Het hoofdverhaal is niet jij of haar maar uw relatie.Dank u. Toch nog iemand.
Want ik krijg hier toch stilaan het gevoel dat wanneer mijn vrouw mij morgen de kop zou inslaan en het huis in brand zou steken, de eerste reactie van velen hier zou zijn (*lees voor met zachte therapeuten-stem*):
"Ja maar mac-bc, heb je al eens nagedacht over uw eigen rol hierin? Want met uw niet-verbindende communicatiestijl lijk jij me hier toch wel dé hoofdoorzaak te zijn van dit alles. Jij bent echt niet goed bezig, mac-bc. Zie maar welke impact jij hebt op uw vrouw dat ze zich zelfs gedwongen voelt om tot zulke vreselijke daden over te gaan. Foei mac-bc."
Het is goed om af en toe een kritische tegenreactie te geven. Ik zou de eerste zijn om dit te doen. Maar als de kritische noot het hoofdverhaal dreigt te verdringen, dan houdt het (tot nader order) op voor mij. Zelfs oorzaak-gevolg wordt hier door sommigen omgedraaid, om toch maar weer bij mij uit te komen als hoofdoorzaak. Bon, ok dan.
Vergeet oorzaak en gevolg. Dat kan je hier niet toepassen. Je zit nu in het emotionele spectrum. Ik garandeer u dat er heel wat situaties zijn geweest die jullie alle 2 op een andere manier hebben opgevat. Als het al zo lang duurt zitten jullie alle 2 op een andere tijdslijn en ervaren jullie de wereld op een andere manier, inclusief volledig andere herinneringen.
Je kan enkel communiceren. Je gaat hulp moeten zoeken.

