Jouw "what tha f%ck?!?" momentje van de dag!
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
pardal
Well-known member
Je kan bijdragen als burger, door te kiezen voor iemand die een inclusief beleid wilt voeren en geen poliserend.
Maar ook door in discussies zoals hier, in mijn ogen, die dingen anders proberen te benoemen.
De frustratie is zeker terecht, maar richt dan uw peilen naar beleidsmakers en niet naar de individuen. Wat niet wilt zeggen dat ik ook wel weet dat ik deze nuchterheid niet zal hebben, als er iemand aan mijn kinderen komt.
Ik denk wel dat we ondertussen ver genoeg zijn dat de beste beleidsbeslissingen niet met het gevoel, maar wel met het verstand worden genomen, liefst op basis van wetenschappelijk bewijs?
Als ik bovenstaande hoor, dan zie ik een hele gemeenschap die zich distantieert van een familie vanuit het gedacht, daar komt nu eens niets goed van. Kunt ge het ze dan kwalijk nemen dat ze zelf geen moeite doen om dit te veranderen als ze eerst moeten vechten tegen vooroordelen? Door hun te zien als beroepsmarginaal versterk je juist hun gedrag, waarom zou je je gedrag moeten veranderen als het beeld dat over mij gemaakt is al vast staat, want ik behoor tot familie X?
Dit zorgt er ook voor dat steun/ erkenning binnen hun familie/peers belangrijker is dan die van de rest van de gemeenschap en krijg je een vicieuze cirkel. En jij verwacht dat deze doorbroken wordt het individu zelf?
Maar nogmaals een minderjarige zwanger maken en niet meer omkijken is en blijft verwerpelijk gedrag en als dit mijn dochter zou overkomen, weet ik ook dat ik die kerel vast heb.
Anderzijds is dit gedrag (iemand zwanger maken en er niet naar omkijken) niet exclusief voor "marginalen": https://www.hln.be/buitenland/het-v...test-hij-wou-dat-ze-abortus-pleegde~a7262720/
Worden sommige personen niet publiekelijk afgerekend op agressief gedrag: https://www.hln.be/bv/sergio-hield-...euro-aan-schadevergoedingen-betalen~a9010912/
zelf het strafwetboek gaat hier niet mee akkoord: https://www.evocaat.be/nl/themas/on... Strafwetboek,hij niet heeft kunnen weerstaan.
Jouw omschrijving staat voor mij haaks op je eigen verantwoordelijkheid theorie:
Baby ligt apathisch en onbeweeglijk in een wieg bij vreemden? Wil je dan zeggen dat het de baby zijn eigen fout is dat deze zo ligt? Want je bent verantwoordelijk voor je eigen gedrag.
Anderzijds geeft je zelf aan dat er hulpvragen zijn geweest van de moeder, maar dat de nodige hulp er niet was. Is dat de verantwoordelijkheid van de ouder dat er geen hulp was, of van de dader? Of faalt het beleid om voldoende aanbod te voorzien voor mensen met hulpvragen?
Neen ik zit zelf niet in die discussie. gedrag wordt verklaard door een combinatie van factoren van biologische, psychische en sociale aard.
En met het idee dat menselijk gedrag veel te complex is om te begrijpen.
parabellum
Well-known member
Dat weet ik, en daar ben ik dan weer niet mee akkoord.
Ik zeg dat je al van kinds af aan kon zien dat hij niet spoorde. Dat ontslaat niemand van de verantwoordelijkheid van zijn latere daden.
En het beleid faalt en het faalt niet. Zijn moeder vroeg niet om psychologische hulp voor haar zoon, want dat hadden ze al een heel leven geprobeerd en dat bracht geen zoden aan de dijk.
Ze vroeg om hem uit de maatschappij te halen, en dat is niet gebeurd. Is dat dan een falen, daar vind ik het moeilijk om over te oordelen. Langs de ene kant wel, want iedereen wist dat het ooit verkeerd ging lopen. Maar preventief mensen de rest van hun leven opsluiten is een zware ethische beslissing.
Ik neem even je eigen uitspraak:
Ik ga enkel tegen het mensbeeld in dat er intrinsiek slechte mensen zijn. Mijn mensbeeld is dat alle mensen goed zijn, maar zij dingen meemaken (zowel aangeboren, sociale en psychische factoren) die ervoor zorgen dat zij slecht gedrag vertonen.
'aangeboren' is voor mij 'intrinsiek'.
Er zijn intrinsiek slechte mensen, er zijn marginalen zonder verantwoordelijkheidszin, er zijn doodgewoon klootzakken van mensen. En schouderklopjes tijdens hun jeugd, of een meme die hen een knuffel geeft, gaat daar niets aan veranderen.
Je opvoeding en omgeving zijn zeker een factor die je deze of gene kant gaan opduwen. Maar sommige mensen zijn gewoon lost causes.
pardal
Well-known member
dat zijn we akkoord dat we hierin verschillen
als blijkt dat iemand niet kan aarden in een maatschappij, als hij een gevaar is voor anderen en zichzelf moet de maatschappij een oplossing kunnen geven.
er is wel een verschil tussen we laten hem wegrotten in een cel en we plaatsen hem in een gesloten beschermde omgeving waar de persoon nog altijd een zinvol leven kan hebben. En dat laatste moet zeker kunnen.
aangeboren interpreteer ik als biologische en psychologische factoren.
Biologisch: iemand met een chromosoom teveel, gaat de wereld op een heel andere manier beleven/ ervaren en gaat zich hier ook naar gedragen. Iemand die fysiek imposant is, kan anders reageren, krijgt ook andere reacties van andere dan een kleiner persoon met een tenger lijf. Die op zijn beurt weer een andere manier zal vinden om met situaties om te gaan.
Psychologisch: iemand die introvert is, reageert anders dan iemand die extravert is. Iemand die zijn emotie-regulatie niet op orde heeft, anders dan iemand die zeer bewust om kan gaan met zijn emoties enz...
Maar als je vind dat mensen intrinsiek slecht zijn, waarom hen dan straffen? Hun gedrag gaat niet veranderen. Dit is dan toch een verspilling van middelen en energie?
Om het op flessen te trekken: waarom zouden we mensen die volgens jouw intrinsiek slecht zijn gewoon niet beter de kogel geven? In mijn visie is de kogel dan een menswaardigere aanpak, dan ze uit de maatschappij stoten, zeggen dat het enerzijds hun eigen fout is, maar anderzijds ook zeggen dat ze zo geboren zijn (wat wilt zeggen, ge kunt er niets doen).
Waarom zou je iemand straffen als hij er niets aan kan doen, want alles is uiteindelijk de fout van de maatschappij? Het is niet dat die niet beseffen dat ze iets doen dat niet mag he, iemand die intrinsiek slecht is, is net diegene die gestraft moet worden. Iemand die er echt niets aan kan doen, gaat eerder richting psychiatrie geduwd worden dan de gevangenis.
Daarnaast is een straf ook een veiligheidsmaatregel voor de hele maatschappij, niet enkel en alleen om iemand terug te pakken voor zijn misdaad.
pardal
Well-known member
Daarom dat we niet moeten straffen maar vooral moeten inzetten op begeleiden.
Ik ben wel voorstander dat personen uit de maatschappij moeten gehaald kunnen worden, wanneer zij een gevaar vormen. Echter moeten die wel de nodige hulpverlening krijgen tijdens hun detentie, zodat ze terug geïntegreerd kunnen worden in de maatschappij.
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/0...ak-jeugdcriminaliteit-uitrollen-over-heel-li/
We moeten echt af dat straffen en belonen een maatregel is dat echt helpt. Zelfs met kinderen is men erachter dat dit op lange termijn niet helpt.
https://loeswaanders.com/straffen-e...onen principe,afremmen door het te bestraffen.
Wat voor kind geld ivm gedragsverandering, werkt eigenlijk evengoed voor een volwassene.
Toch wel rare mensen op dit forum hoor. Ik ben MTG kaarten aan het verkopen in deze thread :
www.beyondgaming.be
1. Een nieuw lid biedt via PM 150€ afgehaald. Ik zeg hem dat het niet doorgaat en dat hij in de thread moet bieden
2. Hij biedt uiteindelijk 100€ inclusief verzending naar Nederland de dag NA de veiling is afgelopen. Ok dan ... Ik vertel hem dat de veiling al gedaan is, dus pech.
3. Nu stuurt hij net of het gelukt is met het versturen.
Ze fuck.
A. Hij heeft de bieding niet gewonnen. Ik had dit zowel via PM als in de thread laten weten.
B. Hij heeft (uiteraard) niet betaald.
C. Ik heb niet eens zijn adres. "Nederland" is een beetje ruim he.
Misschien moet hij het toch wat rustiger aan gaan doen met de wiet.
MTG : beetje vanalles na stopzetting hobby
Hallo, Na opruiming van de hobbykamer heb ik nog volgende zaken gevonden die weg mogen. Geen idee van de waarde, maar ik vermoed dat het niet zo veel zal zijn. 4 x Dragon Shield (NIB) 2 x 20 sided dice 2 x 15 card booster pack 'Theros' Commander deck : Vito, Thorn of the Dusk Rose...
www.beyondgaming.be
1. Een nieuw lid biedt via PM 150€ afgehaald. Ik zeg hem dat het niet doorgaat en dat hij in de thread moet bieden
2. Hij biedt uiteindelijk 100€ inclusief verzending naar Nederland de dag NA de veiling is afgelopen. Ok dan ... Ik vertel hem dat de veiling al gedaan is, dus pech.
3. Nu stuurt hij net of het gelukt is met het versturen.
Ze fuck.
A. Hij heeft de bieding niet gewonnen. Ik had dit zowel via PM als in de thread laten weten.
B. Hij heeft (uiteraard) niet betaald.
C. Ik heb niet eens zijn adres. "Nederland" is een beetje ruim he.
Misschien moet hij het toch wat rustiger aan gaan doen met de wiet.
pablohoney
Well-known member
van horen zeggen, maar de eigenaar heeft een reputatie dus zou er niet van veschieten. Bij een pizzeria in de buurt moet je online een veggie pizza bestellen en dan bij de comments vragen om extra gehakt
In Diksmuide was er tot enkele jaren terug een frituur waar je groene saus kon vragen bij je frieten. Die is wel gepakt geweest.van horen zeggen, maar de eigenaar heeft een reputatie dus zou er niet van veschieten. Bij een pizzeria in de buurt moet je online een veggie pizza bestellen en dan bij de comments vragen om extra gehakt
Arades
Well-known member
Vandaag weer maar een mentale klap te verwerken gekregen. Wss heb ik zenuwschade of een nieuwe hernia opgelopen in L5-S1.
Long story time: Ben in november last beginnen krijgen van af en toe pijn in mijn heup. Gaandeweg is die verergerd geworden en heeft de huisarts de standaard kine en ibuprofen voorgeschreven. Die ibuprofen begon snel op mijn maag te werken waardoor ik soms mij echt niet goed voelde dus mocht ik nog een maagbeschermer extra gaan nemen. Echter die pijn in mijn been werd erger en erger. De kinesist vermoedde toen een ontsteking aan hamstring en slijmbeurs vd heup. Dit waren toen de 2 plaatsen die het meeste pijn deden. Uiteindelijk terug naar de huisarts te zijn gegaan na 9 beurten bij de kine die weinig tot niks hadden afgedaan in mijn ogen. De eene moment was ik goed en de andere moment kon ik niet rechtstaan als ik had gezeten op een stoel. Toen is stilaan ook alles erger en erger geworden.
De pijn in mijn heup en bil werd een stekende pijn waardoor als ik rechtstond ik mijn heup amper kon recht plooien. Als ik dit dan toch zeer voorzichtig deed dan was het precies alsof er iemand een naald instak en dan nog is met een ijzeren staaf er tegen klopte. Op die moment was de pijn wel nog niet constant en kon ik op werk nog goed rond geraken. Ik heb vorig jaar in juni een nieuwe job gevonden als operator die ik echt graag doe. Ik heb een heel gevarieerde dag en werk in een superleuk team. Ik wou ook helemaal niet op ziekenkas want ik ben nog tewerkgesteld via interim en zal pas eind mei dit jaar mijn contract krijgen.
Na nog is bij de huisarts te zijn geweest heeft die mij doorgestuurd voor een echo van de heup en moest ik afspraak maken bij een heupspecialist. Bij de echo had de arts het de hele tijd over de hamstring die licht ontstoken was, de pijn in de bil kon zij niet verklaren. Zij kon niet verklaren waar de scherpe pijn vandaan kwam en ik moest met de specialist het er maar over hebben. Ik was toen superpissed maar ik kon toen wel gelukkig snel naar die heupspecialist. Dat was helaas ook geen hoogvlieger. Een dokter die alles beter wist, die mij eigenlijk op geen moment liet uitspreken en die rotsvast ervan overtuigd was dat het met kine wel ging opgelost geraken. Volgens hem was het de hamstring en wss de zenuw er rond die geïrriteerd was. Als ik zei dat ik soms extreem scherpe pijn ervaarde dan kreeg ik geen gehoor. Na aandringen heeft hij mij wel een spuit gezet met cortisone in mijn heup om die zenuw te kalmeren. Briefje voor weer is 18 beurten bij de kinesist en een afspraak voor over 2 maanden voor controle. Ondertss was ik al bijna 2 maanden aan het sukkelen.
Die man had me ook gezegd dat ik een paar dagen wat meer ongemak kon hebben na die spuit maar dat het daarna zeker zou moeten beteren. Man, was ik blij dat ik dat weekend niet moest werken. Ik was precies een oude man. Ik kon niet gaan, niet staan, niet zitten en liggen ging nog net. Al een geluk dat ik kon slapen want anders had ik zeker die maandag niet kunnen gaan werken. Ik weet nog goed dat toen vanaf de dinsdag ik beterschap merkte en ik veel vlotter recht kon staan en minder pijn had. Er was nog pijn maar die was echt niet te vergelijken met dat weekend toen en ik was toen positief dat we de juiste richting opgingen. Maar al snel minderde het. Als ik bij de kine was langs geweest dan had ik de dag erna soms enorm veel last van mijn heup en bil. Die scherpe pijn was terug en kwam weer meer en meer voor. Dan begin je te twijfelen en u af te vragen: Moet ik nu weer gaan zagen bij de huisarts of gewoon doorbijten en die volgende afspraak bij de heupspecialist afwachten? AKA suck it up en doe door.
Ik ben op aandringen van mijn vrouw dan toch maar terug naar de huisarts gegaan en zij zei toen dat het mss wel van mijn rug moest zijn, echter ik had geen pijn of last of wat dan ook van mijn rug dus ik kon dit moeilijk geloven. Zij stelde voor om naar een Fysisch geneesheer te gaan. Afspraak gemaakt in het medisch centrum hier zodat ik niet te ver moest rijden want rijden deed me ook meer en meer pijn hoe langer alles duurde. Ik had geluk toen dat ik snel mocht gaan wegens een afspraak die was afgezegd. Toen die man mij zag moest hij mij bijna komen ondersteunen want ik kon niet recht vd stoel toen hij mij riep. Gelukkig zag deze man wel de ernst vd situtatie in en na 2 kleine, maar extreem pijnlijke testen, zei die dat ik een hernia had en dat hij niet begreep dat zowel de huisarts als heupspecilist dit niet hadden opgemerkt. Geen reflex meer in mijn linkerbeen en krachtverlies als ik op mijn tippen vd tenen moest lopen. Zo snel mogelijk een NMR laten maken en dan ging hij het met zekerheid kunnen zeggen. Ik mocht vd arts ook niet meer gaan werken maar ik wou nog gaan werken, ik dacht dat zolang het daar ging dat ik door zou doen. Achteraf moest ik die arts gelijk geven. Een week nadat ik bij hem was geweest is de pijn ondraagbaar geworden. Ik kon nog maar moeilijk met de wagen rijden en uitstappen was extreem pijnlijk waardoor ik echt moest bekomen en mijn moed bijeen moest rappen om verder te kunnen. Ook als ik een tijdje had rond gelopen dan merkte ik dat de scherpe pijn niet meer verdween en dat ik daar aan het rond strompelen was. Mijn supervisor had het ook door en mijn planning werd al aangepast wat me erg stoorde ergens maar ik zat op het einde van mijn krachten op werk. Ik heb uiteindelijk op een vrijdag morgen gaan melden dat ik niet meer kon en naar huis wou. Die rit naar huis is vreselijk toen geweest. Dat was toen begin februari.
Na de NMR was het verdict Hernia aan L5-S1 en werd ik doorgestuurd naar Neurochirogie. De arts daar had ook door dat dit geen doen meer was en ik mocht die dag toen mijn eerste ruggenprik gaan halen die helaas niks heeft af gedaan. Ik was al geinformeerd dat een 2de prik mss niet genoeg ging zijn voor mij en dat ik mogelijk rekening moest houden met een operatie. Een paar dagen later ik terug in de pijnkliniek voor die 2de spuit en hebben ze een block + inspuiting gedaan die, jammer genoeg, 1 dag mij wat verlichting heeft geboden. Ik kon toen niet meer gaan, staan en wandelen zonder een kruk. De pijn was hels bij momenten en elke autorit de hel. Slapen kon ik op dat moment ook nog amper en lag soms meer draaien een minder pijnlijke houding te zoeken en mijn partner wakker te houden dan wat dan ook nog.
Uiteindelijk naar spoed gegaan omdat het onthoudbaar was geworden. Daar hebben ze me morfine medicatie (Oxycodone en Oxynorm) gegeven en dat hielp gelukkig wat te verlichten. Natuurlijk met mijn geluk reageerde ik op een dag verkeerd hierop en ben ik enorm slecht geworden van die morfine en jawel, mocht ik weer naar spoed. Mijn neurochirurg die was ondertss op skivakantie ofzo dus die konden ze niet bereiken. Dan hebben ze mij een snellere afspraak gemaakt bij een andere neurochirug. Ze konden me niks anders nog geven of doen en wilden eigenlijk dat ik stopte met de morfine toen. Mijn vrouw was razend op die spoedarts. Toen ik wat bekomen was mocht ik eindelijk naar huis maar die morfine was wel uitgewerkt en ik had niks van pijnstillers meer bij of gehad op spoed. Die autoweg naar huis heb ik alles bijeen geschreeuwd in de auto. De afrit bij ons hier is een vrij lange scherpe bocht. Ik had de tranen in mijn ogen vd pijn.
Uiteindelijk ben ik wel terug die morfine gaan gebruiken want niks anders verlichte die pijn. Als ik zeg dat het hels was dan was het ook hels. Ik heb nog nooit zoveel pijn in mijn leven gehad als toen. Toen ik bij de andere specialist kon geraken dan zag deze ook gelukkig meteen in dat het ondragelijk was geworden en ben ik 2 dagen erna geopereerd in Hasselt. Ondertss waren we 4 maanden verder van toen ik de eerste klachten heb ervaren. De eerste 2 dagen waren vervelend en af en toe nog pijn aan de rugwonde maar die scherpe pijn was gelukkig weg. Ik moest wel echt stoppen met de morfine nu en met alle plezier wou ik dat doen. Terug naar een maagbeschermer, ibuprofen en dafalgan. 2 dagen heeft het goed gegaan, de dag vh vertrek en de 1ste dag thuis. Daarna is die scherpe pijn, weliswaar minder als de week ervoren, terug gekeerd. Zonder medicatie ben ik weer precies kreupel en al een paar keer getwijfeld om die kruk terug te nemen. Ik moet veel wandelen maar met scherpe pijnen in mijn been en bil gaat dat dus niet. Ik kan ook het donsdeken op ons bed niet meer verdragen waardoor ik nu gewoon met een dunner deken slaap maar dan nog word ik vaak wakker van de pijn. Vandaag heb ik uiteindelijk zelf terug contact opgenomen met de neurochirug die me heeft geopereerd en hij sprak van mogelijks zenuwschade of dat ik me weer een nieuwe hernia gedaan.
Ik ga het niet onder stoelen of banken steken maar mentaal was dat een klap om te horen. Ik zit er stilaan onder door en weet me gans de dag geen enkele houding aan te nemen. Als ik wat kan wandellen heb ik random steken in mijn heup van tijd die tot mijn enkel voelbaar zijn. Nu moet ik cortisone pillen bijnemen om die zenuw te kalmeren en als het vrijdag niet beter is moet ik terug binnen voor een NMR. Het kleine beetje hoop dat ik nog had is compleet weg. Eind mei zou ik mijn contract krijgen maar nu weet ik niet meer of ik dit nog ga halen überhaupt. Ik zit ook al 1,5 maand thuis denk ik en buiten naar de brievenbus strompelen en wat in de tuin kan ik en mag ik zelfs niks doen. 6 weken mag ik hier geen fuck doen in huis. Niks zwaarder heffen dan 3kg en ondertussen krijg ik zelfs mijn sokken niet meer aan. Het enige wat ik nog doe op een dag is op tiktok scrollen, wat tv gapen terwijl ik op de zetel lig en een uurtje pc zitten want langer begint alles pijn te doen in rug en been.
En ik weet het niet meer... Sorry voor de lange rant. Ik wens dit niemand toe in zijn leven.
Long story time: Ben in november last beginnen krijgen van af en toe pijn in mijn heup. Gaandeweg is die verergerd geworden en heeft de huisarts de standaard kine en ibuprofen voorgeschreven. Die ibuprofen begon snel op mijn maag te werken waardoor ik soms mij echt niet goed voelde dus mocht ik nog een maagbeschermer extra gaan nemen. Echter die pijn in mijn been werd erger en erger. De kinesist vermoedde toen een ontsteking aan hamstring en slijmbeurs vd heup. Dit waren toen de 2 plaatsen die het meeste pijn deden. Uiteindelijk terug naar de huisarts te zijn gegaan na 9 beurten bij de kine die weinig tot niks hadden afgedaan in mijn ogen. De eene moment was ik goed en de andere moment kon ik niet rechtstaan als ik had gezeten op een stoel. Toen is stilaan ook alles erger en erger geworden.
De pijn in mijn heup en bil werd een stekende pijn waardoor als ik rechtstond ik mijn heup amper kon recht plooien. Als ik dit dan toch zeer voorzichtig deed dan was het precies alsof er iemand een naald instak en dan nog is met een ijzeren staaf er tegen klopte. Op die moment was de pijn wel nog niet constant en kon ik op werk nog goed rond geraken. Ik heb vorig jaar in juni een nieuwe job gevonden als operator die ik echt graag doe. Ik heb een heel gevarieerde dag en werk in een superleuk team. Ik wou ook helemaal niet op ziekenkas want ik ben nog tewerkgesteld via interim en zal pas eind mei dit jaar mijn contract krijgen.
Na nog is bij de huisarts te zijn geweest heeft die mij doorgestuurd voor een echo van de heup en moest ik afspraak maken bij een heupspecialist. Bij de echo had de arts het de hele tijd over de hamstring die licht ontstoken was, de pijn in de bil kon zij niet verklaren. Zij kon niet verklaren waar de scherpe pijn vandaan kwam en ik moest met de specialist het er maar over hebben. Ik was toen superpissed maar ik kon toen wel gelukkig snel naar die heupspecialist. Dat was helaas ook geen hoogvlieger. Een dokter die alles beter wist, die mij eigenlijk op geen moment liet uitspreken en die rotsvast ervan overtuigd was dat het met kine wel ging opgelost geraken. Volgens hem was het de hamstring en wss de zenuw er rond die geïrriteerd was. Als ik zei dat ik soms extreem scherpe pijn ervaarde dan kreeg ik geen gehoor. Na aandringen heeft hij mij wel een spuit gezet met cortisone in mijn heup om die zenuw te kalmeren. Briefje voor weer is 18 beurten bij de kinesist en een afspraak voor over 2 maanden voor controle. Ondertss was ik al bijna 2 maanden aan het sukkelen.
Die man had me ook gezegd dat ik een paar dagen wat meer ongemak kon hebben na die spuit maar dat het daarna zeker zou moeten beteren. Man, was ik blij dat ik dat weekend niet moest werken. Ik was precies een oude man. Ik kon niet gaan, niet staan, niet zitten en liggen ging nog net. Al een geluk dat ik kon slapen want anders had ik zeker die maandag niet kunnen gaan werken. Ik weet nog goed dat toen vanaf de dinsdag ik beterschap merkte en ik veel vlotter recht kon staan en minder pijn had. Er was nog pijn maar die was echt niet te vergelijken met dat weekend toen en ik was toen positief dat we de juiste richting opgingen. Maar al snel minderde het. Als ik bij de kine was langs geweest dan had ik de dag erna soms enorm veel last van mijn heup en bil. Die scherpe pijn was terug en kwam weer meer en meer voor. Dan begin je te twijfelen en u af te vragen: Moet ik nu weer gaan zagen bij de huisarts of gewoon doorbijten en die volgende afspraak bij de heupspecialist afwachten? AKA suck it up en doe door.
Ik ben op aandringen van mijn vrouw dan toch maar terug naar de huisarts gegaan en zij zei toen dat het mss wel van mijn rug moest zijn, echter ik had geen pijn of last of wat dan ook van mijn rug dus ik kon dit moeilijk geloven. Zij stelde voor om naar een Fysisch geneesheer te gaan. Afspraak gemaakt in het medisch centrum hier zodat ik niet te ver moest rijden want rijden deed me ook meer en meer pijn hoe langer alles duurde. Ik had geluk toen dat ik snel mocht gaan wegens een afspraak die was afgezegd. Toen die man mij zag moest hij mij bijna komen ondersteunen want ik kon niet recht vd stoel toen hij mij riep. Gelukkig zag deze man wel de ernst vd situtatie in en na 2 kleine, maar extreem pijnlijke testen, zei die dat ik een hernia had en dat hij niet begreep dat zowel de huisarts als heupspecilist dit niet hadden opgemerkt. Geen reflex meer in mijn linkerbeen en krachtverlies als ik op mijn tippen vd tenen moest lopen. Zo snel mogelijk een NMR laten maken en dan ging hij het met zekerheid kunnen zeggen. Ik mocht vd arts ook niet meer gaan werken maar ik wou nog gaan werken, ik dacht dat zolang het daar ging dat ik door zou doen. Achteraf moest ik die arts gelijk geven. Een week nadat ik bij hem was geweest is de pijn ondraagbaar geworden. Ik kon nog maar moeilijk met de wagen rijden en uitstappen was extreem pijnlijk waardoor ik echt moest bekomen en mijn moed bijeen moest rappen om verder te kunnen. Ook als ik een tijdje had rond gelopen dan merkte ik dat de scherpe pijn niet meer verdween en dat ik daar aan het rond strompelen was. Mijn supervisor had het ook door en mijn planning werd al aangepast wat me erg stoorde ergens maar ik zat op het einde van mijn krachten op werk. Ik heb uiteindelijk op een vrijdag morgen gaan melden dat ik niet meer kon en naar huis wou. Die rit naar huis is vreselijk toen geweest. Dat was toen begin februari.
Na de NMR was het verdict Hernia aan L5-S1 en werd ik doorgestuurd naar Neurochirogie. De arts daar had ook door dat dit geen doen meer was en ik mocht die dag toen mijn eerste ruggenprik gaan halen die helaas niks heeft af gedaan. Ik was al geinformeerd dat een 2de prik mss niet genoeg ging zijn voor mij en dat ik mogelijk rekening moest houden met een operatie. Een paar dagen later ik terug in de pijnkliniek voor die 2de spuit en hebben ze een block + inspuiting gedaan die, jammer genoeg, 1 dag mij wat verlichting heeft geboden. Ik kon toen niet meer gaan, staan en wandelen zonder een kruk. De pijn was hels bij momenten en elke autorit de hel. Slapen kon ik op dat moment ook nog amper en lag soms meer draaien een minder pijnlijke houding te zoeken en mijn partner wakker te houden dan wat dan ook nog.
Uiteindelijk naar spoed gegaan omdat het onthoudbaar was geworden. Daar hebben ze me morfine medicatie (Oxycodone en Oxynorm) gegeven en dat hielp gelukkig wat te verlichten. Natuurlijk met mijn geluk reageerde ik op een dag verkeerd hierop en ben ik enorm slecht geworden van die morfine en jawel, mocht ik weer naar spoed. Mijn neurochirurg die was ondertss op skivakantie ofzo dus die konden ze niet bereiken. Dan hebben ze mij een snellere afspraak gemaakt bij een andere neurochirug. Ze konden me niks anders nog geven of doen en wilden eigenlijk dat ik stopte met de morfine toen. Mijn vrouw was razend op die spoedarts. Toen ik wat bekomen was mocht ik eindelijk naar huis maar die morfine was wel uitgewerkt en ik had niks van pijnstillers meer bij of gehad op spoed. Die autoweg naar huis heb ik alles bijeen geschreeuwd in de auto. De afrit bij ons hier is een vrij lange scherpe bocht. Ik had de tranen in mijn ogen vd pijn.
Uiteindelijk ben ik wel terug die morfine gaan gebruiken want niks anders verlichte die pijn. Als ik zeg dat het hels was dan was het ook hels. Ik heb nog nooit zoveel pijn in mijn leven gehad als toen. Toen ik bij de andere specialist kon geraken dan zag deze ook gelukkig meteen in dat het ondragelijk was geworden en ben ik 2 dagen erna geopereerd in Hasselt. Ondertss waren we 4 maanden verder van toen ik de eerste klachten heb ervaren. De eerste 2 dagen waren vervelend en af en toe nog pijn aan de rugwonde maar die scherpe pijn was gelukkig weg. Ik moest wel echt stoppen met de morfine nu en met alle plezier wou ik dat doen. Terug naar een maagbeschermer, ibuprofen en dafalgan. 2 dagen heeft het goed gegaan, de dag vh vertrek en de 1ste dag thuis. Daarna is die scherpe pijn, weliswaar minder als de week ervoren, terug gekeerd. Zonder medicatie ben ik weer precies kreupel en al een paar keer getwijfeld om die kruk terug te nemen. Ik moet veel wandelen maar met scherpe pijnen in mijn been en bil gaat dat dus niet. Ik kan ook het donsdeken op ons bed niet meer verdragen waardoor ik nu gewoon met een dunner deken slaap maar dan nog word ik vaak wakker van de pijn. Vandaag heb ik uiteindelijk zelf terug contact opgenomen met de neurochirug die me heeft geopereerd en hij sprak van mogelijks zenuwschade of dat ik me weer een nieuwe hernia gedaan.
Ik ga het niet onder stoelen of banken steken maar mentaal was dat een klap om te horen. Ik zit er stilaan onder door en weet me gans de dag geen enkele houding aan te nemen. Als ik wat kan wandellen heb ik random steken in mijn heup van tijd die tot mijn enkel voelbaar zijn. Nu moet ik cortisone pillen bijnemen om die zenuw te kalmeren en als het vrijdag niet beter is moet ik terug binnen voor een NMR. Het kleine beetje hoop dat ik nog had is compleet weg. Eind mei zou ik mijn contract krijgen maar nu weet ik niet meer of ik dit nog ga halen überhaupt. Ik zit ook al 1,5 maand thuis denk ik en buiten naar de brievenbus strompelen en wat in de tuin kan ik en mag ik zelfs niks doen. 6 weken mag ik hier geen fuck doen in huis. Niks zwaarder heffen dan 3kg en ondertussen krijg ik zelfs mijn sokken niet meer aan. Het enige wat ik nog doe op een dag is op tiktok scrollen, wat tv gapen terwijl ik op de zetel lig en een uurtje pc zitten want langer begint alles pijn te doen in rug en been.
En ik weet het niet meer... Sorry voor de lange rant. Ik wens dit niemand toe in zijn leven.
Laatst bewerkt:
nokeyboard
Well-known member
Mijn Playstation 1 is ooit gechipt geweest in een frituur waar je ook Playstation games kon kopen.In Diksmuide was er tot enkele jaren terug een frituur waar je groene saus kon vragen bij je frieten. Die is wel gepakt geweest.
Voor mij een grote friet met mayo, een sitostick en een Final Fantasy 7.
nokeyboard
Well-known member
Ik ben van den LimburgAalst?
Oldskooler
Well-known member
Ik ken nog ene +- in uw situatie.
Een volgende stap is wsl een psycholoog.
Die leert u omgaan met pijn.
De pijn leren wegdenken.
Ze kunnen hem nog eens opereren.
Maar ja 50% kans dat het goed gaat.
50% kans op het andere uiterste.
Hij durft het er niet op wagen.
Nu op zich, hij functioneert wel weer.
Kan weer dingen doen, al is het niet meer voluit als vroeger.
Laatst bewerkt:
RB26DETT
Active member
Jeetje wat een verhaal, veel sterkte. Hopelijk kan je je optrekken aan wat fijne dingen.
En dat is dan eigenlijk zonder echte aanleiding (bv. ongeval) begonnen?
Camionette met opschrift "DNA healing".
Niet te geloven dat het toegelaten is om mensen zo'n kwakzalverij aan te smeren.
Niet te geloven dat het toegelaten is om mensen zo'n kwakzalverij aan te smeren.
Meestal begint dat door degeneratie van de tussenwervels door artrose. Zo te lezen is zijn pijn ook geleidelijk aan erger geworden. Door ongeval zou het eerder acuut zijn.Jeetje wat een verhaal, veel sterkte. Hopelijk kan je je optrekken aan wat fijne dingen.
En dat is dan eigenlijk zonder echte aanleiding (bv. ongeval) begonnen?
Farmed Python Meat Could Be The Earth-Friendly Food Of The Future
Less steak, more snake.
www.iflscience.com
Artikel (dat een wetenschappelijk artikel samenvat) over hoeveel efficiënter het zou zijn naar verbruik van grondstoffen en productie van broeikasgassen als we pythons zouden kweken voor hun vlees.
Als koudbloedigen zijn die namelijk heel efficiënt in het omzetten van voeding naar vlees, dus weinig voeder nodig. Ze hebben ook amper water nodig. En het vlees is hoog in eiwitgehalte, laag in verzadigde vetten, en zou naar kip smaken. Enige probleem is dat je die dus niet in een kouder klimaat kan houden zonder verwarming.
Arades
Well-known member
Is geleidelijk aan gekomen. Heb niks acuut voor gehad. Ik moet ook zelden iets zwaar heffen op werk of thuis dus ik heb er totaal geen verklaring voor buiten dat het indd degeneratie is vd rug. De neurochirug heeft me wel gezegd dat mijn rugspieren te zwak zijn en dat ik door veel wandelen deze moet bijtrainen. Gemakkelijk gezegd maar ik begrijp zijn bedoeling ook wel. Had dit nooit zien aankomen. Heb een ex collega die ook zoiets heeft gehad, die wandelt nu met wandelstok. Quasi even oud als mij. Ik merk vandaag wel met die cortisone pillen dat ik veel minder pijn heb. Maar soms met wandelen ervaar ik wel nog is een steek in been of bil.Jeetje wat een verhaal, veel sterkte. Hopelijk kan je je optrekken aan wat fijne dingen.
En dat is dan eigenlijk zonder echte aanleiding (bv. ongeval) begonnen?
Ik kan wel goed door pijn doorbijten. Ben daar vrij koppig in maar zoals het nu is geweest dan is het wel extreem geweest heb ik al meermaals gehoord. Alleen dat ik hier niks kan en mag doen hangt me men strot uit en ook met mijn werk zit ik nonstop in mijn maag. Heb daar veel moeite mee om dat los te laten. 's nachts piekeren enzo. Vrijdag maar afwachten zeker, dan moet ik terug contact opnemen met de neurochirug. Heb al gelezen dat dit maanden tot jaren kan aanslepen. Geen schoon vooruitzichten.
Laatst bewerkt:
