Ik vind dat je dit anders wel op elk vlak ziet hoor, die angst voor elke beslissing die misschien op langere termijn de goede is, maar die op kortere termijn stemmen kost.. Alles gaan reduceren tot het feit dat we allemaal egoïsten of navelstaarders zijn vind ik evengoed onnozel.
Ik zie dat ook niet, maar ligt dat dan enkel aan de "mentaliteit" van de mensen? Of misschien ook aan het feit dat we in een fundamenteel andere wereld leven, waar "het leger ingaan" geen voor de hand liggend pad meer is in een maatschappij waar meer en meer mensen nu 'hooggeschoold' zijn, en dienstplicht al jaren is afgeschaft? Waar zaken zoals defensie een slechtere naam hebben dan vroeger, en je ook geen groot overschot hebt aan simpele boerenzonen die opgezweept genoeg geraken om zich op te geven voor het leger. Waar "de vijand" een bijna abstract begrip is van duizenden kilometers verder, en de laatsten die nog een oorlog hebben meegemaakt een zeer gezegende leeftijd hebben.
Anderzijds denk ik dat al die zaken vrij snel kunnen keren hoor, en dat je dit niet zomaar kan afmeten aan hoe makkelijk je vrijwillige brandweermannen kan vinden.
