Als ik ziek ben ga ik niet werken en ga ik naar de dokter en die schrijft dan ziek.
Als ik iets acuut heb wat mij verontrust dan ga ik ook naar de dokter zelfs al zou ik tegelijk nog kunnen werken. Dat kan allerlei zijn zoals plots gigantische tinnitus, wazig zicht in 1 oog, en waarschijnlijk een hoop zaken die wel konden wachten maar waar je toch eerst naar de dokter gaat om zeker te zijn. Veiligheid boven alles. En de dokter schrijft dan meestal wel een briefke zou ik denken.
Als ik enorme stress heb (door werk of prive) dan stap ik tijdens de werkuren naar de dokter. Dat is wel eens gebeurd en is niks mis mee. Maar mijn insteek is wel dat als dit 1x gebeurt je ook hulp zoekt om dit te proberen vermijden in de toekomst (ander werk zoeken, therapie)... Natuurlijk als je echt pech hebt door familiale omstandigheden enz dan valt daar niks aan te doen.
Als ik iets heb gelijk een stijve nek, of eens een bloedonderzoek wil laten doen omdat ik mij vermoeid voel, dan regel ik dat buiten de werkuren of dan neem ik daar verlof/recup voor. Dat is ook zo voor tandarts of kinesist of psychotherapie.
Als er geplande onderzoeken moeten gebeuren voor opvolging van een vorige opname ofzo, zoals een scan dan neem ik daar ook verlof/recup voor.
Als je echt in het ziekenhuis opgenomen wordt dan is dat altijd met ziektebriefje denk ik, bij voorkeur hou ik wel rekening met de planning bij de werkgever maar dat heeft ook zijn limieten.
Ik denk dat dat zo het meest fair is en dat de meeste mensen zo ook werken? Daar voel ik mij het beste bij omdat dat het meest fair overkomt.
Het is allemaal natuurlijk wat complexer als uw werkgever niet de flexibiliteit kan geven om bijna ad hoc (of met 1 week notice) een halve dag verlof of recup goed te keuren. Dan snap ik wel dat mensen dan andere manieren moeten zoeken. Maar ook dan moet het niet altijd de werkgever zijn die de dupe is. Je kan ook je kinderen eens door iemand anders laten ophalen zodat jij na het werk naar de tandarts kan.