Gegroet,
Ik zit al een tijdje met een lastige familiesituatie, waarover ik hier toch eens in betrekkelijke anonimiteit wat meningen zou willen horen. Het gaat over mijn broer, die simpel gezegd gewoon niet met geld kan omgaan. Situatieschets over het verleden, in grote lijnen om het toch voldoende anoniem te houden, vrij lang:
Mijn broer is een pak ouder dan mij, dus een sterke emotionele band ontbreekt wat. Deels omdat hij vroeg het huis is uitgegaan, toen ik zo'n 7 jaar was. Hij heeft toen jaren in een appartement van mijn ouders gewoond. We zijn ook een beetje tegenpolen, mijn broer is het type dat nooit wou studeren, en dan zwaar uitging om daar al eens in een vechtpartij verzeild te raken. Heeft ook meer wagens in de prak gereden dan ik schoenen heb. Altijd is geld een probleem geweest. Initieel deed mijn moeder zijn papierwerk, tot hij achter haar rug dan zijn loon ging afhalen en zij geen rekeningen kon betalen. Mijn moeder is vrij jong overleden, en op dat moment moest mijn broer het zelf uitzoeken.
Dat ging niet eigenlijk, tot frustratie van mijn vader. Te meer omdat hij dat appartement ook gewoon in een stal veranderde. Dit gaf veel ruzies tussen hem en mijn vader, die meestal eindigden met enkele maanden geen contact, om dan eens langs te komen (om geld te vragen), waarna de cyclus zich herhaalde. Na enkele jaren, waarin mijn broer ook aan de drugs geraakte, was mijn vader radeloos en besloot hij hem uit dat appartement te zetten. Was dit de goede keuze, misschien niet, maar ik denk dat mijn vader hoopte op een schokeffect, terwijl mijn broer dit zag als verraad natuurlijk. Enfin, lang niet gesproken, tot mijn vader terminaal ziek bleek en 5 weken na de diagnose overleed. Ik zat toen in het buitenland, en mijn broer en zijn vriendin hebben toen veel geregeld, iets waarvoor ik hem nog altijd dankbaar ben. Het leek ook alsof hij toen stabiel was.
Hij zat toen in een collectieve schuldenregeling, en door de erfenis kon hij dat achter zich laten. Hij leek zijn leven op de rails te hebben. Enkele jaren later bleek dat toch niet zo. Zijn vriendin was van het type dat zichzelf zeer slim vond maar altijd en overal "narcisten" tegenkwam op het werk, en was dus meer werkloos dan aan het werk. Mijn broer had een job, maar kennelijk zaten ze ondertussen beiden aan de drugs. Ook (we spreken COVID-periode) beiden compleet mee met allerhande theorieën die op niets sloegen. Die relatie is uiteindelijk uit elkaar gespat met veel drama, denk politie aan de deur en dergelijke. Ergens daartussen is ook mijn broer zijn wagen in beslag genomen wegens vele onbetaalde snelheidsboetes. Enfin, wat eigenlijk duidelijk werd is dat hij die "goede" jaren vooral terug hopen financiële putten heeft gemaakt. Ik heb hem toen ook vaak geld geleend, meestal wegens allerlei drogredenen (bleek achteraf), en waarschijnlijk om drugs te kunnen kopen. Dit was net geen 10000 EUR om een idee te geven. Gelukkig heeft hij toen zelf de stap gezet om af te kicken met een programma. En alles leek weer wat beter te gaan. Wij hadden nog ergens een eigendom die we konden verkopen, en hij had zijn schulden -zogezegd, of toch aan mij- afgelost.
Nieuwe relatie, met iemand "deftig" deze keer. Ondertussen was ik ook vader geworden, hem peter gemaakt om toch wat stimulans te geven om zich te gedragen, met het idee dat we een normalere relatie konden hebben. En, alles werd weer zoals ervoor. Wegens een stom ongeval met een fiets een tijd thuis, uiteindelijk ontslagen. En wat bleek, niets in orde van mutualiteit of eender wat, dus geen geld. Maar wel de schijn hoog willen houden voor de nieuwe partner, die als iemand met een goed inkomen wel wat uitstapjes wou doen. En dus aan mij geld vragen. Iets dat me nog altijd hoog zit is dat hij toen zo lomp was mij geld te vragen zodat hij een cadeau kon kopen voor haar zoontje...dit enkele weken na de verjaardag van mijn dochter (zijn petekind), waarvoor hij geen teken van leven gaf. Toen dus ook besloten om te stoppen met zijn levensstijl te sponsoren. Hij ging me natuurlijk altijd terugbetalen, maar ook nu zitten we weer aan enkele duizenden euro's. Dit was een jaar geleden ongeveer, en naar goede gewoonte is alles weer stront geworden. Relatie voorbij, waarschijnlijk is ze erachter gekomen dat hij hopen schulden heeft. Nu krijg ik weer zielige berichten over hoe hij geen geld heeft voor eten, en eigenlijk typisch slachtoffergedrag: hij wil zijn leven beteren, maar de kwade staat heeft nu ook loonsbeslag ingesteld dus het gaat niet.
Soit, voor zij die het niet allemaal willen lezen: uiteindelijk woont hij in het ouderlijk huis. Geen huur of hypotheek, en het is half van mij dus ik betaal nog de helft van de RV. Hij heeft een vrij ok betalende job, waardoor hij nog 1300 EUR over heeft na loonsbeslag. Kortom, ik zie niet in waarom ik altijd zijn stommiteiten moet sponsoren. Hij is 52 en het lijkt erop dat het nooit gaan beter worden. Hij sukkelt van schuldenberg naar schuldenberg, en van stommiteit naar stommiteit. Dus ik ben ook van plan hiermee te stoppen, en de schulden als verlies te zien. Ik heb hem aangeraden naar het OCMW te gaan, en reageer verder nogal kort en droog op zijn klagende berichten. Uiteindelijk hebben we beiden dezelfde opvoeding gehad, en dezelfde (mooie) erfenis. Maar natuurlijk knaagt het dat ik mijn eigen broer op deze manier moet behandelen, en voor de (sowieso al beperkte) familieband is het waarschijnlijk dodelijk. Mijn dochter heeft hem op twee jaar misschien 5 keer gezien, wat ik ook spijtig vind. Maar ik heb hier zo'n "am I the asshole"-gevoel bij, zouden jullie dit laten aanslepen?
Ik zit al een tijdje met een lastige familiesituatie, waarover ik hier toch eens in betrekkelijke anonimiteit wat meningen zou willen horen. Het gaat over mijn broer, die simpel gezegd gewoon niet met geld kan omgaan. Situatieschets over het verleden, in grote lijnen om het toch voldoende anoniem te houden, vrij lang:
Mijn broer is een pak ouder dan mij, dus een sterke emotionele band ontbreekt wat. Deels omdat hij vroeg het huis is uitgegaan, toen ik zo'n 7 jaar was. Hij heeft toen jaren in een appartement van mijn ouders gewoond. We zijn ook een beetje tegenpolen, mijn broer is het type dat nooit wou studeren, en dan zwaar uitging om daar al eens in een vechtpartij verzeild te raken. Heeft ook meer wagens in de prak gereden dan ik schoenen heb. Altijd is geld een probleem geweest. Initieel deed mijn moeder zijn papierwerk, tot hij achter haar rug dan zijn loon ging afhalen en zij geen rekeningen kon betalen. Mijn moeder is vrij jong overleden, en op dat moment moest mijn broer het zelf uitzoeken.
Dat ging niet eigenlijk, tot frustratie van mijn vader. Te meer omdat hij dat appartement ook gewoon in een stal veranderde. Dit gaf veel ruzies tussen hem en mijn vader, die meestal eindigden met enkele maanden geen contact, om dan eens langs te komen (om geld te vragen), waarna de cyclus zich herhaalde. Na enkele jaren, waarin mijn broer ook aan de drugs geraakte, was mijn vader radeloos en besloot hij hem uit dat appartement te zetten. Was dit de goede keuze, misschien niet, maar ik denk dat mijn vader hoopte op een schokeffect, terwijl mijn broer dit zag als verraad natuurlijk. Enfin, lang niet gesproken, tot mijn vader terminaal ziek bleek en 5 weken na de diagnose overleed. Ik zat toen in het buitenland, en mijn broer en zijn vriendin hebben toen veel geregeld, iets waarvoor ik hem nog altijd dankbaar ben. Het leek ook alsof hij toen stabiel was.
Hij zat toen in een collectieve schuldenregeling, en door de erfenis kon hij dat achter zich laten. Hij leek zijn leven op de rails te hebben. Enkele jaren later bleek dat toch niet zo. Zijn vriendin was van het type dat zichzelf zeer slim vond maar altijd en overal "narcisten" tegenkwam op het werk, en was dus meer werkloos dan aan het werk. Mijn broer had een job, maar kennelijk zaten ze ondertussen beiden aan de drugs. Ook (we spreken COVID-periode) beiden compleet mee met allerhande theorieën die op niets sloegen. Die relatie is uiteindelijk uit elkaar gespat met veel drama, denk politie aan de deur en dergelijke. Ergens daartussen is ook mijn broer zijn wagen in beslag genomen wegens vele onbetaalde snelheidsboetes. Enfin, wat eigenlijk duidelijk werd is dat hij die "goede" jaren vooral terug hopen financiële putten heeft gemaakt. Ik heb hem toen ook vaak geld geleend, meestal wegens allerlei drogredenen (bleek achteraf), en waarschijnlijk om drugs te kunnen kopen. Dit was net geen 10000 EUR om een idee te geven. Gelukkig heeft hij toen zelf de stap gezet om af te kicken met een programma. En alles leek weer wat beter te gaan. Wij hadden nog ergens een eigendom die we konden verkopen, en hij had zijn schulden -zogezegd, of toch aan mij- afgelost.
Nieuwe relatie, met iemand "deftig" deze keer. Ondertussen was ik ook vader geworden, hem peter gemaakt om toch wat stimulans te geven om zich te gedragen, met het idee dat we een normalere relatie konden hebben. En, alles werd weer zoals ervoor. Wegens een stom ongeval met een fiets een tijd thuis, uiteindelijk ontslagen. En wat bleek, niets in orde van mutualiteit of eender wat, dus geen geld. Maar wel de schijn hoog willen houden voor de nieuwe partner, die als iemand met een goed inkomen wel wat uitstapjes wou doen. En dus aan mij geld vragen. Iets dat me nog altijd hoog zit is dat hij toen zo lomp was mij geld te vragen zodat hij een cadeau kon kopen voor haar zoontje...dit enkele weken na de verjaardag van mijn dochter (zijn petekind), waarvoor hij geen teken van leven gaf. Toen dus ook besloten om te stoppen met zijn levensstijl te sponsoren. Hij ging me natuurlijk altijd terugbetalen, maar ook nu zitten we weer aan enkele duizenden euro's. Dit was een jaar geleden ongeveer, en naar goede gewoonte is alles weer stront geworden. Relatie voorbij, waarschijnlijk is ze erachter gekomen dat hij hopen schulden heeft. Nu krijg ik weer zielige berichten over hoe hij geen geld heeft voor eten, en eigenlijk typisch slachtoffergedrag: hij wil zijn leven beteren, maar de kwade staat heeft nu ook loonsbeslag ingesteld dus het gaat niet.
Soit, voor zij die het niet allemaal willen lezen: uiteindelijk woont hij in het ouderlijk huis. Geen huur of hypotheek, en het is half van mij dus ik betaal nog de helft van de RV. Hij heeft een vrij ok betalende job, waardoor hij nog 1300 EUR over heeft na loonsbeslag. Kortom, ik zie niet in waarom ik altijd zijn stommiteiten moet sponsoren. Hij is 52 en het lijkt erop dat het nooit gaan beter worden. Hij sukkelt van schuldenberg naar schuldenberg, en van stommiteit naar stommiteit. Dus ik ben ook van plan hiermee te stoppen, en de schulden als verlies te zien. Ik heb hem aangeraden naar het OCMW te gaan, en reageer verder nogal kort en droog op zijn klagende berichten. Uiteindelijk hebben we beiden dezelfde opvoeding gehad, en dezelfde (mooie) erfenis. Maar natuurlijk knaagt het dat ik mijn eigen broer op deze manier moet behandelen, en voor de (sowieso al beperkte) familieband is het waarschijnlijk dodelijk. Mijn dochter heeft hem op twee jaar misschien 5 keer gezien, wat ik ook spijtig vind. Maar ik heb hier zo'n "am I the asshole"-gevoel bij, zouden jullie dit laten aanslepen?
Laatst bewerkt:
)
