Hoe regel je jouw financiën met jouw partner?

[ugar]

Nergens zeg ik dat jouw manier van omgaan met geld onvolwassen zou zijn he. Maar voor zowel mijn vrouw als mezelf zou die manier van met geld omgaan een rompslomp zijn, in naam van wat .... romantiek?

Trek nu je staart niet in heh. Je hebt mijn relatie beschreven als 'romantisch, klef', en ons siamese tweelingen genoemd'. Gewoon omdat jij bevooroordeeld bent en niet kunt begrijpen dat twee volwassen samen volwassen kunnen omgaan met geld.

Wij hoeven niet alles dat we persoonlijk willen kopen eerst met elkaar te bespreken of te delen, omdat we dat nu eenmaal niet met geld van een gemeenschappelijke rekening doen.

Wij bespreken dat dus ook niet.

En ik heb het ook niet over de koopactie zelf he. Ik kan me voorstellen dat je vrouw dat eerst met jou bespreekt als ze voor zichzelf een nieuwe wagen gaat kopen en daarvoor 20k van de spaarrekening haalt. Ook al koopt ze die wagen in de winkel alleen, ik ga ervan uit dat ze op voorhand tenminste met jou besproken heeft binnen welke prijscategorie ze met haar keuze zal blijven?

Neen, ik vertrouw mijn vrouw. Ik weet dat zij iets koopt dat redelijk is. Ik heb al eerder gezegd dat zo'n relatie niet altijd mogelijk is (wanneer je partner een gat in haar hand heeft bijvoorbeeld.

En uiteraard bespreek ik ook met mijn vrouw ook wel of er een zwembad komt, en zoja, waar dat dan in de tuin juist zal staan en hoe groot, welke kleur, etc ... Maar dat is dan geen financiële discussie, net zoals de autonomie die jouw vrouw heeft om een wagen te kiezen geen financiële autonomie is.

Neen, dat is ze dus wel.

 

[Xeo]

Wie beslist van alles op een hoop te gooien en kiest voor wettelijk stelsel of gemeenschap van goederen blijft maar beter bij elkaar. En ik weet ook wel dat dat het uitgangspunt is van elk huwelijk - je trouwt niet met in het achterhoofd al te denken aan een scheiding - maar louter statistisch is er een behoorlijke kans dat het je huwelijk zal treffen. Op dat moment is het gekozen wettelijk stelsel een molensteen want, zo heb ik ondervonden, er valt behoorlijk wat te verdelen. Door die verdeling zijn er in in veel echtscheidingen cash-flow problemen en zal je snel assets moeten liquideren. Mogelijk zijn jullie dan verplicht jullie woning te verkopen of zo...

Allemaal te vermijden door niet te trouwen of voor een huwelijkscontract te kiezen.

Als het lief van Thomas More beslist een punt achter onze relatie te zetten dan is er geen enkele discussie mogelijk over wie wat krijgt. Het enige gemeenschappelijke hier is, bij wijze van spreken, het eten in de frigo. Vastgoed, spaartegoeden, beleggingen, meubelen, spullen, de hele mikmak is duidelijk van één van ons beiden.

Relatiebreuken van mensen met scheiding van goederen/niet-gehuwden hebben dan wel weer een veel groter risico op dramatische gevolgen.

Het cliché voorbeeld is van de huismoeder die voor de kinderen zorgde en de ceo: de huismoeder krijgt dan bv. niets van wat haar man heeft verdiend (tenzij er een bescherming is voorzien in een huwelijkscontract). Daar kom je geruïneerd uit.

Onder het wettelijk stelsel is het worst case scenario niet leuk, maar nog altijd geen ramp.

 

[ugar]

Zo denk je er nu over. Het kan echter net zo goed zijn dat op het moment van de scheiding je mening helemaal anders is. Er is dan immers een reden waarom je gaat scheiden en die kan je visie op de verdeling wel 's veranderen. Dat kan je niet voorspellen, dat zal altijd een verrassing zijn en in elk geval een serieuze financiële aderlating, zeker voor degen die het meest financiële middelen heeft ingebracht.

Weeral jouw idee dat jij/ik het meeste geld binnenbrengen. In mijn geval heeft dat te maken met keuzes die we samen hebben gemaakt, zij zou ook een vergelijkbaar loon aan het mijne kunnen hebben zonder onze afspraken. Maar dan hadden we misschien geen kinderen gehad...

Ik hoop dat het je niet zal overkomen.

Dat hoop ik, maar daar ga ik van uit.

Wie beslist van alles op een hoop te gooien en kiest voor wettelijk stelsel of gemeenschap van goederen blijft maar beter bij elkaar. En ik weet ook wel dat dat het uitgangspunt is van elk huwelijk - je trouwt niet met in het achterhoofd al te denken aan een scheiding - maar louter statistisch is er een behoorlijke kans dat het je huwelijk zal treffen. Op dat moment is het gekozen wettelijk stelsel een molensteen want, zo heb ik ondervonden, er valt behoorlijk wat te verdelen. Door die verdeling zijn er in in veel echtscheidingen cash-flow problemen en zal je snel assets moeten liquideren. Mogelijk zijn jullie dan verplicht jullie woning te verkopen of zo...

Wij zijn dan net niets verplicht. Dan koopt één van ons tweeën die woning over en koopt de andere een andere woning met het saldo.

Allemaal te vermijden door niet te trouwen of voor een huwelijkscontract te kiezen.

En ook door gewoon niet samen te gaan wonen. Of zelfs geen relatie te starten. Zodat mijn vrouw misschien voor haar financiële zekerheid zou gekozen hebben waardoor onze kinderen hun ouders amper zouden zien doorheen de dag.
Dat is een keuze die wij hebben gemaakt, en ik heb hier al eerder aangegeven, ik heb geen probleem om de helft van ons kapitaal af te staan wanneer wij zouden scheiden.

Als het lief van Thomas More beslist een punt achter onze relatie te zetten dan is er geen enkele discussie mogelijk over wie wat krijgt. Het enige gemeenschappelijke hier is, bij wijze van spreken, het eten in de frigo. Vastgoed, spaartegoeden, beleggingen, meubelen, spullen, de hele mikmak is duidelijk van één van ons beiden.

Goed zo. Hier is dat dus niet zo.
En indien je lief meer dingen in het huishouden doet, betaal je ze daar dan ook voor?

 

[ThomasMore]

Wij zijn dan net niets verplicht. Dan koopt één van ons tweeën die woning over en koopt de andere een andere woning met het saldo.

Ik hoop dat dat saldo voldoende zal zijn na de afrekening van de helft van je woning, tijdens het huwelijk verzamelde groepsverzekering, pensioensparen, vergoeding voor de inboedel over te nemen (da's meestal het minste). Nogmaals, ik begrijp de hele idee, ben zelf gehuwd geweest onder het wettelijk stelsel maar ik raad je toch aan om 's te bekijken of die regeling nog wel de beste optie is voor jullie situatie.

Gewoon ervan uitgaan dat het niet uitmaakt dat je de helft gaat betalen is iets dat je niet met zekerheid kan poneren zolang je niet effectief bent gescheiden. Stel, de kinderen zijn wat ouder en je partner spendeert de vrije tijd aan een scheve schaats terwijl jij je nikkel afdraait in het buitenland. In zo'n geval zou het wel 's kunnen dat je visie op de verdeling helemaal anders gaat zijn. That's all.

Mijn lief doet meer dingen in het huishouden en daar betaal ik niks voor. Zij moet ook niet betalen om onder dit dak te wonen. Ze werkt minder hard als ik en heeft daarentegen meer geld (waardoor ze dus niet de noodzaak voelt om harder te werken). We hebben ook geen kinderen samen (elk kinderen uit vorige relatie) dus dat maakt ook een verschil natuurlijk.

 

[Deleted member 658]

Zo denk je er nu over. Het kan echter net zo goed zijn dat op het moment van de scheiding je mening helemaal anders is. Er is dan immers een reden waarom je gaat scheiden en die kan je visie op de verdeling wel 's veranderen. Dat kan je niet voorspellen, dat zal altijd een verrassing zijn en in elk geval een serieuze financiële aderlating, zeker voor degen die het meest financiële middelen heeft ingebracht.

Ik hoop dat het je niet zal overkomen.

Precies. Op voorhand is het altijd makkelijker gezegd. Ik wou de discussie nu ook weer niet te deprimerend maken maar ...

"Cijfers liegen niet!" - Huwelijk en echtscheiding.

Zo'n 34 procent van alle huwelijken eindigt in echtscheiding.

www.cijfers.net

Kans op echtscheiding = 34%
Daarvan gaat 80% uit van de vrouw.
Daarvan is 55-60% een low conflict scheiding
En dan nog eens 20% een high conflict scheiding (dwz. Conflictscheidingen [High-Conflict Divorce; HCD] zijn de minderheid van de scheidingen waarbij de ouders die uit elkaar gaan er niet in slagen los van elkaar te komen en die dit onvermogen nog jaren na de scheiding laten zien. De conflicten blijven escaleren in plaats van dat zij afnemen, over een periode van jaren.)

Helaas zal de dobbelsteen niet voor iedereen even gunstig vallen.

Het jaarlijkse risico op een woningbrand is iets van een 0,005% en daarvoor betalen we jaarlijks massa's brandverzekering. Maar het risico op een (v)echtscheiding? -> 'Pff who cares, we zullen dat dan wel delen'

@ugar Bedenk bij jezelf: als met elkaar verdergaan in het leven zo moeilijk is dat beslist wordt om uit elkaar te gaan, wat maakt dat jullie het opeens wel eens zouden geraken over de manier waarop de koek verdeeld wordt?

 

[ThomasMore]

Relatiebreuken van mensen met scheiding van goederen/niet-gehuwden hebben dan wel weer een veel groter risico op dramatische gevolgen.

Het cliché voorbeeld is van de huismoeder die voor de kinderen zorgde en de ceo: de huismoeder krijgt dan bv. niets van wat haar man heeft verdiend (tenzij er een bescherming is voorzien in een huwelijkscontract). Daar kom je geruïneerd uit.

Onder het wettelijk stelsel is het worst case scenario niet leuk, maar nog altijd geen ramp.

Dat lijkt me iets waarop JanusDR een zinnig antwoord kan geven. Ik dacht dat er nog altijd zoiets is als alimentatie in zulke gevallen maar kan me helemaal vergissen... Zie zelden berooide ex-partners van CEO's of zeer succesvolle ondernemers (ken er ook weinig ).

Onder het wettelijk stelsel zal het vooral voor diene CEO niet leuk zijn. Onder een huwelijkscontract maak je daar best afspraken over lijkt me.

Niet van toepassing op mijn huidige relatie dus kan er weinig over zeggen. Ik ben na mijn huwelijk en na alles terug op de rails te hebben gekregen iemand tegengekomen die haar schaapjes ook al op het droge had (in de zin van, een woning, een appeltje voor de dorst, opgroeiende kinderen en geen bijkomende kinderwens, ...) dus dan kan je ook makkelijker alles gescheiden houden.

 

[Karton]

Is het niet gewoon een kwestie dat gewoon elke partner het gevoel heeft dat de ander evenveel of zelfs meer bijdraagt?

Nadat ik met mijn ex uit elkaar ben gegaan ben ik toch ook wat anders gaan kijken tegenover het romantisch ideaal van alles samen. Al kan ik het wel nog steeds begrijpen en mogelijks doe ik het met mijn huidige vriendin opnieuw. Maar da's niet per se een rationele keuze.

Als je allebei ongeveer evenveel verdient is het logisch dat je gewoon evenveel afdraagt naar de gemeenschap. Als je allebei voltijds werkt en de ene verdient meer of minder dan de ander kan je proportioneel afdragen. Als een partner deeltijds werkt voor de gemeenschap (bv voor extra zorg voor kinderen) is het logisch dat de werkende partner disproportioneel veel inkomen afdraagt gezien de deeltijds werkende partner betaalt in arbeid/tijd. Hoeveel de werkende partner dan moet afdragen spreek je samen af.

Je kan dan beslissen om een groot deel gemeenschappelijk te houden of enkel het noodzakelijke, afhankelijk van hoe je relatie er uitziet en waar je je zelf comfortabel bij voelt. Ik ben nu geneigd om gewoon de gemeenschappelijke kosten te delen en de rest privaat te houden (wat we nu ook doen). Zo heb je allebei nog je persoonlijke vrijheid en heb je de vrije keuze om al dan niet meer bij te dragen, maar da's dan een "geste" zonder verplichtingen bovenop het afgesproken minimum (mijn vriendin woont bv gratis bij mij in en ik betaal de volle huur zelf, da's mijn eigen voorstel: iets helemaal anders dan dat het verwacht wordt). En als er echt dingen zijn waar je niet mee akkoord bent (bv partner geeft met zijn privégeld volgens jou te veel geld uit aan schoenen) kan je het daar hopelijk wel als twee volwassenen met elkaar over hebben. Zo is iedereen tevreden maar blijft het ook financieel relatief pijnloos indien de relatie zou eindigen.

 

[JPV]

Ik hoop dat dat saldo voldoende zal zijn na de afrekening van de helft van je woning, tijdens het huwelijk verzamelde groepsverzekering, pensioensparen, vergoeding voor de inboedel over te nemen (da's meestal het minste). Nogmaals, ik begrijp de hele idee, ben zelf gehuwd geweest onder het wettelijk stelsel maar ik raad je toch aan om 's te bekijken of die regeling nog wel de beste optie is voor jullie situatie.

Je moet al een serieus kleine woning en grote groepsverzekering hebben én dan nog voor de rest nauwelijks spaargeld om geen saldo over te hebben. Niet overdrijven, hé.

Gewoon ervan uitgaan dat het niet uitmaakt en je de helft gaat betalen is iets dat je niet met zekerheid kan poneren zolang je niet effectief bent gescheiden. Stel, de kinderen zijn wat ouder en je partner spendeert de vrije tijd aan een scheve schaats terwijl jij je nikkel afdraait in het buitenland. In zo'n geval zou het wel 's kunnen dat je visie op de verdeling helemaal anders gaat zijn. That's all.

En wat als jij de persoon bent met een lager inkomen, dus lager pensioen etc omdat je voor de kinderen zorgt en de andere partner gaat in het buitenland een scheve schaats rijden, zal je visie op de verdeling dan ook niet helemaal anders zijn?

Hoe denk je dat de partner die financieel het zwakst staat zijn onderhandelingsmacht is als de kloof nog groter dreigt te worden (wat in de praktijk quasi altijd zo is: de partner met het hoogste inkomen zal véél gemakkelijker extra loon rkijgen dan de partner met het laagste inkomen).

Mijn lief doet meer dingen in het huishouden en daar betaal ik niks voor. Zij moet ook niet betalen om onder dit dak te wonen. Ze werkt minder hard als ik en heeft daarentegen veel meer geld (waardoor ze dus niet de noodzaak voelt om harder te werken). We hebben ook geen kinderen samen (elk kinderen uit vorige relatie) dus dat maakt ook een verschil natuurlijk.

1) zij zal geen waardestijging hebben van je woning.
2) zij zal geen pensioen opbouwen door haar werk in het huishouden

De kans is héél groot dat ze bij een blijvende situatie op een bepaald moment financieel afhankelijk wordt van jou (levenstandaard zal ergens tussen haar en jouw inkomen zijn), terwijl ze bij een echtscheiding direct terugvalt op haar inkomen én geen woning meer heeft. En zeker als ze dan ziek valt, is haar inkomen mogelijks wel eens véél te laag.

Het is net om zo'n situaties te vermijden dat ze de pensioensplit willen doorvoeren, zodat dergelijke situaties, waarbij de zwakste partner vaak niet beseft wat (meestal) haar risico's zijn. Wat mij betreft moet de pensioensplit doorgevoerd worden in alle situaties, ook bij scheiding van goederen en moet er dan maar onderhandeld worden over welk bedrag wél naar de meestverdienende dan moet doorgeschoven worden. het omgekeerde is veel meer kans op misbruik

 

[JPV]

Dat lijkt me iets waarop JanusDR een zinnig antwoord kan geven. Ik dacht dat er nog altijd zoiets is als alimentatie in zulke gevallen maar kan me helemaal vergissen... Zie zelden berooide ex-partners van CEO's of zeer succesvolle ondernemers (ken er ook weinig ).

alimentatie is vroeger op basis van levensstandaard, nu op basis van behoeftigheid (behalve bij mensen die héél lang samen waren en waar de aanpassing van de levensstandaard minder logisch is).

 

[ugar]

Ik hoop dat dat saldo voldoende zal zijn na de afrekening van de helft van je woning, tijdens het huwelijk verzamelde groepsverzekering, pensioensparen, vergoeding voor de inboedel over te nemen (da's meestal het minste). Nogmaals, ik begrijp de hele idee, ben zelf gehuwd geweest onder het wettelijk stelsel maar ik raad je toch aan om 's te bekijken of die regeling nog wel de beste optie is voor jullie situatie.

Je hoeft je geen zorgen te maken over onze financiële toestand.
En ik pas mijn contract niet aan, dit is absoluut de beste en eerlijkste oplossing voor onze case.

Gewoon ervan uitgaan dat het niet uitmaakt dat je de helft gaat betalen is iets dat je niet met zekerheid kan poneren zolang je niet effectief bent gescheiden. Stel, de kinderen zijn wat ouder en je partner spendeert de vrije tijd aan een scheve schaats terwijl jij je nikkel afdraait in het buitenland. In zo'n geval zou het wel 's kunnen dat je visie op de verdeling helemaal anders gaat zijn. That's all.

Neen, dan verandert mijn visie over mijn vrouw als persoon. Niet over de afspraken die we samen gemaakt hebben, die blijven zoals ze altijd geweest zijn.

 

[ThomasMore]

Je moet al een serieus kleine woning en grote groepsverzekering hebben én dan nog voor de rest nauwelijks spaargeld om geen saldo over te hebben. Niet overdrijven, hé.
En wat als jij de persoon bent met een lager inkomen, dus lager pensioen etc omdat je voor de kinderen zorgt en de andere partner gaat in het buitenland een scheve schaats rijden, zal je visie op de verdeling dan ook niet helemaal anders zijn?

Hoe denk je dat de partner die financieel het zwakst staat zijn onderhandelingsmacht is als de kloof nog groter dreigt te worden (wat in de praktijk quasi altijd zo is: de partner met het hoogste inkomen zal véél gemakkelijker extra loon rkijgen dan de partner met het laagste inkomen).

1) zij zal geen waardestijging hebben van je woning.
2) zij zal geen pensioen opbouwen door haar werk in het huishouden

De kans is héél groot dat ze bij een blijvende situatie op een bepaald moment financieel afhankelijk wordt van jou (levenstandaard zal ergens tussen haar en jouw inkomen zijn), terwijl ze bij een echtscheiding direct terugvalt op haar inkomen én geen woning meer heeft. En zeker als ze dan ziek valt, is haar inkomen mogelijks wel eens véél te laag.

Het is net om zo'n situaties te vermijden dat ze de pensioensplit willen doorvoeren, zodat dergelijke situaties, waarbij de zwakste partner vaak niet beseft wat (meestal) haar risico's zijn. Wat mij betreft moet de pensioensplit doorgevoerd worden in alle situaties, ook bij scheiding van goederen en moet er dan maar onderhandeld worden over welk bedrag wél naar de meestverdienende dan moet doorgeschoven worden. het omgekeerde is veel meer kans op misbruik

Je hebt te snel gelezen denk ik:

- Ik heb nergens gezegd dat er geen saldo zal overblijven... 'Voldoende' was het. En ja, dat kan wel 's zuur opbreken. Veel woningen worden noodgedwongen verkocht na een echtscheiding.

- De partner met het laagste inkomen die erachter komt dat de meest vermogende de scheve schaats rijdt zal waarschijnlijk zodanig op zijn/haar ziel getrapt zijn dat die voor the whole nine yards gaat. Lijkt me een menselijke reactie.

- Mijn vriendin rijft gewoon de huuropbrengsten van haar woning binnen en woont ondertussen hier bij mij. Ze zal inderdaad geen waardestijging hebben van mijn woning maar ze heeft ondertussen wel de huurinkomsten van de hare.

- Zij kiest er zelf voor om 4/5e te werken en weet dat dit een effect zal hebben op haar pensioen. Ze doet hier meer omdat ze meer tijd heeft, dat is geen verwachting van mij.

- Ze is financieel onafhankelijk van mij en ik van haar. We zijn samen uit liefde en niet omdat we door samen te hokken het financieel beter zouden hebben. Pas op, we hebben erover gedacht om samen een huis te kopen maar vermits we allebei hard geknokt hadden voor ons eigen kot en allebei een scheiding achter de rug hebben werd snel beslist om gewoon in één van die woningen te gaan wonen. Elk ons kot verkopen? Dan hadden we een mega goed budget voor een nieuw kot gehad maar we hebben er bewust voor gekozen dat niet te doen, we geven niet makkelijk op wat we individueel bij elkaar hebben geharkt. In de praktijk zien we eruit als eender welk ander koppel hoor

 

[ThomasMore]

Je hoeft je geen zorgen te maken over onze financiële toestand.
En ik pas mijn contract niet aan, dit is absoluut de beste en eerlijkste oplossing voor onze case.

Neen, dan verandert mijn visie over mijn vrouw als persoon. Niet over de afspraken die we samen gemaakt hebben, die blijven zoals ze altijd geweest zijn.

Ik maak me absoluut geen zorgen over jou financiële situatie en verwacht al zeker niet dat je je huwelijkscontract zal aanpassen obv. mijn persoonlijke ervaring/mening. Al raad ik iedereen aan om 's af en toe stil te staan bij de mogelijke financiële implicaties van gebeurtenissen met een grote impact: scheidingen of overlijdens. Dat kan vermijden dat je voor verrassingen komt te staan en het saldo plots toch niet is wat men ervan dacht. That's all.

 

[glashelder]

Punt is, zowel mijn vrouw als ik hebben totaal andere excessen en luxe waar we graag geld aan willen uitgeven, en dit zonder dat we ons daarbij schuldig hoeven te voelen dat we daarmee ook een deel van het inkomen van de partner gebruiken en of dit wel 50/50 gebeurt. Dat is net het verstikkende.

Grappig, volgens mij hebben eniac en zijn vrouw wel dezelfde uitkomst (zich niet schuldig voelen dat ze een deel van het inkomen van de partner gebruiken en of dit wel 50/50 gebeurt), het enige verschil is dat jij daar een omweg voor nodig hebt

 

[Mr. Rager]

Zijn vrij laks hierin. Ik zou het ook niet anders willen.
We zijn beiden totaal niet gierig en betalen ook regelmatig spullen die als gezamelijk gezien kunnen worden met onze privé rekeningen. Ik ben blij dat hier geen spel van wordt gemaakt of dat alles nagerekend moet worden.

We zijn wettelijk samenwonend met 1 kind.
Hebben beiden onze aparte rekeningen en een gezamelijke rekening waar we iedere maand €1200 op storten.
Mijn maaltijdcheques worden gebruikt door ons beiden.

Gezamelijke rekening wordt gebruikt voor onder andere lening, verzekeringen, vaste kosten, boodschappen, crèche, cadeaus, restaurant, babyspullen, vakanties, maar ook medische kosten (bijvoorbeeld nieuwe bril, operatie, medicatie, enz.)

 

[JPV]

Maar dan kunnen koppels niet meer expliciet kiezen voor zuivere scheiding van goederen...?
Vind ik wel een aantasting van de keuzevrijheid dan.

wettelijk samenwonen? Is losser op zich en daar is een zuivere scheiding van goederen imho wél te rechtvaardigen.

Maar bv. bij mijn broer: Broer verdient veel geld, en vrouw werkt niet want zij heeft gigantisch geërfd.
Als zij scheiden, zou het totaal oneerlijk zijn dat mijn broer de helft moet afgeven van zijn zuurverdiende geld wegens 'vrouw zonder inkomen'.
Vandaar vind ik dat koppels wel nog altijd de keuze moeten hebben om alles gescheiden te houden, als zij dat zo willen.

Imho heeft zij, indien ze écht gigantisch veel geërfd heeft, wel degelijk nog een inkomen. Ze zal dan immers roerende inkomsten moeten aangeven (tenzij ze alles in een vehikel steekt, maar dan werkt je broer daar wegens huwelijk ook wel aan mee).

Je mag het van mij gerust laten afhangen van situaties waarbij er écht geen inkomsten (of weinig) zijn; maar toch voldoende middelen. Maar dan zal je een vermogensregister nodig hebben, waar ik ook niet tegen ben.

 

[JanusDR]

wettelijk samenwonen? Is losser op zich en daar is een zuivere scheiding van goederen imho wél te rechtvaardigen.

Ja maar wettelijk samenwonen is niet hetzelfde hoor.
Dat wordt in vele gevallen in het buitenland niet erkend, of daarmee krijgt ze geen verblijfsrecht.
Geen overlevingspensioen.
Is zelfs strafbaar in sommige landen om in hetzelfde bed te slapen

Beetje overdreven voorbeeld, maar er zijn nog veel zaken waarbij samenwonen niet gelijk is aan huwen en die in feite los staan van de gewilde vermogenssplitsing.

Imho heeft zij, indien ze écht gigantisch veel geërfd heeft, wel degelijk nog een inkomen. Ze zal dan immers roerende inkomsten moeten aangeven (tenzij ze alles in een vehikel steekt, maar dan werkt je broer daar wegens huwelijk ook wel aan mee).

Nee hoor, bv. kapitaliserend fonds.
Uiteraard is dat inkomen, maar niet voor de wet.
Door de financiële ongeletterdheid van juristen en/of wetgevers (of het gelobby van anderen) zitten er soms serieuze hiaten in definities van inkomen en vermogen.

Maar dan zal je een vermogensregister nodig hebben, waar ik ook niet tegen ben.

Volledig akkoord. Ook nodig voor bv. Recht op sociale woning of werkloosheidsuitkering. En kindergeld etc mijns inziens...

Maar dat vermogenskadaster is komende.
Vanaf 31/12 2021 delen de banken ook de Belgische rekeningsaldo's mee aan het CAP, dus die horde is ook al genomen...

 

[Chemistryislove]

Grote bump,

Mijn vriendin wilt binnenkort inwonen bij mij.
Zij gaat een salaris hebben van ~€1700 netto.
Ik heb een eigenwoning dus betaal er hypotheek op.
Ik verdien netto ongeveer €900 meer dan haar.

Ik zou het volgende willen voorstellen:
Hypotheek + utiliteiten (gas.elek.water + internet) te delen door 3. ~€1200/maand
Waarvan ik 2/3 betaal, en zij 1/3.

En dan het eten 50/50 te doen. (Ik heb MC’s die ik eventueel extra bij leg en dan €100 pp/maand).

Ik denk dat dit een redelijk oplossing is?
Ik heb het nog niet besproken maar rekening houdend dat de utiliteit prijzen de pan uitzwieren + inflatie vind ik het geen slechte verhouding.

Zo heeft zij ook de vrijheid om privé wat te sparen. En niet afhankelijk te zijn van mij.
Ik moet het nog met haar bespreken maar dit is wat ik in gedachten had.

 

[langun]

Mijn vriendin komt ook bij mij inwonen, ik betaal mijn eigen appartement af.

Wij hebben nu afgesproken dat ik alle kosten gerelateerd aan eigendom appartement (hypotheek, verzekering, eventuele structurele herstellingen) betaal, daarnaast stort zij €500 per maand op een gezamenlijke rekening, daarmee betalen we de gezamenlijke rekeningen zoals gas/elekctriciteit (€90/maand voor de komende 2 jaar), water, boodschappen (aangevuld met MC van beiden), gezamenlijke restaurantbezoeken, ... Eventuele tekorten storten we 50/50 op die gezamenlijke rekening.

In realiteit zal dat niet gigantisch veel schelen met jouw voorstel.

 

[Nineshots]

Ik heb een eigenwoning dus betaal er hypotheek op.

Ik zou het volgende willen voorstellen:
Hypotheek + utiliteiten (gas.elek.water + internet) te delen door 3. ~€1200/maand
Waarvan ik 2/3 betaal, en zij 1/3.

Betaalt ze die hypotheek mee om mede eigenaar te worden voor het bedrag dat ze afbetaalt?
Of betaalt ze dat als huur aan jou?

 

[Chemistryislove]

Betaalt ze die hypotheek mee om mede eigenaar te worden voor het bedrag dat ze afbetaalt?
Of betaalt ze dat als huur aan jou?

Huur