Tgoh, sinds het afspringen van mijn relatie enkele maanden geleden ben ik voorlopig terug thuis gaan wonen. En omwille van Corona heb ik momenteel ook geen vast werk meer. Dus in dat opzicht denk ik soms "ja, ik sta nu even ver als toen ik pakweg 18 jaar was".
Terwijl ik toch inderdaad altijd had gedacht op deze leeftijd alles wat meer op orde te hebben. Eigen woonst, relatie, al dan niet met kinderen, vaste job... En nu heb ik eigenlijk geen een van dat.
Mja, ik probeer wel heel het "er niet te veel aan denken" gedeelte, maar uiteindelijk nemen die negatievere gedachten toch steeds weer de bovenhand.
Da heeft ook zijne tijd nodig se. Heb ook zo een periode gehad. Ge kunt dat niet op 1,2,3 veranderen. Maar bij mij is echt de klik geweest door te beseffen dat ik elke keer op dat moment, met alle kennis die ik toen had, het juiste besloten heb.
En als dat achteraf verkeerd bleek, daar uit proberen te leren. Maar zoals gezegd: het is één ding om dat te zeggen natuurlijk maar dat toepassen dat blijft een continu werk.



anders zou ik nooit zelf gezegd hebben dat ik er veertig word maar dat als staatsgeheim behandelen.

