JackM
Active member
Allez, hier zijn we dan 
Na een toch wel zeer lange break op 9lives en BG, heeft men innerlijk nerdkompas precies toch de weg een beetje teruggevonden.
Het was dan ook een aangename verrassing om te zien dat er best wat interessante topics waren.
AOTW ... daar moest zo'n muzikaal forumgenie als ik (lees als: telenet.games music irc paljaske) zeker aan meedoen!!
Direct sprong er een album in men gedachten dat al zo lang bij me mee gaat, dat tevens een status als (cult) classic mag krijgen en toch ook net iets anders was dan wat ik hier al had gezien. Maar dan ... dan beginnen de andere albums ook in men hoofd te spoken en hoe meer twijfel, hoe meer keuze. Gaande van Plastikman - Closer tot Aphrodite's child - 666, van Fever Ray - Fever Ray tot Jim Morrison - An American prayer etc etc .
Het heeft dus nog even geduurd vooraleer ik definitief beslist heb welk album ik met jullie zou delen.
"Jeroen, blijf bij uw eerste gedacht!" en zo geschiedde, Manuel Götsching's meesterwerk E2-E4 werd AOTW.
Eerst en vooral, er zijn slechts 2 manieren om dit album te beluisteren:
Van begin tot einde in één ruk of eerst kan A en dan kan B als ge de lp zou hebben! Neen, niet nu een stukje en morgen de rest.
E2-E4 is één doorlopende opname van een studiosessie die nadien in stukjes is geknipt en titels gekregen heeft. Maar vergeet die losse nummers maar, dit is 1 track.
Ik heb E2-E4 ontdekt lang geleden in de vinylla in Gent, toen ik nog student was en plaatjes draaide. Hoewel ik mij toen voornamelijk bezig hield met minimal en alles dat anderen niet graag hoorden, was het de albumcover die me aansprak. Het welgekende schaakbord dat een leuke verwijzing is naar de populaire openingsmove tijdens een spelletje schaak die ook E2-E4 heet, is zo'n cover die je niet snel vergeet. Simpel, minimalistisch en ook al heb je geen idee welke muziek er op staat, je herinnert je het wel als je de plaats ooit eens bent tegen gekomen.
Ik wist niet goed wat ik hoorde. Uit gewoonte snel eens door de plaat gaan, gaf me telkens dezelfde melodie met hier en daar subtiele veranderingen. Dus dan maar even langer luisteren. Oh wat was ik verkocht aan deze plaat!
Tot op de dag van vandaag blijft het waarschijnlijk mijn meest gespeelde album ooit. 3 lp's, een cd en talloze streams op youtube later is ze recentelijk ook op spotify beschikbaar. Feest voor men oren daar ik ze nu nog vaker kan beluisteren.
Ik ben een gevoelsmens en geen goede schrijver of analist, dus voor een review van het album verwijs ik jullie liever door naar Wikipedia en/of Pitchfork.
Wat ik wel kan zeggen is waarom het album mij zo raakt. Het bezit alle elementen die ik graag in muziek ervaar.
Ritmiek, minimalisme, elektronica, gitaar, gevoel, lang .. het brengt me in een soort hypnose en voert me mee op een tocht door de emoties die op het moment van luisteren heb. Of ik nu vrolijk ben of triest, er bestaat geen slecht moment voor mij om er naar te luisteren. Het voelt als een uurtje aan een oplader hangen of een drainage van al het slechte in u. Ik hoop dat iedereen aan men vaag beschrijf zich wel een muzikaal iets voor de geest kan halen waarbij hij/zij/het hetzelfde gevoel kan linken.
Ik zou zeggen, reserveer een uurtje van je tijd, zet je ergens op je gemak of lees een boek en gebruik het als achtergrondmuziek, tracht je ervoor open te stellen en wie weet brengt het je ook een lach net zoals hier nu het geval is bij mij terwijl ik dit hier alles schrijf en ondertussen aan het luisteren ben.
Ook al zal het niet voor iedereen weggelegd zijn, da's geen erg. Het moet niet voor iedereen even goed zijn.
Enjoy!
Na een toch wel zeer lange break op 9lives en BG, heeft men innerlijk nerdkompas precies toch de weg een beetje teruggevonden.
Het was dan ook een aangename verrassing om te zien dat er best wat interessante topics waren.
AOTW ... daar moest zo'n muzikaal forumgenie als ik (lees als: telenet.games music irc paljaske) zeker aan meedoen!!
Direct sprong er een album in men gedachten dat al zo lang bij me mee gaat, dat tevens een status als (cult) classic mag krijgen en toch ook net iets anders was dan wat ik hier al had gezien. Maar dan ... dan beginnen de andere albums ook in men hoofd te spoken en hoe meer twijfel, hoe meer keuze. Gaande van Plastikman - Closer tot Aphrodite's child - 666, van Fever Ray - Fever Ray tot Jim Morrison - An American prayer etc etc .
Het heeft dus nog even geduurd vooraleer ik definitief beslist heb welk album ik met jullie zou delen.
"Jeroen, blijf bij uw eerste gedacht!" en zo geschiedde, Manuel Götsching's meesterwerk E2-E4 werd AOTW.
Eerst en vooral, er zijn slechts 2 manieren om dit album te beluisteren:
Van begin tot einde in één ruk of eerst kan A en dan kan B als ge de lp zou hebben! Neen, niet nu een stukje en morgen de rest.
E2-E4 is één doorlopende opname van een studiosessie die nadien in stukjes is geknipt en titels gekregen heeft. Maar vergeet die losse nummers maar, dit is 1 track.
Ik heb E2-E4 ontdekt lang geleden in de vinylla in Gent, toen ik nog student was en plaatjes draaide. Hoewel ik mij toen voornamelijk bezig hield met minimal en alles dat anderen niet graag hoorden, was het de albumcover die me aansprak. Het welgekende schaakbord dat een leuke verwijzing is naar de populaire openingsmove tijdens een spelletje schaak die ook E2-E4 heet, is zo'n cover die je niet snel vergeet. Simpel, minimalistisch en ook al heb je geen idee welke muziek er op staat, je herinnert je het wel als je de plaats ooit eens bent tegen gekomen.
Ik wist niet goed wat ik hoorde. Uit gewoonte snel eens door de plaat gaan, gaf me telkens dezelfde melodie met hier en daar subtiele veranderingen. Dus dan maar even langer luisteren. Oh wat was ik verkocht aan deze plaat!
Tot op de dag van vandaag blijft het waarschijnlijk mijn meest gespeelde album ooit. 3 lp's, een cd en talloze streams op youtube later is ze recentelijk ook op spotify beschikbaar. Feest voor men oren daar ik ze nu nog vaker kan beluisteren.
Ik ben een gevoelsmens en geen goede schrijver of analist, dus voor een review van het album verwijs ik jullie liever door naar Wikipedia en/of Pitchfork.
Wat ik wel kan zeggen is waarom het album mij zo raakt. Het bezit alle elementen die ik graag in muziek ervaar.
Ritmiek, minimalisme, elektronica, gitaar, gevoel, lang .. het brengt me in een soort hypnose en voert me mee op een tocht door de emoties die op het moment van luisteren heb. Of ik nu vrolijk ben of triest, er bestaat geen slecht moment voor mij om er naar te luisteren. Het voelt als een uurtje aan een oplader hangen of een drainage van al het slechte in u. Ik hoop dat iedereen aan men vaag beschrijf zich wel een muzikaal iets voor de geest kan halen waarbij hij/zij/het hetzelfde gevoel kan linken.
Ik zou zeggen, reserveer een uurtje van je tijd, zet je ergens op je gemak of lees een boek en gebruik het als achtergrondmuziek, tracht je ervoor open te stellen en wie weet brengt het je ook een lach net zoals hier nu het geval is bij mij terwijl ik dit hier alles schrijf en ondertussen aan het luisteren ben.
Ook al zal het niet voor iedereen weggelegd zijn, da's geen erg. Het moet niet voor iedereen even goed zijn.
Enjoy!
