Ouders met zorgnoden

[coldplayke]

Naar aanleiding van de post van @kenneke2.0: in deze thread kunnen ervaringen/bezorgdheden worden gedeeld over onze eigen ouders.

Zijn er hier mensen wiens ouders zorgnoden hebben? Zou je de zorg voor je ouders op jezelf nemen?

 

[shellshock]

Hier gelukkig nog geen ouders met zorgnoden, maar we zijn wel al naar de notaris geweest voor info rond zorgvolmacht en willen het snel regelen. Ouders zijn begin de 70 en ik ben enig kind, dus ik hoop dat het nooit echt nodig zal zijn, maar je weet maar nooit.

 

[Avondland]

Hier gelukkig nog geen ouders met zorgnoden, maar we zijn wel al naar de notaris geweest voor info rond zorgvolmacht en willen het snel regelen. Ouders zijn begin de 70 en ik ben enig kind, dus ik hoop dat het nooit echt nodig zal zijn, maar je weet maar nooit.

Dat is bij ons ook al geregeld en mijn ouders zijn nog kwieke zestigers die voluit van het leven genieten. Ze hebben hun ouders echter op de sukkel zien geraken zonder zulke regeling en dat willen ze ons niet aandoen.

Ik hoop ook niet dat ze op de sukkel geraken, maar ze hebben altijd hun best gedaan voor mij (en mijn broer) en dan vind ik het niet meer dan logisch dat ik hen "ten dienste" sta als zij het nodig hebben. Het leven kan op dat vlak alle kanten uitgaan. Het is soms schrijnend te zien dat mensen al op hun vijftigste tekenen van vroegdementie beginnen tonen.

 

[zarathustra]

I woon 2000km ver weg.. dus ik zal het niet echt merken zeker?

 

[Arades]

Mijn moeder is overleden toen ik jong was en mijn pa is ondertss 71 en zo koppig als iets. Hij is amper bij zijn thuis want hij verblijft 90% van zijn tijd bij zijn vriendin. Mij niet gelaten aan een kant maar ik heb hem ook al gezegd wat met dat huis als er ooit iets moest gebeuren? Ik zou eigenlijk graag hebben dat hij daar is over nadenkt maar die is zo koppig als iets. Allemaal niet nodig in zijn ogen. Je zou het hem ook niet geven dat hij 71 is als je hem zou zien maar ik merk aan kleine dingen dat hij toch al een dag ouder word.

Mijn schoonouders daarentegen zijn jonger als mijn vader en, ondertussen, allebei zwaar hulpbehoevend. Mijn schoonpa is ex mijnwerker en neemt een halve apotheek om gewoon de dag nog maar te beginnen. Hart- en longproblemen, reuma en diabetes die bij het minste torenhoog is. Ik ken dien mens al 20 jaar en ik had nooit gedacht dat die eigenlijk zolang als nu nog zou leven.

Het ergste van al vind ik mijn schoonmoeder. Die is stilaan maar zeer zeker serieus achteruit aan het gaan. Er is begin vh jaar Alzheimer vastgesteld en van toen is ze beginnen te sukkelen met haar eten en vertering ervan. Nu, een paar weken terug, is er kanker vastgesteld in haar darmen wat dus al haar klachten veroorzaken. 2 weken terug is ze geopereerd en gelukkig hebben ze nog niks verder gevonden van uitzaaingen. Het stuk dat ze hebben weggenomen is opgestuurd dus wachten we nu af wat het precies voor kanker is en of ze nog verder iets moet hierna. In de week heeft een vd dochters haar betrapt dat ze aan het poetsen was in huis de dag nadat ze thuis is gekomen vanuit het ziekenhuis terwijl mijn vrouw de dag ervoor alles is gaan kuisen daar. Ze kan het gewoon niet laten en met die Alzheimer maakt het nog erger. Het gevolg was bloed in de stoelgang de dag erna. Eigenlijk zou er iemand die non-stop in het oog moeten houden...

 

[Squidward]

Mijn schoonma is een feeks. Ik kan het eenvoudigweg niet anders formuleren. Al zolang ik die ken, is zij egoïstisch tot het onmogelijke af. Altijd komt wat zij wil voor en ze gaat ook altijd heel actief tegenwerken. Voorbeeld: de moeder van mijn schoonvader zat in haar laatste dag. Eer hij mócht gaan, moest hij madam afzetten aan de manicure. En terug ophalen.
Ze heeft al twintig jaar zenuwschade, geen gevoel in de voeten en ze reed tot twee jaar terug nog auto. De ene botsing na de andere.

Natuurlijk leg ik voor die dingen ook de verantwoordelijkheid bij mijn schoonvader, met de ruggengraat van een pudding, die dat allemaal maar over zich laat gaan en blijft volhouden dat zij de baas is.

Nu is er sprake van dementie. Maar mevrouw weigert pertinent om het finale doktersbezoek met diagnose te doen. Ze loopt hele dagen verhalen te vertellen die gewoon niet waar zijn, herinneringen die fantasie zijn, ruzies die nooit gebeurden, … Dat brein is gewoon 75% van de tijd al weg. Door de zenuwschade verbrandt ze zich en snijdt ze in haar handen maar voelt ze daar niks van. Ze valt *constant*. Vijf of meer keer per nacht uit bed, ze valt van de trap, over haar eigen voeten. Als schoonvader ook maar met de hond gaat wandelen, is ze gewond als hij tien minuten later thuis is. Ze weigert om te blijven zitten (10 minuten…) of de traplift te nemen.

En mijn schoonvader… hij laat begaan. De huisdokter stelt woonzorg voor maar zij schiet in een colère en hij is niet in staat daar tegen in te gaan. Waarschijnlijk omdat daar de deur is naar inzien wat hij al die jaren aan monster heeft laten uitgroeien. En hij is zelf fysiek ook kaput omdat hij al jaren elke dag een heel mens loopt op te rapen en te verslepen. Dus als ze al de pijp aan Satan geeft, dan is hij in feite niet beter af.

 

[kenneke2.0]

Bedankt voor de thread @coldplayke.
De grootste ergernis is dat haar broer niks doet, haar pa kan ook nie uit de voeten.
Dus ze moet smorgens en sarongs hun hond gaan uitlaten, mee koken voor haar papa.
De medische afspraken gaan allemaal via haar, en haar moeder is aant dementeren belt ons s nachts wakker voor de domste dingen.

 

[apzoeir]

Mijn mama is 62 en staat nog elke dag in't fabriek bandwerk te doen, stiefpapa van 69 is met pensioen.
Voorlopig hebben ze nog geen zorg nodig.

Zou er niets mee inzitten om hen ooit in huis te nemen, maar dat lijkt me niet haalbaar aangezien ik uiteraard zelf ook nog 27 jaar moet werken. Heb geen broers/zussen om mee af te wisselen.
Mijn mama zegt ook altijd wel dat ze me nooit tot "last" wil zijn. Hebben ook uitvaartverzekering om me niet op kosten te jagen in dat geval.

Voor mijn vader is't simpel. Als'k ooit een melding zou krijgen om te betalen voor zijn rusthuis, dan sta'k in de rechtbank om dat aan te vechten. Ik betaal geen euro.
(Geen idee of hij intussen al zorgbehoevend is of niet, is 72 als'k me niet vergis).

 

[kenneke2.0]

Even een update ze is weer naar de kliniek voor een ontsteking wellicht blaas ontsteking.
Dinsdag is mijn vrouw met haar naar de neuroloog geweest.
Die wil geen testen doen zolang ze in een depressie zit (ik ken haar nu al 21 jaar en die is altijd depressief)
Volgende week zou ze naar huis kunnen wat ik een heel slecht idee vind.
Die demensie begint er nu toch echt door te komen gisteren wast haar verjaardag en ze wist het ni meer.
Mijn vrouw belt 's morgens voor haar verjaardag en tegen de middag weet ze het ni meer.
Deze nacht om 4u30 ons driemaal gebeld

 

[Mulan]

Zou er niets mee inzitten om hen ooit in huis te nemen, maar dat lijkt me niet haalbaar aangezien ik uiteraard zelf ook nog 27 jaar moet werken. Heb geen broers/zussen om mee af te wisselen.

Mijn ouders hebben op hun 50ste een nieuwbouw gezet met alle voorzieningen voor "hun oude dag": trap met 2 trapleuningen (ondertussen ook met traplift voor mijn moeder), extra brede deuren, slaapkamer en badkamer beneden, nergens drempels,... Zodat ze nog lang thuis kunnen wonen als het fysiek niet meer zou gaan. Alles is dus al voorzien op doorgang met een rolstoel. Mijn vader is een gigantische tuinliefhebber en dat is er ook aan te zien. Mijn moeder heeft dus ook al laten weten dat als mijn vader zou sterven, ze het huis zou willen verkopen omdat ze de tuin nooit deftig zou kunnen onderhouden. (perceel van 1800m2)

En nu aansluitend op Apzoeir: we hebben het al over "wat als..." gehad en de ouders zijn bezig met hun zorgplanning op papier te zetten. Ik heb aangegeven dat als mijn moeder dat zou willen, ze gerust mijn tuin mag inpalmen met een zorgwoning. Toen haar moeder kanker had, werd dat in de familie ook zo geregeld: een oom en tante van mij hebben in hun tuin een appartement laten bouwen waar mijn grootouders tot hun dood verbleven. Ze hadden nog volledige zelfstandigheid maar ook hulp vlakbij. En ik weet dat mijn moeder dat ook wel zou appreciëren als het fysiek minder zou gaan: weten dat hulp direct mogelijk is, zonder haar eigen zelfstandigheid op te moeten geven zoals je wel moet doen als je als ouder gewoon in een lege slaapkamer intrekt bij je kind(eren).
Mijn vader die zou daar dan weer niet voor openstaan mocht die alleen komen te vallen, die wil thuis blijven tot hij dood neervalt.

Maar waarom zou het niet haalbaar zijn om iemand in huis te nemen omdat jij werkt? Er zijn tal van organisaties die de zorg mee kunnen dragen, er zijn dagcentra voor personen die anders alleen thuis zouden zitten,...

Enige wat ik al meermaals expliciet heb gezegd is dat als er alzheimer of andere persoonlijkheidsveranderende aandoeningen bij te pas komen, ik die zorg voor hen weiger op te nemen en ze naar een voorziening zullen moeten omdat de mentale belasting van zo een ingrijpend iets me VEEL te zwaar lijkt.

 

[kenneke2.0]

Even een update ze is weer naar de kliniek voor een ontsteking wellicht blaas ontsteking.
Dinsdag is mijn vrouw met haar naar de neuroloog geweest.
Die wil geen testen doen zolang ze in een depressie zit (ik ken haar nu al 21 jaar en die is altijd depressief)
Volgende week zou ze naar huis kunnen wat ik een heel slecht idee vind.
Die demensie begint er nu toch echt door te komen gisteren wast haar verjaardag en ze wist het ni meer.
Mijn vrouw belt 's morgens voor haar verjaardag en tegen de middag weet ze het ni meer.
Deze nacht om 4u30 ons driemaal gebeld

Binnenkort een update ze is nu wel al thuis of dat positief of negatief is moet nog blijken.

 

[kenneke2.0]

Sinds ze thuis is al twee keer gevallen, vorige week met ambulance komen halen.
Gisteren ook weer maar het viel mee.
Ik en mijn vrouw zitten op dezelfde golflengte dat ze in een rusthuis moet gaan of iets dergelijks.
Haar pa ja die wil ze thuis houden wat begrijpelijk is. Mijn grote frustratie is dat haar broer niks doet en het gelijk ni wil zien hoe erg het is.

 

[pardal]

Mijn moeder heeft altijd zorg nodig gehad (zware rugpatient), heeft borstkanker gehad. Laatste jaar is haar mobiliteit fel verslechterd, waardoor wandelen moeilijk gaat.

Een half jaar geleden konden we haar niet bereiken telefonisch en had mijn tante haar in bed gevonden helemaal van de wereld. Heeft toen een tijdje in het ziekenhuis gelegen, maar is er terug bovenop.

Gisteren kon ik haar niet bereiken, binnen de familie wisten ze ook niet waar ze was. Iedereen ongerust, bleek dat ze haar gsm was vergeten terwijl ze met oud collega's op een terras zat. Eerst toch grote opluchting om dan lastig te zijn dat ze haar gsm altijd moet mee hebben.

 

[kenneke2.0]

Sinds ze thuis is al twee keer gevallen, vorige week met ambulance komen halen.
Gisteren ook weer maar het viel mee.
Ik en mijn vrouw zitten op dezelfde golflengte dat ze in een rusthuis moet gaan of iets dergelijks.
Haar pa ja die wil ze thuis houden wat begrijpelijk is. Mijn grote frustratie is dat haar broer niks doet en het gelijk ni wil zien hoe erg het is.

Haar pa begint ook te zien dat dit ni zoverder kan, diene slaapt ni meer der just al weenend mijn vrouw gebeld.
Ze moest nu op consultatie en ze wil niet.
Daarjuist ver de micro golf laten uitbranden zo een schaal uit aluminium der ingestoken

 

[Church of Noise]

Kleine thread resurrection als ik mag: mijn ouders zijn toe aan een traplift, zijn er forumleden die daar enige kennis of ervaring mee hebben?

 

[apzoeir]

Mijn mama is 62 en staat nog elke dag in't fabriek bandwerk te doen, stiefpapa van 69 is met pensioen.
Voorlopig hebben ze nog geen zorg nodig.

Zou er niets mee inzitten om hen ooit in huis te nemen, maar dat lijkt me niet haalbaar aangezien ik uiteraard zelf ook nog 27 jaar moet werken. Heb geen broers/zussen om mee af te wisselen.
Mijn mama zegt ook altijd wel dat ze me nooit tot "last" wil zijn. Hebben ook uitvaartverzekering om me niet op kosten te jagen in dat geval.

Voor mijn vader is't simpel. Als'k ooit een melding zou krijgen om te betalen voor zijn rusthuis, dan sta'k in de rechtbank om dat aan te vechten. Ik betaal geen euro.
(Geen idee of hij intussen al zorgbehoevend is of niet, is 72 als'k me niet vergis).

Aangezien dit topic terug opgestart was (sorry geen feedback over trapliften wegens geen ervaring mee) was ik eens gaan kijken wat ik hier een jaar geleden gepost had.

Op een jaar tijd kan er al veel veranderen:

- Moeder nog steeds ok. Werkt nog steeds aan de band.
- Stiefpapa heeft intussen de diagnose Parkinsonisme gekregen. Geen kwiek en flitsend gepensioneerde meer, maar zeer afwisselende dagen qua fysiek en mentaal kunnen. Doet intussen bijna niets meer buiten af en toe wandelingetje met de hond en tv kijken.
- Vader intussen ook overleden in februari. Ben dus aan rusthuiskosten ontsnapt.

 

[Cerv.Be]

Prijs jullie gelukkig met jullie gezonde ouders. Mijn beide ouders wonen nog zelfstandig in een serviceflat maar hebben helaas veel aandacht nodig wegens wegens elk hun gezondheidsproblemen. Ze proberen nog zoveel mogelijk zelf te doen, elke dag komt er iemand om hun te helpen wassen enz, maar veel verder komen ze ook niet meer. Wekelijks doen we boodschappen, ik rij ook vaak met hun naar doktersafspraken. Het is pijnlijk om u ouders zo zien af te takelen maar tegelijk ook heel moeilijk qua tijdsindeling (eigen gezin met jonge kinderen + werken). Ze zijn ook bewust enkele jaren geleden dicht bij mij komen wonen (wij woonden 100km van mekaar).

Als ik dan zie wat voor een actieve mensen mijn schoonouders zijn. Het leven kan echt niet meer oneerlijk zijn.

 

[Avondland]

Mijn ouders gaan stilaan richting de 70 en voorlopig fysiek nog in orde, buiten de gebruikelijke ouderdomskwaaltjes die nu nog klein en onschuldig zijn. Schoonouders hebben er iets meer last van, maar niet in die mate dat ze zorgbehoevend zijn. Ik hoop dat ze allen nog minstens 10-15 jaar gezond kunnen blijven, maar ik sta er toch vaker bij stil dat ze een dagje ouder worden.

 

[exCite]

De vraag die bij dit topic direct bij mij opkomt is: wat als het echt nodig is om hen serieus te ondersteunen? Ik vind het idee om mijn ouders naar een rusthuis te laten gaan verschrikkelijk, er is te weinig personeel én je moet veel geluk hebben met de mensen die er werken, mijn moeder flexi-jobt nu zelf in een rusthuis en de manier waarop sommige mensen behandeld worden door het personeel (maar ook door hun kinderen) is echt schrijnend, en dat wil ik dus écht absoluut niet voor mijn ouders.

Iets meer OT misschien nog, mijn ouders zijn op pensioen (66 en 63 (mama is op vervroegd pensioen, maar ze flexi-jobt dus)). Voorlopig zijn die nog helemaal in orde, dus nog geen zorgnoden.

 

[kenneke2.0]

Dat is al een zorg die ik me nooit ga moeten maken over mijn eigen ouders dan.
Mijn ma heeft al zelfmoord gepleegd, en mijn vader spreek ik niet meer tegen.