem psychologisch te folteren. Het is nodig om daarover te praten, niet beschuldigen.

 

[Slyke]

Natuurlijk moet het praktisch haalbaar zijn, ik reageer enkel op je "bepampering" die gewoon onzin is.

Die bepampering, die ik ook aanhaalde, gaat uiteraard een stukje verder dan die borstvoeding die opeens in het verhaal kwam. Als er een noodzaak is voor borstvoeding en daardoor het kind bij de ouders slaapt, dan kan je moeilijk spreken over bepampering, maar eerder over een noodzaak.

Waar het mij wel over gaat is dat er een generatie is opgestaan die meent dan men dag en nacht ten dienste moet staan van hun kinderen, om deze te entertainen en hun steeds hun willetje te geven.

Heb een bevriend koppel van begin de dertig, nochtans ook die generatie.
Hun zoontje slaapt van zodra het kon apart, mag enkel op de iPad als hij het verdient, wordt in de hoek gezet als hij kattenkwaad uitsteekt, is dikwijls op zichzelf aangewezen thuis omdat de ouders met andere zaken bezig zijn (ik bedoel geen seks) en bovenal schikt zich naar wat de ouders hem zeggen en niet omgekeerd.
Ik heb geen kinderen, maar bij mij zou zeker en vast diezelfde kaart getrokken worden.

Als ik tegelijkertijd zie hoe anderen het aanpakken (niet noodzakelijk hier op het forum) en hun kinderen constant bepamperen, dan ben ik ook niet verwonderd dat zo'n situatie weegt op een huwelijk.
Jouw kind gaat heus niet dood, wordt zelfs niet ongelukkig, wanneer het eens een periode geen aandacht krijgt.
Alleen en zelfstandig leren spelen, laat ze doen.
Vervelen, ja, want papa en mama hebben ook andere prioriteiten in het leven.
Maar tegelijkertijd kan je het zo aanpakken dat je uw kind toch in een warm en veilig nest laat opgroeien, maar dan wel in een realistische omgeving en niet als een zondagskind.

Dus ik geef @mac-bc gelijk dat het bepamperen weldegelijk een issue is.
Maar tegelijkertijd is communicatie tussen de partners evenzeer belangrijk, want je kan niet soloslim de ene kaart trekken, terwijl de andere het tegenovergestelde doet.
Maar die communicatie blijkt bij Mac toch wel moeilijk te verlopen, dus dan is niet meer de vraag of de stekker hier moet uitgetrokken worden, maar eerder wanneer. Tenzij men de communicatie nog een kans zou geven, maar dan moet het van beide kanten komen.

 

[JPV]

Dus ik geef @mac-bc gelijk dat het bepamperen weldegelijk een issue is.

Maar is het een issue in zijn relatie? Kan je daar voorbeelden van geven die hij aangaf?

 

[Sylverscythe]

Dus ik geef @mac-bc gelijk dat het bepamperen weldegelijk een issue is.

Bijna iedereen romantiseert zijn eigen opvoeding, waar ze veel zaken niet eens meer van weten, en heeft vanuit die positie commentaar op "de bepampering". Ik vind dat onnozel. Maar er staat niets concreet in je post dus ik zie de discussiewaarde hier niet.

"Bepampering" werd er gewoon bijgesleurd omdat de TS zijn persoonlijke problemen graag de grandeur geeft van een maatschappelijke strijd IMO, een soort afleidingsmanoeuvre.

 

[Kas de Kalebas]

Zo lang borstvoeding geven als wenselijk voor moeder en kind is nu wel iets dat gewoon door pakweg de WHO wordt ondersteund hoor.

Kleine zijnota: maar dat advies van de WHO is vooral iets wat je in een globale context moet zien van mensen die niet altijd toegang hebben tot de juiste nutrienten en perfect hygienisch water. In België is dat advies niet zo nuttig als in pakweg Haïti. De echte immuniteitsvoordelen van borstvoeding zijn vooral nuttig in het eerste jaar.

 

[Guazala]

Kan ook die grote nood aan borstvoeding blijven geven geen symptoom zijn van het grotere geheel? Ik heb nooit borstvoeding gegeven en dat zal ook nooit gebeuren, maar dat lijkt mij naast praktisch en gezond en WHO bladiebliebladiebla ook een moment te zijn van enorme verbondenheid tussen moeder en kind.
Als er een gebrek aan verbondenheid is in de relatie, kan ik mij voorstellen dat dat ook zorgt voor een gevoel van eenzaamheid. En dan kan zo’n moment van verbondenheid met dat kind net nog belangrijker worden. Dus Mac-bc, ik denk dat het niet slim is om daar nu een strijdpunt van te maken.

 

[Chizm]

Als ik goed lees staat mac-bc al zo goed als 5 jaar droog?

Als je wilt dat het goedkomt denk ik dat beide partijen een beetje moeite gaan moeten doen. Maar anderzijds lees ik ook mac's vrouw nogal eigengericht is? Kind op kamer houden, met vriendinnen praten en een seksloze relatie normaliseren?

De commentaren hier zijn vrijwel uitsluitend gericht op het genoegen van mac's vriendin, niet op mac zelf (hoewel we wel wat gewoon zijn van zijn rants hier).

 

[mac-bc]

Als ik goed lees staat mac-bc al zo goed als 5 jaar droog?

Als je wilt dat het goedkomt denk ik dat beide partijen een beetje moeite gaan moeten doen. Maar anderzijds lees ik ook mac's vrouw nogal eigengericht is? Kind op kamer houden, met vriendinnen praten en een seksloze relatie normaliseren?

De commentaren hier zijn vrijwel uitsluitend gericht op het genoegen van mac's vriendin, niet op mac zelf (hoewel we wel wat gewoon zijn van zijn rants hier).

Dank u. Toch nog iemand.

Want ik krijg hier toch stilaan het gevoel dat wanneer mijn vrouw mij morgen de kop zou inslaan en het huis in brand zou steken, de eerste reactie van velen hier zou zijn (*lees voor met zachte therapeuten-stem*):
"Ja maar mac-bc, heb je al eens nagedacht over uw eigen rol hierin? Want met uw niet-verbindende communicatiestijl lijk jij me hier toch wel dé hoofdoorzaak te zijn van dit alles. Jij bent echt niet goed bezig, mac-bc. Zie maar welke impact jij hebt op uw vrouw dat ze zich zelfs gedwongen voelt om tot zulke vreselijke daden over te gaan. Foei mac-bc."

Het is goed om af en toe een kritische tegenreactie te geven. Ik zou de eerste zijn om dit te doen. Maar als de kritische noot het hoofdverhaal dreigt te verdringen, dan houdt het (tot nader order) op voor mij. Zelfs oorzaak-gevolg wordt hier door sommigen omgedraaid, om toch maar weer bij mij uit te komen als hoofdoorzaak. Bon, ok dan.

 

[Herman De Croo]

Samengevat deze thread

1) macbc moet veranderen van werk, en aan zichzelf werken. Geen excuses meer verzinnen om het te blijven uitstellen, ander werk. Nu
2) vriendin/vrouw van macbc ziet dit topic vooral als _zijn_ probleem, en niet als haar probleem of "ons probleem". Getuige de uitspraken "heb het gecheckt bij mijn vriendinnen en daar is het ook zo". Ze wil geen oplossing voor hun samen, ze zegt gewoon "not my problem"

 

[Chizm]

Wat ik mss zou doen in uw situatie:

zoek betaald contact voor sporadisch toch af en toe eens fysiek te kunnen 'lossen' (sorry dames, dat gevoel begrijpen alleen mannen).

dan ga je een iets helderder hoofd hebben en ook minder gefrustreerd zijn. dat zal jouw vrouw dan ook wel merken (hoewel ze niet weet waardoor natuurlijk). ondertussen kan je werken aan uw relatie en zo goed als mogelijk constructief opstellen, evt. relatietherapeut.

als dit natuurlijk nóg maanden of jaren aansleept zonder enige medewerking van haar kant, ja dan je je conclusies trekken.

just my 2 cents

 

[Guazala]

Ik denk dat ze gewoon een heel andere manier hebben om met hun situatie om te gaan.

Naar mijn gevoel, uit wat hier staat en dat kan dus fout zijn:

De situatie is dat ze allebei een stresserende job hebben. Dat ze slaaptekort hebben door slecht slapende kinderen. Dat ze daardoor allebei de uitweg niet zien en zijn gaan overleven ipv gewoon leven. En vooral dat dat allemaal veel te lang aansleept, waardoor ze beiden geen energie meer hebben om actief iets aan dat alles te veranderen.

En dan is er mac-bc die daar mee omgaat door het uiten van frustratie, soms zelfs door agressie, roepen en tieren. Daarnaast zoekt hij houvast in "gelijk hebben".

Zijn madam daarentegen trekt zich terug in haar werk en rol als mama. Ontwijkt, wil apart slapen, gaat gesprekken die tot ruzie kunnen leiden vermijden.

En dat versterkt elkaar. Hoe meer zij gaat vermijdgedrag stellen, hoe meer mac-bc gefrustreerd raakt en zijn gelijk wil halen. Hoe gefrustreerder hij is, hoe meer zij zich gaat terugtrekken.

En mac-bc over haar reactie heb jij weinig controle. Dus het enige wat je nu kan doen, is zelf proberen veranderen, in de hoop dat ge die neerwaartse spiraal kunt doorbreken. En dat zet dan hopelijk de deur voldoende open om terug samen erdoor te kunnen en vooruit te gaan. En of je dat dan zelf gaat doen of dat je hulp inschakelt, is volledig aan jullie.
Maar zet uw trots en gelijk even opzij. Want dat doet er niet toe als ge uw gezin wil redden.

Ge hebt allebei fouten. Ge zijt allebei vervallen in de valkuil van wat uw talenten kunnen zijn. Dus probeer terug te gaan naar wat jou sterk maakt, uw zin voor verantwoordelijkheid, uw hands on mentaliteit, ipv u te frustreren omdat zij (en de rest van de wereld) dat niet doet. En dan gaat zij, naar ik vermoed uit wat je schrijft, ipv vermijden terug kunnen gaan naar relativeren en zorgzaamheid, wat waarschijnlijk redenen waren waarom je ooit voor haar gevallen bent.