scriptkiddie
Well-known member
Dat verhaal van de schoonvader die zijn dikbetaalde functie op 53-jarige leeftijd kwijtgeraakt doet me denken aan het verhaal van mijn vader, een bachelor accountancy die zich wat had opgewerkt en zijn mooie carrièreplaatje in elkaar zag zakken.
Van 2001 tot 2009 was hij financieel directeur benelux met toen 6000 euro bruto + full package met dikke auto, goede groepsverzekering en bonus. Door de financiële crisis werd zijn afdeling naar het buitenland verhuisd, werd hij ontslagen en moest hij dus in een moeilijke arbeidsmarkt op zoek naar ander werk.
Momenteel zit hij 4 jobs verder (1x ontslag genomen, 1x weggeschoven door vijandige overname, 1x ontslagen) als team lead boekhouding aan 4500 euro bruto + simpele auto.
Als je hem in 2008 had gevraagd hoe hij zijn carrièreverloop zag, had hij zeker gedacht dat hij anno 2022 aan €10.000 ging zitten (inflatie, mss nog 1 promotie, opslag) en bijna kon gaan genieten van de uitkering van zijn groepsverzekering (toen nog een verwachte waarde van €300.000 of zo). Da's uiteindelijk allemaal veel magerder uitgedraaid.
Dat heeft er toch stevig ingehakt bij hem hoor, zowel financieel als sociaal. Hij spreekt nooit over zijn gevoelens, en mijn ouders komen wel redelijk goed rond (mijn moeder werkte halftijds en is nu op pensioen), maar het verschil tussen €300 of €3000 per maand (kunnen) sparen is nu eenmaal enorm, op alles wat je je kan veroorloven, en zeker als je een andere levensstijl gekend hebt.
Ik heb jarenlang gemerkt dat mijn vader zich schaamde voor zijn situatie en niet meer met anderen sprak over het thema "werk". In het begin wou hij wel de schijn hoog houden, merkte ik. Hij maakte wat "domme" financiële beslissingen, zoals een simpele bedrijfswagen weigeren op de nieuwe job om privé een dikke Audi te kopen van zijn ontslagvergoeding. Hij hield zichzelf zo wat in de waan dat er niks was gebeurd met hem en zijn "status", maar dat kan je natuurlijk niet volhouden. Ondertussen loopt hij er ook een beetje sjofel bij, terwijl hij vroeger altijd in kostuum ging werken en zo. Je merkt ook dat de twinkeling in zijn ogen weg is, en dat hij zich niet meer slim voelt of zo.
Hoe kijken jullie eigenlijk naar de periode tussen jullie pakweg 47 en 67 jaar? Zijn jullie bang om terug achteruit te gaan qua "professionele status"?
Van 2001 tot 2009 was hij financieel directeur benelux met toen 6000 euro bruto + full package met dikke auto, goede groepsverzekering en bonus. Door de financiële crisis werd zijn afdeling naar het buitenland verhuisd, werd hij ontslagen en moest hij dus in een moeilijke arbeidsmarkt op zoek naar ander werk.
Momenteel zit hij 4 jobs verder (1x ontslag genomen, 1x weggeschoven door vijandige overname, 1x ontslagen) als team lead boekhouding aan 4500 euro bruto + simpele auto.
Als je hem in 2008 had gevraagd hoe hij zijn carrièreverloop zag, had hij zeker gedacht dat hij anno 2022 aan €10.000 ging zitten (inflatie, mss nog 1 promotie, opslag) en bijna kon gaan genieten van de uitkering van zijn groepsverzekering (toen nog een verwachte waarde van €300.000 of zo). Da's uiteindelijk allemaal veel magerder uitgedraaid.
Dat heeft er toch stevig ingehakt bij hem hoor, zowel financieel als sociaal. Hij spreekt nooit over zijn gevoelens, en mijn ouders komen wel redelijk goed rond (mijn moeder werkte halftijds en is nu op pensioen), maar het verschil tussen €300 of €3000 per maand (kunnen) sparen is nu eenmaal enorm, op alles wat je je kan veroorloven, en zeker als je een andere levensstijl gekend hebt.
Ik heb jarenlang gemerkt dat mijn vader zich schaamde voor zijn situatie en niet meer met anderen sprak over het thema "werk". In het begin wou hij wel de schijn hoog houden, merkte ik. Hij maakte wat "domme" financiële beslissingen, zoals een simpele bedrijfswagen weigeren op de nieuwe job om privé een dikke Audi te kopen van zijn ontslagvergoeding. Hij hield zichzelf zo wat in de waan dat er niks was gebeurd met hem en zijn "status", maar dat kan je natuurlijk niet volhouden. Ondertussen loopt hij er ook een beetje sjofel bij, terwijl hij vroeger altijd in kostuum ging werken en zo. Je merkt ook dat de twinkeling in zijn ogen weg is, en dat hij zich niet meer slim voelt of zo.
Hoe kijken jullie eigenlijk naar de periode tussen jullie pakweg 47 en 67 jaar? Zijn jullie bang om terug achteruit te gaan qua "professionele status"?
.
.
