ThomasMore
Well-known member
Opgroeien onder, of in de nasleep van, de dictatuur van Ceaușescu was ook gewoon opgroeien in zeer precaire omstandigheden. Echter, wanneer de verdediging zoiets aanhaalt als argument mag ook gekeken worden naar een referentiekader. Wat is de prevalentie van kindermishandeling bij Roemenen die in die periode zijn opgegroeid? Ik weet het niet, maar heb - puur buikgevoel - niet meteen het gevoel dat de Roemeense gemeenschap in België regelmatig in het nieuws komt ivm kindermishandeling.De ouders zijn van 1993 en 1989. Die zijn geboren na de val van Ceaușescu. Ik vroeg me ook af of het ergens van de manier van opgroeien zou komen. Zonder idd een vat stereotypen open te trekken maar de jaren na de roemeense revolutie zullen ook geen gemakkelijke jaren geweest zijn met veel onzekerheid, armoede en geweld.
Niet dat dit iets goedpraat want de feiten zijn enorm gruwelijk maar gewoon voor mezelf om te begrijpen hoe je zo een beest kan worden.
Dit zijn gruwelijke feiten, onbegrijpelijk zelfs. Ik hoop dat dit ons ook aan het denken zet. Hoe kan het immers dat zoiets onder onze neus gebeurt? Alle processen die het welzijn van kinderen opvolgen hebben hier toch gefaald? Leerkrachten, zorgcoördinatoren, CLB en bij uitbreiding maatschappelijk werkers en politiediensten (wijkagenten?)... er zijn zoveel instanties die de zeer nobele en waardevolle taak hebben om het welzijn van kinderen te waarborgen en ergens is deze jongen door de mazen van het net geglipt met de gekende tragische gevolgen.
De moeder en stiefvader van die jongen hadden geen enkel normkader. Maar hoe komt het dat er geen (of onvoldoende) opvolging is geweest om dit te stoppen?