Hoe oud ben jij?

In welk jaar ben jij geboren?

  • 2007-2011

    Stemmen: 4 0,6%
  • 2002-2006

    Stemmen: 3 0,5%
  • 1997-2001

    Stemmen: 17 2,6%
  • 1992-1996

    Stemmen: 98 15,2%
  • 1987-1991

    Stemmen: 260 40,4%
  • 1982-1986

    Stemmen: 151 23,5%
  • 1977-1981

    Stemmen: 64 10,0%
  • 1972-1976

    Stemmen: 27 4,2%
  • 1967-1971

    Stemmen: 12 1,9%
  • 1962-1966

    Stemmen: 3 0,5%
  • ..........-1961

    Stemmen: 4 0,6%

  • Totaal aantal stemmers
    643
Tgoh, sinds het afspringen van mijn relatie enkele maanden geleden ben ik voorlopig terug thuis gaan wonen. En omwille van Corona heb ik momenteel ook geen vast werk meer. Dus in dat opzicht denk ik soms "ja, ik sta nu even ver als toen ik pakweg 18 jaar was".

Terwijl ik toch inderdaad altijd had gedacht op deze leeftijd alles wat meer op orde te hebben. Eigen woonst, relatie, al dan niet met kinderen, vaste job... En nu heb ik eigenlijk geen een van dat.


Mja, ik probeer wel heel het "er niet te veel aan denken" gedeelte, maar uiteindelijk nemen die negatievere gedachten toch steeds weer de bovenhand.

Da heeft ook zijne tijd nodig se. Heb ook zo een periode gehad. Ge kunt dat niet op 1,2,3 veranderen. Maar bij mij is echt de klik geweest door te beseffen dat ik elke keer op dat moment, met alle kennis die ik toen had, het juiste besloten heb.
En als dat achteraf verkeerd bleek, daar uit proberen te leren. Maar zoals gezegd: het is één ding om dat te zeggen natuurlijk maar dat toepassen dat blijft een continu werk.
 
Hier nog ene van '89. Zopas (4 weken geleden) 31 geworden en dan moet ik van 't jaar nog verjaren. :unsure:
 
Ik heb een goed leven, en als ik als 34-jarige terugkijk op mijn tijd als twintiger mis ik die onzekerheid toch ook niet echt. Ja, ik had achteraf gezien avontuurlijker moet zijn: op erasmus gaan en gewoon meer vrouwen versieren. Ik denk dat ik dan een "rijker" leven had gehad, in plaats van het nogal routinematig bestaan dat ik had als twintiger van studeren/werken en elk weekend met dezelfde vriendengroep op stap waar de mogelijke koppels al waren gevormd en er nooit een nieuwe persoon bijkwam. Maar anderzijds, dat zat toen gewoon niet in mijn karakter en heeft mij ook gevormd zoals ik nu ben, en daar ben ik wel content mee.
Ik ben ondertussen ook al 21 jaar samen met mijn madam. Dat kan ook al tellen. Nooit gemist dat ik meer vrouwen moest versieren feitelijk. Laat staan moest ik nu single zijn het uberhaupt nog zou kunnen :D
Qua reizen en zo weet ik het niet goed. Lijkt me heel fascinerend maar ik heb panische angst op een vliegtuig dus dat tempert die gevoelens wel wat :p
 
Eigenlijk heb ik totaal geen probleem met mijn leeftijd 😉 anders zou ik nooit zelf gezegd hebben dat ik er veertig word maar dat als staatsgeheim behandelen.
Daarom dat ik u de vraag stelde. Als ik de vraag stel aan iemand die daar wel problemen mee heeft ist direct ambras dus nu zag ik de kans schoon.
 
Tgoh, sinds het afspringen van mijn relatie enkele maanden geleden ben ik voorlopig terug thuis gaan wonen. En omwille van Corona heb ik momenteel ook geen vast werk meer. Dus in dat opzicht denk ik soms "ja, ik sta nu even ver als toen ik pakweg 18 jaar was".

Terwijl ik toch inderdaad altijd had gedacht op deze leeftijd alles wat meer op orde te hebben. Eigen woonst, relatie, al dan niet met kinderen, vaste job... En nu heb ik eigenlijk geen een van dat.


Mja, ik probeer wel heel het "er niet te veel aan denken" gedeelte, maar uiteindelijk nemen die negatievere gedachten toch steeds weer de bovenhand.
Een vaste job is overrated, veel mensen die miserabel zijn in hun "vaste" job maar toch gewoon blijven zitten. Dat lijkt me niet beter dan waar jij van spreekt.

Spaar 10-15K bijeen, en trek na Corona voor een half jaar naar SE Asia of South America. Dan beleef je nog eens wat in je leven. Veel boeiender dan "eigen woning, vaste job,..."
 
34 en halverwege naar 35, maar mijn benen zijn van een 80plusser en mijn gedachten van een 10-jarige.

Onmogelijk een perfectere match te zijn voor dit forum.
 
Een vaste job is overrated, veel mensen die miserabel zijn in hun "vaste" job maar toch gewoon blijven zitten. Dat lijkt me niet beter dan waar jij van spreekt.

Spaar 10-15K bijeen, en trek na Corona voor een half jaar naar SE Asia of South America. Dan beleef je nog eens wat in je leven. Veel boeiender dan "eigen woning, vaste job,..."

Dat is ook ieder zijn ding natuurlijk.

Ik heb zelf een jaartje buitenland gezet, super blij;
Dan een tijd een appartement gehad, ook blij mee.
Nu huur ik met mijn vriendin en dat geef meer vrijheid, ook blij

Misschien trek ik binnen een jaar of meer terug naar het buitenland of blijf ik hier, ben er niet uit. Ik heb het altijd op één of andere manier benijdenswaardig gevonden dat mensen al hun hele leven uitgestippeld hebben en dat ook doen.
Mijn zus bijvoorbeeld wist al van haar 12de dat ze chirurg wilde worden, nu is ze 33 en bijna afgestudeerd als chirurg-oncologie en ze heeft haar verdere carrière daarin ook op het oog.

Ik ben meer van, ik zie wel wat er op me afkomt and either way zal ik daar wel gelukkig mee zijn.
 
Ik merkte pas echt dat ik ouder werd toen ik zo content was dat we onze 'slee'-stofzuiger omgewisseld hadden voor een Dyson.

Als er vroeger ne fermen auto aan mij voorbij raasde dacht ik: waw!
Nu heb ik al snel zoiets van: ow ow ow, er fietsen hier kinderen é manneke.
 
Ik merkte pas echt dat ik ouder werd toen ik zo content was dat we onze 'slee'-stofzuiger omgewisseld hadden voor een Dyson.
Daar kan je op elke leeftijd content van worden :)

Een vaste job is overrated, veel mensen die miserabel zijn in hun "vaste" job maar toch gewoon blijven zitten. Dat lijkt me niet beter dan waar jij van spreekt.

Spaar 10-15K bijeen, en trek na Corona voor een half jaar naar SE Asia of South America. Dan beleef je nog eens wat in je leven. Veel boeiender dan "eigen woning, vaste job,..."
²²²²²²
Doe dat eerst en daarna kan je nog starten met vast job, vaste woonst, ... en het hele pakket.
 
Tgoh, sinds het afspringen van mijn relatie enkele maanden geleden ben ik voorlopig terug thuis gaan wonen. En omwille van Corona heb ik momenteel ook geen vast werk meer. Dus in dat opzicht denk ik soms "ja, ik sta nu even ver als toen ik pakweg 18 jaar was".

Terwijl ik toch inderdaad altijd had gedacht op deze leeftijd alles wat meer op orde te hebben. Eigen woonst, relatie, al dan niet met kinderen, vaste job... En nu heb ik eigenlijk geen een van dat.


Mja, ik probeer wel heel het "er niet te veel aan denken" gedeelte, maar uiteindelijk nemen die negatievere gedachten toch steeds weer de bovenhand.
Ik denk ook dat je te veel focust op het negatieve, wat vrij evident is eigenlijk gezien de corona omstandigheden.

Je WEET immers wel al wat je waarde is op de arbeidsmarkt. Een wereldwijde pandemie heeft niets met jouw persoonlijke kwaliteiten te maken. Dit is dus overmacht.
Daarnaast pas je je levensomstandigheden aan aan je huidige situatie. Wat dus een verstandige én tijdelijke beslissing is.

Het zijn kaktijden voor iedereen. Ook voor dat droomkoppel met het droomhuis en het droomgezin. Ze gaan het je in elk geval niet komen zeggen dat ze elke dag ambras hebben omdat de financiële druk te groot is, de puberende kinderen etters zijn die ze liefst permanent kamerarrest willen geven en bij elkaar blijven omdat ze simpelweg te bang zijn om opnieuw te moeten beginnen met meer financiële onzekerheid. Neen, in plaats daarvan posten ze foto's op sociale media van een over gelukkig leven om zichzelf toch maar te overtuigen dat ze wél goed bezig zijn....
 
29 en 10 maanden, mag ik dan nog op 29 stemmen?
tenor.gif

Kzou zeggen kom erbij op tram 3 maar ik zit al halteke verder :D
 
Terug
Bovenaan