En hoe duur wordt de samenleving over een generatie als iedereen beslist om geen kinderen meer te nemen, omdat ze zich dan te pletter moeten werken en daar maatschappelijk alleen voor gestraft worden? En dan moeten mensen op pensioenleeftijd zelfs nog gratis ingezet worden daarvoor, terwijl het toch net de bedoeling is meer mensen te activeren? Bijzonder ook wel dat hier het kind naar de grootouders sturen een win-win is, terwijl het de vorige keer net een voordeel was van het voorgestelde systeem dat kinderen naar de crèche zouden gaan. Wat is het nu?
Echt geen nood om mij valselijk als "anti-kinderen" voor te stellen hoor, behoorlijk intellectueel oneerlijk.
Ik zou er zelf eventueel nog willen, beetje laat dan maar soit. Dus ik ben helemaal niet voor maatregelen die ervoor zouden zorgen dat een hele generatie géén kinderen meer neemt, maar ik ben inderdaad wel pro maatregelen die mensen activeert die niet of onvoldoende bijdragen aan het systeem draaiende te houden.
Dat je voldoende voorbeelden kan geven van ouders die wél erin slagen hetzij beiden voltijds, hetzij één voltijds en één deeltijds (zoals mijn ouders) hetzij beiden deeltijds zelfs, is wat mij betreft voldoende argument om tegen systemen te zijn, die zonder voorwaarden (!!! - want al die kinderen van de buren of zieke ouders waar iedereen hier over begint, daar is 1) geen controle op, en 2) die kunnen werkende koppels ook hebben cfr. mijn ouders).
Trouwens die win-win is gemakkelijk uit te leggen, groutouders krijgen ook wat tijd met m'n neefje, zus spaart één dag opvang uit, de andere dagen van de week kan hij nog altijd "socialiseren" met andere kinderen (en de nodige ziektes mee naar huis brengen, maar hey, dat gebeurt later op school ook).
Ik vraag me bij zo'n "exacte" kostenbatenanalyse altijd af of je die ook even exact maakt voor iedereen, en ook verder gaat dan alleen hier-en-nu. Tot op de cent wordt berekend wat anderen in de maatschappij steken en er weer uit halen, want dan is plots alles kwantificeerbaar en draait het alleen maar om de harde cash. In andere topics hier worden de belastingvoordelen, salariswagens, extralegale voordelen... van bepaalde sectoren vermeld, en dan "hoort het bij het loon" en mag je dat niet rekenen als subsidie, en is het een kwestie van vraag en aanbod. In gevallen van zwart- of grijswerk is het "iedereen doet het".
Ik heb zelden systemen zoals dat van salariswagens verdedigd, beetje absurd om me dat nu voor de voeten te werpen. Andermaal grosiert je post dus in het bouwen van valse stromannen.
Ik ben gerust ook te vinden voor meer een systeem van enkel bruto-netto... maar dat houdt, terug on topic dus ook in: géén extra uitkering voor gezinshoofden of huwelijksquotiënten wanneer daar geen kinderen/zorgbehoevenden tegenover staan.
Ik heb hier ook nog niet echt een antwoord gelezen op de vraag of dat echt het ideaalbeeld is dat sommigen voor ogen hebben: twee ouders die zo veel mogelijk werken en de opvoeding van het kind zo veel mogelijk uitbesteden. En welk probleem los je daar precies mee op? Dat 92% van de thuisblijvende ouders dat doen zonder uitkering en zonder subsidies van crèches te gebruiken? Dat scholen minder tijd moeten stoppen in de opvoeding van het kind en meer tijd kunnen stoppen in de opleiding? Dat ouders er niet meer voor zullen kiezen om nog kinderen te nemen, want het wordt zodanig onaantrekkelijk gemaakt, dat we onze pensioenkost niet meer kunnen betalen? En dat zijn maar een paar van de kwantificeerbare dingen. Dan heb je nog de talloze andere zaken die niet kwantificeerbaar zijn, zoals het feit dat je terechtkomt in een hyperindividualistische samenleving waarbij je enkel nog krijgt waar je ook voor betaald hebt.
Ideaalbeeld?
Geen ouder (i.c. vaak de moeder) die permanent buiten de arbeidsmarkt staat en/of bij vermogende koppels waar het weinig meerwaarde biedt dat de partner nog gaat werken, een correcte verzekeringsbijdrage betaalt voor de sociale zekerheid/gezondheidszorg.
Vanaf dat het kind 3 is, kan die ouder bijvoorbeeld ook al gemakkelijker terug minstens deeltijds gaan werken.
Als ik verhalen hoor van ouders/leerkrachten, dan zijn thuisblijvende moeders geen garantie op minder tijd moeten steken in de opvoeding van bepaalde kinderen. If anything kruipt er nog meer tijd in om de kinderen de taal te leren, want niet op een crèche geweest waar ze mogelijks al een woordje Nederlands hadden kunnen oppikken.
Je kan er een karikatuur van maken dat ik pleit voor een hyperindividualistische samenleving waarbij je enkel nog krijgt waar je ook voor betaald hebt... maar dat is niet wat ik of anderen hier bepleiten. Eerder: wie geniet van de voordelen van een verzekering, moet daar ook toe bijdragen, en als je kortingen gaat uitdelen op de premies die mensen moeten betalen, moet je die voorwaarden duidelijk en eerlijk maken, en dat zijn ze nu niet.
Nu zijn de lasten/lusten op z'n zachts gezegd nogal oneerlijk verdeeld lijkt me, want in al die tenenkrullende artikels gaat men voorbij dat je als iemand die voltijds werkt, precies geen huishouden moet runnen. Ik ga volgend weekend wat klusjes doen in de tuin van m'n vader waar die stilaan te oud voor wordt (slechte rug), krijg ik nu ook een belastingskorting? Ik vermoed van niet. Intellectueel oneerlijke vergelijking met de continue zorg dat een kind nodig heeft? Dat kan, maar we geven die belastingskorting nu ook aan mensen die duidelijk geen zwaar zorgbehoevende kinderen meer hebben...