Ednolb
Active member
Ik zit zelf hopeloos achter met het beluisteren van alle Albums of the Week en ondertussen is het al aan mij!
Het is de eerste keer dat ik meedoe en vertel niks nieuws als ik zeg dat ik het ongelofelijk moeilijk vond om er eentje te kiezen. Ik had het uiteindelijk herleid naar 3 albums waartussen ik twijfelde. Uiteindelijk had ik een maand geleden de knoop doorgehakt, maar eergisteren begon ik opnieuw te twijfelen. Als ik zie wat er hier soms allemaal tussenzit dan denk ik dat mijn keuze mss wat te "Bland" zou kunnen gevonden worden. Maar bon, ik vind dit persoonlijk een van de beste albums aller tijden en is dat op zich al niet een goede reden om het te delen?
De keuze is gevallen op Porcupine Tree. Deadwing is niet een van de albums die onmiddellijk genoemd worden als het over Porcupine Tree gaat, dat zal vooral "In Absentia" zijn, iets wat algemeen vaak als hun breakthrough album gezien wordt, of toch het album waarmee ze een groter publiek zijn mee beginnen aanspreken. Deadwing is het album dat erna is uitgekomen en misschien daarmee vaak wat in de schaduw van het vorige album staat.
Kwaliteit is een woord dat voor mij onmiddellijk in het oog/oor springt als ik aan Porcupine Tree denk. Of het nu gaat over artwork, muzikaliteit, productie, kennis/skill van het instrument en bovenal songwriting. Steven Wilson, de zanger/gitarist wordt weleens "the most famous person you'e never heard of" genoemd. Als het op muziek schrijven, producen, mixen, etc aankomt is er niks waar hij zijn strepen niet mee verdiend heeft.
Colin Edwin op basgitaar zorgt voor een zeer steady groove, Richard Barbieri (ex-Japan) legt vooral extra lagen op de keys en is niet vies van wat soundscapes die de sfeer van het nummer verder uitdiepen. De man waar ik echter geen genoeg van kan krijgen op dit album is Gavin Harrison op de drums. Als er zoiets bestaat als muzikaal drummen dan is het wel dat wat hij als geen ander beheerst. Wat drums vaak in essentie vooral de beat houden, slaagt hij er in om dat tikkeltje extra toe te voegen aan de song door een welgemikte fill, een tomslag met een perfecte toonhoogte op die plek in dat nummer.
Adrian Belew (King Crimson) speelt een gastsolo op het openingsnummer en Mikael Akerfeldt (Opeth) doet backing vocals op een aantal nummers en speelt een gitaarsolo op "Arriving somewhere..."
Er staat IMO geen enkel slecht of minder nummer op dit album. Nummers die er echter uit bovenuit springen in zijn de laatste 5 van het album, te beginnen met "Arriving somewhere but not here". De opbouw van dat nummer, 13 minuten lang!
Ik kan nog lang uitweiden over dit album, interessante weetjes vind je echter overal online. bv hier: https://en.wikipedia.org/wiki/Deadwing
Veel plezier ermee!
Het is de eerste keer dat ik meedoe en vertel niks nieuws als ik zeg dat ik het ongelofelijk moeilijk vond om er eentje te kiezen. Ik had het uiteindelijk herleid naar 3 albums waartussen ik twijfelde. Uiteindelijk had ik een maand geleden de knoop doorgehakt, maar eergisteren begon ik opnieuw te twijfelen. Als ik zie wat er hier soms allemaal tussenzit dan denk ik dat mijn keuze mss wat te "Bland" zou kunnen gevonden worden. Maar bon, ik vind dit persoonlijk een van de beste albums aller tijden en is dat op zich al niet een goede reden om het te delen?
De keuze is gevallen op Porcupine Tree. Deadwing is niet een van de albums die onmiddellijk genoemd worden als het over Porcupine Tree gaat, dat zal vooral "In Absentia" zijn, iets wat algemeen vaak als hun breakthrough album gezien wordt, of toch het album waarmee ze een groter publiek zijn mee beginnen aanspreken. Deadwing is het album dat erna is uitgekomen en misschien daarmee vaak wat in de schaduw van het vorige album staat.
Kwaliteit is een woord dat voor mij onmiddellijk in het oog/oor springt als ik aan Porcupine Tree denk. Of het nu gaat over artwork, muzikaliteit, productie, kennis/skill van het instrument en bovenal songwriting. Steven Wilson, de zanger/gitarist wordt weleens "the most famous person you'e never heard of" genoemd. Als het op muziek schrijven, producen, mixen, etc aankomt is er niks waar hij zijn strepen niet mee verdiend heeft.
Colin Edwin op basgitaar zorgt voor een zeer steady groove, Richard Barbieri (ex-Japan) legt vooral extra lagen op de keys en is niet vies van wat soundscapes die de sfeer van het nummer verder uitdiepen. De man waar ik echter geen genoeg van kan krijgen op dit album is Gavin Harrison op de drums. Als er zoiets bestaat als muzikaal drummen dan is het wel dat wat hij als geen ander beheerst. Wat drums vaak in essentie vooral de beat houden, slaagt hij er in om dat tikkeltje extra toe te voegen aan de song door een welgemikte fill, een tomslag met een perfecte toonhoogte op die plek in dat nummer.
Adrian Belew (King Crimson) speelt een gastsolo op het openingsnummer en Mikael Akerfeldt (Opeth) doet backing vocals op een aantal nummers en speelt een gitaarsolo op "Arriving somewhere..."
Er staat IMO geen enkel slecht of minder nummer op dit album. Nummers die er echter uit bovenuit springen in zijn de laatste 5 van het album, te beginnen met "Arriving somewhere but not here". De opbouw van dat nummer, 13 minuten lang!
Ik kan nog lang uitweiden over dit album, interessante weetjes vind je echter overal online. bv hier: https://en.wikipedia.org/wiki/Deadwing
Veel plezier ermee!
) en dan Arriving Somewhere But Not Here. Daar zitten toch echt enkele minuten aan crunchy riffs in die er gewoon boenk op zijn.
) klonk het initieel niet meer zo overtuigend als vroeger.
