Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[nestorius]

Komt er op neer dat de kinderwens die bij de wederhelft te groot werd, en tegelijk wil ze me de vrijheid (reizen, hobby's) schenken die ik soms mis of zou missen moest er een kind komen.

Ik heb er zelf nog geen behoefte aan, hoewel ik nu twijfel om te toe te zeggen om niet alles van de laatste 16j te verliezen. Men zegt dat je sowieso verandert als het er is en dat je je kind onvoorwaardelijk graag zal zien. Maar dat voelt gewoon fout. Iemand noemde dat "lijmkinderen" wat wel een gepaste benaming is, maar er moet niet echt iets gelijmd worden, er is alleen een verschil in toekomst visie.

Ironisch gezien gaat die zogenaamde vrijheid er helemaal niet zijn gezien ik nu alleen achterblijf met een dure lening (als ik de woning al kan afkopen) en onze hond die momenteel voor mij op nr 1 komt te staan.

Ze trekt hiermee ook zelf de mat serieus onder haar voeten vandaan want moet haar huis, zelfstandige praktijk in bijberoep en hond opgeven en in een kleine studio gaan wonen omdat ze ze maar halftijds in dienst werkt.
Dat geeft wel aan dat ze momenteel echt niet gelukkig is en ze er goed over nagedacht heeft. Dus ik hoop dat het op het einde van rit waard wordt voor haar en dat ze haar geluk kan vinden.
Als ik het huis kan afkopen wil ik ze wel haar pratijk voor een klein bedrag laten houden tot ze zelf een andere oplossing heeft of ik een andere partner heb.

En dat is ineens mijn grootste angst; ik heb nog nooit alleen gestaan.
De kans dat ik een nieuwe partner vind zie ik somber in want 1) ik ben hondsslecht met vrouwen, ik zou al vastlopen op het aanknopen van een gesprek op Tinder laat staan IRL, 2) Mijn zelfvertrouwen/beeld zit nu 2 meter onder de grond mede omdat ik de laatste 16j nog nooit interesse of een compliment van iemand anders kreeg en 3) ik ga nu zo onrealistisch selectief en voorzichtig worden dat het gewoon onmogelijk wordt.

Mijn oplossing momenteel is mijzelf 7/7 in den gym te steken om de gedachten te verzetten.
Het helpt ook niet echt dat ze nog steeds samen wil slapen en knuffelen "want we zien elkaar toch nog graag". Natuurlijk ga ik daar in mee, maar het helpt de situatie niet echt verder.

Ik zou toch nog eens goed nadenken

 

[Mulan]

Als je nooit kinderen zag in je toekomst, denk ik niet dat "toegeven" de juiste optie is. Mocht het alsnog fout aflopen zelfs wanneer er een kind is, ben je ondertussen wel degelijk vader met alle emotionele en financiële verplichtingen van dien.

Ik heb gewoon 10 maand in de zetel geslapen eens het grote woord eruit was, samen slapen voelde belachelijk fout aan voor mij.

 

[Sylverscythe]

Komt er op neer dat de kinderwens die bij de wederhelft te groot werd, en tegelijk wil ze me de vrijheid (reizen, hobby's) schenken die ik soms mis of zou missen moest er een kind komen.

Ik heb er zelf nog geen behoefte aan, hoewel ik nu twijfel om te toe te zeggen om niet alles van de laatste 16j te verliezen. Men zegt dat je sowieso verandert als het er is en dat je je kind onvoorwaardelijk graag zal zien. Maar dat voelt gewoon fout. Iemand noemde dat "lijmkinderen" wat wel een gepaste benaming is, maar er moet niet echt iets gelijmd worden, er is alleen een verschil in toekomst visie.

Ironisch gezien gaat die zogenaamde vrijheid er helemaal niet zijn gezien ik nu alleen achterblijf met een dure lening (als ik de woning al kan afkopen) en onze hond die momenteel voor mij op nr 1 komt te staan.

Ze trekt hiermee ook zelf de mat serieus onder haar voeten vandaan want moet haar huis, zelfstandige praktijk in bijberoep en hond opgeven en in een kleine studio gaan wonen omdat ze ze maar halftijds in dienst werkt.
Dat geeft wel aan dat ze momenteel echt niet gelukkig is en ze er goed over nagedacht heeft. Dus ik hoop dat het op het einde van rit waard wordt voor haar en dat ze haar geluk kan vinden.
Als ik het huis kan afkopen wil ik ze wel haar pratijk voor een klein bedrag laten houden tot ze zelf een andere oplossing heeft of ik een andere partner heb.

En dat is ineens mijn grootste angst; ik heb nog nooit alleen gestaan.
De kans dat ik een nieuwe partner vind zie ik somber in want 1) ik ben hondsslecht met vrouwen, ik zou al vastlopen op het aanknopen van een gesprek op Tinder laat staan IRL, 2) Mijn zelfvertrouwen/beeld zit nu 2 meter onder de grond mede omdat ik de laatste 16j nog nooit interesse of een compliment van iemand anders kreeg en 3) ik ga nu zo onrealistisch selectief en voorzichtig worden dat het gewoon onmogelijk wordt.

Mijn oplossing momenteel is mijzelf 7/7 in den gym te steken om de gedachten te verzetten.
Het helpt ook niet echt dat ze nog steeds samen wil slapen en knuffelen "want we zien elkaar toch nog graag". Natuurlijk ga ik daar in mee, maar het helpt de situatie niet echt verder.

Maar als ik dat zo lees, zeker die laatste zin, vraag ik mij af: is de kinderwens van de vrouw het enige dat "verkeerd" is in dit plaatje? Ze wil nog samen slapen en knuffelen, want jullie zien elkaar graag. Ik vind dat vreemd, gaan jullie dan verder alsof er niets gebeurd is als jij morgen wel kinderen zou willen, of zijn er andere vertrouwensbreuken ofzo? Dit was dan waarschijnlijk toch een terugkerend discussiepunt?

Eerlijk, ik zou er ook goed over nadenken. Als je kinderen volledig, maar dan ook volledig uitsluit, ja dan is er niet echt veel toekomst in deze situatie, maar als dat niet zo is valt dat wel te overwegen. Ik weet dat velen hier nogal fan zijn van onbreekbare principes, maar zelf ben ik daar eerder pragmatisch in.

En al het voor jou echt een "no go" is, zou ik ook niet meer samen slapen, maakt volgens mij de hele situatie nog moeilijker en verwarrender.

 

[Feignasse]

Als jullie al 16 jaar samen zijn, dan zijn jullie de 30 ruim gepasseerd? Dan is het ook niet verwonderlijk dat de klok voor biologische kinderen begint te tikken. Is dat nooit eerder ter sprake gekomen?

Ik zou er toch ook eens goed over nadenken. Je zegt zelf dat je er "nog" geen behoefte aan hebt, dus ergens wil je mogelijk wel een kind? Dan toch liever met iemand die je door en door kent? Enfin ja, tegen je goesting moet je het natuurlijk niet doen, daar is niemand gebaat bij.

 

[Pana]

Maar als ik dat zo lees, zeker die laatste zin, vraag ik mij af: is de kinderwens van de vrouw het enige dat "verkeerd" is in dit plaatje? Ze wil nog samen slapen en knuffelen, want jullie zien elkaar graag. Ik vind dat vreemd, gaan jullie dan verder alsof er niets gebeurd is als jij morgen wel kinderen zou willen, of zijn er andere vertrouwensbreuken ofzo? Dit was dan waarschijnlijk toch een terugkerend discussiepunt?

De opmerking van vertrouwensbreuk kan ik niet echt volgen. Het enige pijnpunt nu was het verschil in libido. We hebben al wel wat andere waters doorzwommen maar verder zijn we daar gewoon doorgeraakt.
De kinderwens is uiteraard al enkele keren naar boven gekomen, waarna ze heeft geprobeerd om haar leven te verrijken met hobby's en dergelijke als invulling.
Maar met dat haar metekind meer en meer langkwam, kwam ook de kinderwens terug.

Ik zeg dat ik er "nog" geen behoefte aan heb omdat ik er niet 100% tegen ben, maar er _momenteel_ erg neutraal/apathisch tegenover sta. Ik ben ook iemand die veel rust rond het hoofd nodig heeft en erg gevoelig is aan slaap, en ik heb dus ook angst dat een baby mij tot de waanzin zou drijven.

 

[Green Mamba]

Ik zeg dat ik er "nog" geen behoefte aan heb omdat ik er niet 100% tegen ben, maar er _momenteel_ erg neutraal/apathisch tegenover sta. Ik ben ook iemand die veel rust rond het hoofd nodig heeft en erg gevoelig is aan slaap, en ik heb dus ook angst dat een baby mij tot de waanzin zou drijven.

De eerste jaren moet je zo'n kleine ook niet nemen voor de goede slaap. Ook om je relatie te redden is het zeker geen bindmiddel. Er gaan wel meer koppels op die manier uit mekaar. En wat heb je dan? Geen huis/Dure lening en nog eens co-ouderschap/alimentatie. Ook niet meteen de fijnste keuzes.

It is what it is en ik raad jullie toch aan nog eens goed aan tafel te zitten en de pro's en contra's af te wegen.

 

[Pompi]

Spoiler: w.o.t

Komt er op neer dat de kinderwens die bij de wederhelft te groot werd, en tegelijk wil ze me de vrijheid (reizen, hobby's) schenken die ik soms mis of zou missen moest er een kind komen.

Ik heb er zelf nog geen behoefte aan, hoewel ik nu twijfel om te toe te zeggen om niet alles van de laatste 16j te verliezen. Men zegt dat je sowieso verandert als het er is en dat je je kind onvoorwaardelijk graag zal zien. Maar dat voelt gewoon fout. Iemand noemde dat "lijmkinderen" wat wel een gepaste benaming is, maar er moet niet echt iets gelijmd worden, er is alleen een verschil in toekomst visie.

Ironisch gezien gaat die zogenaamde vrijheid er helemaal niet zijn gezien ik nu alleen achterblijf met een dure lening (als ik de woning al kan afkopen) en onze hond die momenteel voor mij op nr 1 komt te staan.

Ze trekt hiermee ook zelf de mat serieus onder haar voeten vandaan want moet haar huis, zelfstandige praktijk in bijberoep en hond opgeven en in een kleine studio gaan wonen omdat ze ze maar halftijds in dienst werkt.
Dat geeft wel aan dat ze momenteel echt niet gelukkig is en ze er goed over nagedacht heeft. Dus ik hoop dat het op het einde van rit waard wordt voor haar en dat ze haar geluk kan vinden.
Als ik het huis kan afkopen wil ik ze wel haar pratijk voor een klein bedrag laten houden tot ze zelf een andere oplossing heeft of ik een andere partner heb.

En dat is ineens mijn grootste angst; ik heb nog nooit alleen gestaan.
De kans dat ik een nieuwe partner vind zie ik somber in want 1) ik ben hondsslecht met vrouwen, ik zou al vastlopen op het aanknopen van een gesprek op Tinder laat staan IRL, 2) Mijn zelfvertrouwen/beeld zit nu 2 meter onder de grond mede omdat ik de laatste 16j nog nooit interesse of een compliment van iemand anders kreeg en 3) ik ga nu zo onrealistisch selectief en voorzichtig worden dat het gewoon onmogelijk wordt.

Mijn oplossing momenteel is mijzelf 7/7 in den gym te steken om de gedachten te verzetten.
Het helpt ook niet echt dat ze nog steeds samen wil slapen en knuffelen "want we zien elkaar toch nog graag". Natuurlijk ga ik daar in mee, maar het helpt de situatie niet echt verder.

tklinkt ook wel alsof het allemaal in eens op ne wip en ne knip gedaan was? en anders nog: soms lijkt de enige oplossing breken, en voel je pas wat je gaat missen als het effectief weg is.

haar voorlopig de ruimte verhuren klinkt als een mooie geste, en geeft jouw ook wat meer financiele vrijheid.

als het 16jaar geleden is dat je met vrouwen gesproken hebt kan ik je alvast geruststellen: we zijn allemaal geen pubers meer en kunnen een normaal gesprek aanknopen, over hobby's, interesses, weetjes en levenservaringen, dromen, wensen en afknappers, en alles daartussen.
ne goeiendag kost absoluut niks, en als ge er gene terugkrijgt verliesde der absoluut ook niks aan.

 

[nestorius]

tklinkt ook wel alsof het allemaal in eens op ne wip en ne knip gedaan was? en anders nog: soms lijkt de enige oplossing breken, en voel je pas wat je gaat missen als het effectief weg is.

haar voorlopig de ruimte verhuren klinkt als een mooie geste, en geeft jouw ook wat meer financiele vrijheid.

als het 16jaar geleden is dat je met vrouwen gesproken hebt kan ik je alvast geruststellen: we zijn allemaal geen pubers meer en kunnen een normaal gesprek aanknopen, over hobby's, interesses, weetjes en levenservaringen, dromen, wensen en afknappers, en alles daartussen.
ne goeiendag kost absoluut niks, en als ge er gene terugkrijgt verliesde der absoluut ook niks aan.

Net zoals vroeger dus.

 

[iamhollywood]

tklinkt ook wel alsof het allemaal in eens op ne wip en ne knip gedaan was? en anders nog: soms lijkt de enige oplossing breken, en voel je pas wat je gaat missen als het effectief weg is.

haar voorlopig de ruimte verhuren klinkt als een mooie geste, en geeft jouw ook wat meer financiele vrijheid.

als het 16jaar geleden is dat je met vrouwen gesproken hebt kan ik je alvast geruststellen: we zijn allemaal geen pubers meer en kunnen een normaal gesprek aanknopen, over hobby's, interesses, weetjes en levenservaringen, dromen, wensen en afknappers, en alles daartussen.
ne goeiendag kost absoluut niks, en als ge er gene terugkrijgt verliesde der absoluut ook niks aan.

De meeste single vrouwen hebben eens de 30 gepasseerd wel al kinderen. De kinderloze restgroep zonder kinderwens is ook weer beperkt...

 

[Sylverscythe]

De opmerking van vertrouwensbreuk kan ik niet echt volgen. Het enige pijnpunt nu was het verschil in libido. We hebben al wel wat andere waters doorzwommen maar verder zijn we daar gewoon doorgeraakt.
De kinderwens is uiteraard al enkele keren naar boven gekomen, waarna ze heeft geprobeerd om haar leven te verrijken met hobby's en dergelijke als invulling.
Maar met dat haar metekind meer en meer langkwam, kwam ook de kinderwens terug.

Ik zeg dat ik er "nog" geen behoefte aan heb omdat ik er niet 100% tegen ben, maar er _momenteel_ erg neutraal/apathisch tegenover sta. Ik ben ook iemand die veel rust rond het hoofd nodig heeft en erg gevoelig is aan slaap, en ik heb dus ook angst dat een baby mij tot de waanzin zou drijven.

Mijn vraag was eigenlijk gewoon: is er nog iets buiten die kinderwens dat fout zit. Iets dat niet wordt uitgesproken uit het verleden bv. maar ook bijdraagt tot de breuk. Als dat niet het geval is, alles nog eens goed bespreken zeker. Een relatie van 16 jaar opblazen omdat 1 kant kinderen wil en de andere "nog" niet, is ook niet alles uiteindelijk.

 

[Biljart]

Ik denk dat de kinderwens die een vrouw kan hebben ferm onderschat wordt en dat wij dat als mannen niet kunnen inschatten.

 

[Mulan]

Ik denk dat de kinderwens die een vrouw kan hebben ferm onderschat wordt en dat wij dat als mannen niet kunnen inschatten.

Niet alleen de wens, maar ook nog eens de tijdsdruk. Na je 35ste meer kans op mindere vruchtbaarheid, meer kans op aandoeningen zoals syndroom van down, autisme,...

 

[zarathustra]

tklinkt ook wel alsof het allemaal in eens op ne wip en ne knip gedaan was? en anders nog: soms lijkt de enige oplossing breken, en voel je pas wat je gaat missen als het effectief weg is.

haar voorlopig de ruimte verhuren klinkt als een mooie geste, en geeft jouw ook wat meer financiele vrijheid.

als het 16jaar geleden is dat je met vrouwen gesproken hebt kan ik je alvast geruststellen: we zijn allemaal geen pubers meer en kunnen een normaal gesprek aanknopen, over hobby's, interesses, weetjes en levenservaringen, dromen, wensen en afknappers, en alles daartussen.
ne goeiendag kost absoluut niks, en als ge er gene terugkrijgt verliesde der absoluut ook niks aan.

Jezelf niet projecteren op anderen. Het is niet omdat jij nu ineens meneer of mevrouw interessant geworden bent dat dat voor Pana geldt. Ik hoop van wel uiteraard, maar dat is geen absoluut gegeven.

Voor de rest, je moet toch niet aan dat huis vast zitten @Pana ? Als je vrijheid en geen zware lening wil verkoop die boel dan.

 

[Squidward]

@Pana Je kan ook altijd een tussenoplossing zoeken. Jij neemt een jaar voor je reizen, zelf te ontdekken en zo en zij kan haar praktijk houden waar ze is en in het huis blijven. Je laat elkaar vrij in dat je natuurlijk niet kan verwachten van of zij of jij om een jaar gewoon te zitten smachten maar je hebt wel die afspraak van serieus nadenken en in elk geval na die periode ‘het’ gesprek te hebben.
Volgens mij is het een beetje de 16 year itch en ziet zij plots haar leven snel gaan en jij twijfelt of ‘dit het toch wel is’. Da’s niet abnormaal. Ik zou echt eerst een soort middenweg proberen. Tenzij er nog zaken zijn die je hier uit gelaten hebt, lijkt mij dit redbaar mits tijd en ruimte om beide eigen hart en geest uit te pluizen.

 

[TNTim]

Anekdotisch: Ik ken er 2 héél goed die na een relatie van +10 jaar toch nog uit elkaar gingen.
De ene relatie stopte door zijn koppigheid vanwege iets financieel, de andere ook omdat hij geen kinderen wou en zij wel.
Relatiebreuk is bij beide meer dan 2 jaar terug en ze zijn er nog steeds niet over.
Mochten ze de knop kunnen terugdraaien en een andere keuze maken, ze zouden het meteen doen.

Denk goed na wat je kiest en praat het met elkaar goed door zodat je, welke keuze je ook maakt, achteraf niet rancuneus achterblijft zoals de gasten die ik ken...

 

[famtam]

Een kinderwens is wel zo fundamenteel, en voor vrouwen met een eindig window, dat ik die vriendin gelijk moet geven. Hoeveel pijn het fincieel en emotioneel ook doet.

In mijn omgeving genoeg 40plus vrouwen gezien die kinderloos bleven en nu zich alle haren uit hun kop wel kunnen trekken van spijt.
En het is niet meer terug te draaien.

 

[Avondland]

Een kinderwens is wel zo fundamenteel, en voor vrouwen met een eindig window, dat ik die vriendin gelijk moet geven. Hoeveel pijn het fincieel en emotioneel ook doet.

In mijn omgeving genoeg 40plus vrouwen gezien die kinderloos bleven en nu zich alle haren uit hun kop wel kunnen trekken van spijt.
En het is niet meer terug te draaien.

Een man kan in principe nog kinderen maken op hoogbejaarde leeftijd (al moet je als niet-miljonair héél veel chance hebben om nog een vruchtbare jonge vrouw in bed te krijgen die ook nog eens kinderen wil), voor een vrouw is die biologische klok een zeer definitief iets. Er zullen ongetwijfeld vrouwen zijn die een klik kunnen maken en ermee kunnen leven dat ze geen kinderen meer gaan hebben, maar voor vrouwen met een kinderwens moet dat een tragedie zijn. Als man is het moeilijk om daar een oordeel over te vellen. Je maakt die klik niet zomaar.

 

[mac-bc]

Ik zou toch ook oppassen met "kinderen nemen om de relatie te redden".
Voor sommigen is het misschien het verbindende gezamenlijke project die ze nodig hadden (wat ik eigenlijk ook al geen gezonde manier vind om samen te blijven maar soit), maar een kind kan ook voor veel (extra?) druk zorgen op de relatie.

Wij wilden allebei kinderen maar we ervaren momenteel dat laatste. Als je beiden fulltime werkt dan wordt het huishouden bijna als het runnen van een bedrijfje naast uw uren; je praat door de week quasi uitsluitend over praktische zaken: wie gaat het kind wanneer halen, wie doet wanneer boodschappen, de was en de plas, ... Alles overgoten met een sausje van chronisch slaaptekort waardoor je nog meer kortaf gaat reageren, op elkaar gaat vitten.

Maar dat kan ook aan ons liggen natuurlijk.

 

[HUSKE]

@Pana , als je twijfelt over kinderen moet je het niet doen, daar kan alleen dat kindje de dupe van worden als het allemaal tegensteekt.

Als gescheider ouder (en hier zijn er wel meer) kan ik je vertellen dat het kind altijd van een scheiding afziet en jezelf als ouder gewoon dubbel hard pakt. Van de scheiding op zich heb ik geen spijt, maar mijn zoon elke week 'achterlaten' op een plaats waar hij niet zo graag is, is na 5 jaar nog altijd hartverscheurend.
Bij ons zijn de huishoudens dag en nacht verschil, op gebied van opvoeding, het samen spelen en dingen doen tot zeker en vast het financiele dat dat gewoon pijn doet. Het feit dat hij elke zondagmorgend al begint te 'zeuren' dat hij niet naar mama wil doet daar geen goed aan natuurlijk.
Mijn ex is na de scheiding niet bepaald heel geinteresseerd in onze zoon kan ik je wel zeggen. Maar in onze relatie was het ikzelf die een kind wilde en mijn ex niet zo. Had er toen een punt moeten achter zetten, maarja.

Ik weet niet hoe hoog haar nood is aan een totaal andere leefwereld, maar aangezien je geen kinderen hebt kan je mss wat afstand doen in eigen huis. Een 2de slaapkamer inrichten en even wat afstand nemen om te kijken of jullie echt wel willen scheiden of er nog andere mogelijkheiden zijn, is veel goedkoper dan vertrekken. En als ze wil vertrekken is die 2de slaapkamer geen weggegooid geld.

 

[Pana]

Merci voor de feedback iedereen, geeft erg veel stof tot nadenken. Op dit moment is het zeer interessant om de verschillende invalshoeken te lezen van mensen met ervaring in een soortgelijke situatie.

Mijn vraag was eigenlijk gewoon: is er nog iets buiten die kinderwens dat fout zit. Iets dat niet wordt uitgesproken uit het verleden bv. maar ook bijdraagt tot de breuk. Als dat niet het geval is, alles nog eens goed bespreken zeker. Een relatie van 16 jaar opblazen omdat 1 kant kinderen wil en de andere "nog" niet, is ook niet alles uiteindelijk.

Buiten enkele zaken waarin we verschillen (interesses, libido,...) niet echt. Dat zijn problemen die ikzelf in mijn hoofd al wel eens groot heb gemaakt, maar nu de relatie op de klippen staat heel klein lijken. Communicatie liep soms ook stroef.

Voor de rest, je moet toch niet aan dat huis vast zitten @Pana ? Als je vrijheid en geen zware lening wil verkoop die boel dan.

Da's waar, maar ik woon hier graag, heb hier veel in opgebouwd, voldoende grote tuin voor de hond en de huizenmarkt is momenteel zo rot dat ik eerder zou moeten huren, maar dat kan dan bijna nooit met een grote hond. Het geeft de (ex-)vriendin ook de kans om haar praktijkkamer van het bijberoep te houden waar ze zelf veel energie uit put, en de huur daarvan zou de lening wat verzachten voor zolang dat duurt.