Proces rond de dood van de kleine Raul

De ouders zijn van 1993 en 1989. Die zijn geboren na de val van Ceaușescu. Ik vroeg me ook af of het ergens van de manier van opgroeien zou komen. Zonder idd een vat stereotypen open te trekken maar de jaren na de roemeense revolutie zullen ook geen gemakkelijke jaren geweest zijn met veel onzekerheid, armoede en geweld.
Niet dat dit iets goedpraat want de feiten zijn enorm gruwelijk maar gewoon voor mezelf om te begrijpen hoe je zo een beest kan worden.
Opgroeien onder, of in de nasleep van, de dictatuur van Ceaușescu was ook gewoon opgroeien in zeer precaire omstandigheden. Echter, wanneer de verdediging zoiets aanhaalt als argument mag ook gekeken worden naar een referentiekader. Wat is de prevalentie van kindermishandeling bij Roemenen die in die periode zijn opgegroeid? Ik weet het niet, maar heb - puur buikgevoel - niet meteen het gevoel dat de Roemeense gemeenschap in België regelmatig in het nieuws komt ivm kindermishandeling.

Dit zijn gruwelijke feiten, onbegrijpelijk zelfs. Ik hoop dat dit ons ook aan het denken zet. Hoe kan het immers dat zoiets onder onze neus gebeurt? Alle processen die het welzijn van kinderen opvolgen hebben hier toch gefaald? Leerkrachten, zorgcoördinatoren, CLB en bij uitbreiding maatschappelijk werkers en politiediensten (wijkagenten?)... er zijn zoveel instanties die de zeer nobele en waardevolle taak hebben om het welzijn van kinderen te waarborgen en ergens is deze jongen door de mazen van het net geglipt met de gekende tragische gevolgen.

De moeder en stiefvader van die jongen hadden geen enkel normkader. Maar hoe komt het dat er geen (of onvoldoende) opvolging is geweest om dit te stoppen?
 
Krijgen we op TV ook nog een Conner Rousseau te zien die dit uiteraard sterk veroordeelt en tegelijkertijd stelt dat hij 'niet weet of overheid hier iets aan kan doen' (in de Tafel van Tinne).

Wat een waardeloze commentaar is dat. De overheid heeft een rol in het waarborgen van de veiligheid van kinderen. De overheid heeft een heel systeem van onderwijs en opvoeding en gezondheid waar kinderen worden opgevolgd. De juiste reactie van een politicus zou moeten zijn om te kijken of die processen hebben gefaald en of er iets anders had kunnen gebeuren, of er iets moet verbeteren.
 
Opgroeien onder, of in de nasleep van, de dictatuur van Ceaușescu was ook gewoon opgroeien in zeer precaire omstandigheden. Echter, wanneer de verdediging zoiets aanhaalt als argument mag ook gekeken worden naar een referentiekader. Wat is de prevalentie van kindermishandeling bij Roemenen die in die periode zijn opgegroeid? Ik weet het niet, maar heb - puur buikgevoel - niet meteen het gevoel dat de Roemeense gemeenschap in België regelmatig in het nieuws komt ivm kindermishandeling.
Ik volg wel dat zo'n Ceaușescu context hoogstens iets kan verklaren, maar nooit verontschuldigen. Er zijn genoeg mensen die in armoede, dictatuur, geweld of instabiliteit zijn opgegroeid en die hun kinderen niet mishandelen. Dus als verdediging vind ik dat maar beperkt relevant.
Dit zijn gruwelijke feiten, onbegrijpelijk zelfs. Ik hoop dat dit ons ook aan het denken zet. Hoe kan het immers dat zoiets onder onze neus gebeurt? Alle processen die het welzijn van kinderen opvolgen hebben hier toch gefaald? Leerkrachten, zorgcoördinatoren, CLB en bij uitbreiding maatschappelijk werkers en politiediensten (wijkagenten?)... er zijn zoveel instanties die de zeer nobele en waardevolle taak hebben om het welzijn van kinderen te waarborgen en ergens is deze jongen door de mazen van het net geglipt met de gekende tragische gevolgen.

De moeder en stiefvader van die jongen hadden geen enkel normkader. Maar hoe komt het dat er geen (of onvoldoende) opvolging is geweest om dit te stoppen?
Ik ga toch hier even harder op in gaan. We moeten ff oppassen (en ik weet dat je dat vast niet zo bedoelt) dat we niet doen alsof “het systeem” bestaat uit één leerkracht, één CLB mens of één wijkagent die gewoon niet goed heeft opgelet. Dat is net het probleem imo: op papier zijn er veel vangnetten, maar in de praktijk zitten die vaak compleet vol.

CLB’s, scholen, jeugdhulp, maatschappelijk werkers, politie enzovoort krijgen al jaren meer complexe dossiers op hun bord, terwijl de capaciteit niet evenredig volg. CLB’s moeten daardoor vaak “overbruggingshulp” bieden, waardoor hun eigen kerntaken en preventieve rol in het gedrang komen. 9.194 kinderen en jongeren stonden op een wachtlijst voor niet-rechtstreeks toegankelijke jeugdhulp.

Dus ja: de moeder en stiefvader zijn de daders. Absoluut geen twijfel aan, maar als zo’n kind ondanks school, CLB, zorgstructuren, politie en andere instanties toch door de mazen van het net glipt, dan moet je ook durven zeggen dat het beschermingssysteem rond kwetsbare kinderen niet "robuust" genoeg is. Niet omdat hulpverleners geen moeite doen, maar net omdat ze te vaak moeten werken in een systeem van wachtlijsten, personeelstekort, versnipperde bevoegdheden en snel snel brandjes blussen. Dan is “waarom is er onvoldoende opgevolgd?” een terechte vraag, maar het antwoord is waarschijnlijk breder dan “iemand heeft zijn job niet gedaan”.

Anekdotisch natuurlijk, maar één van mijn dichtste vrienden werkt met "probleemjongeren" en zegt dat zelf ook vaak. Zijnjob is allesbehalve simpel en ik zou het zelf absoluut niet kunnen. Petje af voor die mensen en de uren die ze kloppen. Mijn punt is dus niet dat zij falen, maar dat we hen vaak in een systeem steken waar gewoon te weinig marge is om op tijd in te grijpen.
 
Ik volg wel dat zo'n Ceaușescu context hoogstens iets kan verklaren, maar nooit verontschuldigen. Er zijn genoeg mensen die in armoede, dictatuur, geweld of instabiliteit zijn opgegroeid en die hun kinderen niet mishandelen. Dus als verdediging vind ik dat maar beperkt relevant.

Ik ga toch hier even harder op in gaan. We moeten ff oppassen (en ik weet dat je dat vast niet zo bedoelt) dat we niet doen alsof “het systeem” bestaat uit één leerkracht, één CLB mens of één wijkagent die gewoon niet goed heeft opgelet. Dat is net het probleem imo: op papier zijn er veel vangnetten, maar in de praktijk zitten die vaak compleet vol.

CLB’s, scholen, jeugdhulp, maatschappelijk werkers, politie enzovoort krijgen al jaren meer complexe dossiers op hun bord, terwijl de capaciteit niet evenredig volg. CLB’s moeten daardoor vaak “overbruggingshulp” bieden, waardoor hun eigen kerntaken en preventieve rol in het gedrang komen. 9.194 kinderen en jongeren stonden op een wachtlijst voor niet-rechtstreeks toegankelijke jeugdhulp.

Dus ja: de moeder en stiefvader zijn de daders. Absoluut geen twijfel aan, maar als zo’n kind ondanks school, CLB, zorgstructuren, politie en andere instanties toch door de mazen van het net glipt, dan moet je ook durven zeggen dat het beschermingssysteem rond kwetsbare kinderen niet "robuust" genoeg is. Niet omdat hulpverleners geen moeite doen, maar net omdat ze te vaak moeten werken in een systeem van wachtlijsten, personeelstekort, versnipperde bevoegdheden en snel snel brandjes blussen. Dan is “waarom is er onvoldoende opgevolgd?” een terechte vraag, maar het antwoord is waarschijnlijk breder dan “iemand heeft zijn job niet gedaan”.

Anekdotisch natuurlijk, maar één van mijn dichtste vrienden werkt met "probleemjongeren" en zegt dat zelf ook vaak. Zijnjob is allesbehalve simpel en ik zou het zelf absoluut niet kunnen. Petje af voor die mensen en de uren die ze kloppen. Mijn punt is dus niet dat zij falen, maar dat we hen vaak in een systeem steken waar gewoon te weinig marge is om op tijd in te grijpen.
Ik wou helemaal niet suggereren dat dit een individuele schuld is van een hulpverlener. Die mensen hebben, zoals je terecht aanhaalt, onvoldoende middelen en ik heb heel veel respect voor hun inzet.

Vandaar dat (zie mijn post hierover) zo'n uitspraak van Conner Rousseau bij mij wel in het verkeerde keelgat schiet.
 
Opgroeien onder, of in de nasleep van, de dictatuur van Ceaușescu was ook gewoon opgroeien in zeer precaire omstandigheden. Echter, wanneer de verdediging zoiets aanhaalt als argument mag ook gekeken worden naar een referentiekader. Wat is de prevalentie van kindermishandeling bij Roemenen die in die periode zijn opgegroeid? Ik weet het niet, maar heb - puur buikgevoel - niet meteen het gevoel dat de Roemeense gemeenschap in België regelmatig in het nieuws komt ivm kindermishandeling.
De Roemeense weeshuizen waren berucht, ook nog in de jaren '90. Ik heb ook een vage kennis met een of andere sociale hoek af, die in zo'n weeshuis werd misbruikt. Ze is recent ontslagen uit een WZC omdat ze nogal onzacht omging met de hulpbehoevende oude mensen. Het is maar een anekdote, maar ik denk ook dat "in het nieuws komen" niet echt een argument is.

Nu goed, het is uiteraard geen excuus of iets dergelijk, en het lijkt me ook niet zo'n nuttige discussie. Mensen die zelf mishandeld werden worden vaak later zelf daders, maar het blijven toerekeningsvatbare volwassenen.
Dit zijn gruwelijke feiten, onbegrijpelijk zelfs. Ik hoop dat dit ons ook aan het denken zet. Hoe kan het immers dat zoiets onder onze neus gebeurt? Alle processen die het welzijn van kinderen opvolgen hebben hier toch gefaald? Leerkrachten, zorgcoördinatoren, CLB en bij uitbreiding maatschappelijk werkers en politiediensten (wijkagenten?)... er zijn zoveel instanties die de zeer nobele en waardevolle taak hebben om het welzijn van kinderen te waarborgen en ergens is deze jongen door de mazen van het net geglipt met de gekende tragische gevolgen.

De moeder en stiefvader van die jongen hadden geen enkel normkader. Maar hoe komt het dat er geen (of onvoldoende) opvolging is geweest om dit te stoppen?
Er hebben leerkrachten op het proces gesproken: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/04/27/proces-raul-dag-3-familie-getuigen/
Hoop en al maar 6 maand op school gezeten, en wat alarmbellen, maar:
Volgens de leerkrachten en de directie waren er wel alarmbellen. De jongen wandelde iedere dag alleen van en naar school, hij droeg steeds dezelfde kleertjes en oogde vaak heel bleek. Dingen die de leerkrachten ook hebben aangehaald in een gesprek met de moeder en het CLB. Sporen van mishandeling hebben ze nooit opgemerkt.
Vanaf de 2e week van december 2022 kwam Raul plots niet meer naar school. Volgens de moeder was hij in Roemenië en zou hij daarna terugkomen. Maar dat is nooit meer gebeurd.
Verder staat nog dat hij geen sociaal netwerk had uitgebouwd op die 6 maand, wat ik niet zo vreemd vind als anderstalige. Dan wordt het natuurlijk wel al moeilijk om dingen op te merken. Mits kwade wil is het niet zo moeilijk om het systeem te omzeilen, en al wat je daaraan wil veranderen gaat volgens mij heel veel tegenstand oproepen want mensen willen doorgaans niet teveel bemoeienis door overheidsdiensten.
 
De Roemeense weeshuizen waren berucht, ook nog in de jaren '90. Ik heb ook een vage kennis met een of andere sociale hoek af, die in zo'n weeshuis werd misbruikt. Ze is recent ontslagen uit een WZC omdat ze nogal onzacht omging met de hulpbehoevende oude mensen. Het is maar een anekdote, maar ik denk ook dat "in het nieuws komen" niet echt een argument is.

Nu goed, het is uiteraard geen excuus of iets dergelijk, en het lijkt me ook niet zo'n nuttige discussie. Mensen die zelf mishandeld werden worden vaak later zelf daders, maar het blijven toerekeningsvatbare volwassenen.

Er hebben leerkrachten op het proces gesproken: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/04/27/proces-raul-dag-3-familie-getuigen/
Hoop en al maar 6 maand op school gezeten, en wat alarmbellen, maar:

Verder staat nog dat hij geen sociaal netwerk had uitgebouwd op die 6 maand, wat ik niet zo vreemd vind als anderstalige. Dan wordt het natuurlijk wel al moeilijk om dingen op te merken. Mits kwade wil is het niet zo moeilijk om het systeem te omzeilen, en al wat je daaraan wil veranderen gaat volgens mij heel veel tegenstand oproepen want mensen willen doorgaans niet teveel bemoeienis door overheidsdiensten.
Wanneer we als maatschappij met deze gruwel worden geconfronteerd dan is er misschien wel een momentum om de opvolging te evalueren. Bij alarmbellen kan het misschien wel nuttig zijn om de bewering van de moeder te verifiëren. Wanneer een kind plotseling niet meer naar school komt dan mag er misschien wel wat meer opvolging zijn. De wijkpolitie had 's kunnen checken of zo? Misschien is dat wel gebeurd... Ik weet het niet.

We hoeven terecht niet teveel bemoeienissen door overheidsdiensten dus het zal altijd moeilijk zijn om de juiste afweging te maken. Maar claimen dat 'de overheid niet meer had kunnen doen' zoals Rousseau vind ik geen gepaste houding na deze feiten.
 
Wanneer we als maatschappij met deze gruwel worden geconfronteerd dan is er misschien wel een momentum om de opvolging te evalueren. Bij alarmbellen kan het misschien wel nuttig zijn om de bewering van de moeder te verifiëren. Wanneer een kind plotseling niet meer naar school komt dan mag er misschien wel wat meer opvolging zijn. De wijkpolitie had 's kunnen checken of zo? Misschien is dat wel gebeurd... Ik weet het niet.

We hoeven terecht niet teveel bemoeienissen door overheidsdiensten dus het zal altijd moeilijk zijn om de juiste afweging te maken. Maar claimen dat 'de overheid niet meer had kunnen doen' zoals Rousseau vind ik geen gepaste houding na deze feiten.
Ik weet het ook niet, maar ik denk dat met dit soort gruwelijke (en gemediatiseerde) zaken er altijd ook het risico is op steekvlampolitiek. Ergens wat politiek goed klinkende aanpassingen die neerkomen op extra administratie of weggegooid geld zonder verbetering in de realiteit. Moet je daarom meteen de deur sluiten, neen, waarschijnlijk ook niet.

Maar opnieuw denk ik dat we hier zien hoe een gezin ergens in een hoekje van de maatschappij zat waar niet veel aandacht op wordt gevestigd. Heel dat gezin, maar vooral de kinderen, waren zo goed als onzichtbaar. Als je dan de extreme toer opgaat en kwaadwillig je kind afsluit van de maatschappij merkt kennelijk niemand dat je het doodfoltert. Intriest.
Een tijd terug had je nieuws uit Frankrijk van iemand die zijn zoon bijna 2 jaar opsloot in een bestelwagen (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/04/11/jongen-opgesloten-bestelwagen-mulhouse-frankrijk/), dat gaat ook die richting op. Een kind verdwijnt bijna 2 jaar en dat wordt niet (voldoende) opgemerkt.
 
Vreselijk... Ik ben principieel tegen de doodstraf, maar als ik zo'n zaken lees, zou de kogel misschien toch niet zo'n slecht idee zijn.
Als ik zulke verhalen hoor word ik ook pro doodstraf, die daders hebben geen enkel besef van normen en waarden, en hen levenslang in de gevangenis stoppen dat kost te veel aan de maatschappij, dus is de doodstraf ook een gepaste en goedkopere oplossing.

Ik zou dan wel enkel de doodstraf gaan toepassen als het 100% vast staat dat zij de daders zijn uiteraard (aangezien het onomkeerbaar is , je kan iemand wel uit de gevangenis halen als die onschuldig is, maar je kan een dode niet meer tot leven wekken).
 
Als ik zulke verhalen hoor word ik ook pro doodstraf, die daders hebben geen enkel besef van normen en waarden, en hen levenslang in de gevangenis stoppen dat kost te veel aan de maatschappij, dus is de doodstraf ook een gepaste en goedkopere oplossing.

Ik zou dan wel enkel de doodstraf gaan toepassen als het 100% vast staat dat zij de daders zijn uiteraard (aangezien het onomkeerbaar is , je kan iemand wel uit de gevangenis halen als die onschuldig is, maar je kan een dode niet meer tot leven wekken).
Ook als je iemand in de gevangenis smijt moet je erg zeker zijn dat iemand schuldig is . Een vonnis dat zegt dat iemand de doodstraf niet krijgt omdat we niet zeker genoeg zijn dat ie de misdaad wel begaan heeft maar hem dan wel in de gevangenis steken ondanks die onzekerheid zou voor een rechtstaat moeilijk vol te houden zijn.
 

Om de voorzitter van het hof te quoten:
"De maatschappij schrijft u niet af, maar zorg tenminste dat je een nuttigere en aanvaardbare rol kan spelen."

Als ik op de reacties hier en elders mag afgaan, dan schrijft de maatschappij deze twee individuen wél volledig af. Voor welke maatschappij spreekt deze vrouw eigenlijk?
Dit soort uitspraken van mensen die vanuit hun ivoren toren neerkijken op de rest van de maatschappij stoort mij mateloos. Is het echt nodig de schijn op te wekken dat dit uitschot ook maar een greintje sympathie verdient, of godbetert een tweede kans?
 
De Roemeense weeshuizen waren berucht, ook nog in de jaren '90. Ik heb ook een vage kennis met een of andere sociale hoek af, die in zo'n weeshuis werd misbruikt. Ze is recent ontslagen uit een WZC omdat ze nogal onzacht omging met de hulpbehoevende oude mensen. Het is maar een anekdote, maar ik denk ook dat "in het nieuws komen" niet echt een argument is.

Nu goed, het is uiteraard geen excuus of iets dergelijk, en het lijkt me ook niet zo'n nuttige discussie. Mensen die zelf mishandeld werden worden vaak later zelf daders, maar het blijven toerekeningsvatbare volwassenen.

Er hebben leerkrachten op het proces gesproken: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/04/27/proces-raul-dag-3-familie-getuigen/
Hoop en al maar 6 maand op school gezeten, en wat alarmbellen, maar:

Verder staat nog dat hij geen sociaal netwerk had uitgebouwd op die 6 maand, wat ik niet zo vreemd vind als anderstalige. Dan wordt het natuurlijk wel al moeilijk om dingen op te merken. Mits kwade wil is het niet zo moeilijk om het systeem te omzeilen, en al wat je daaraan wil veranderen gaat volgens mij heel veel tegenstand oproepen want mensen willen doorgaans niet teveel bemoeienis door overheidsdiensten.
Mijn broer werkt op het CLB. Weliswaar in Brussel, ik denk dat dat relevant is want daar zien ze naar wat hij zegt toch wel de meest ernstige problematieken, hoewel het in andere grootsteden ook meer en meer toeneemt. Er zijn meer en meer gezinnen die heel moeilijk bereikbaar zijn. Ze spreken geen landstaal, het is moeilijk contact ermee te krijgen (veranderen van GSM nummers, zelfs van adres, dagen niet op op de gemaakte afspraken...). Ook dat gezinnen plots in het thuisland zitten (zeker met kleuters, Raul was ouder natuurlijk) wordt meer en meer routine in scholen! De gesprekken lopen dan ook nog moeilijk door taalbarrière (en met een tolk is het ook niet zo simpel als het lijkt). De alarmsignalen van bv nooit eten mee hebben (of een zak chips, of korsten van oude pizza...), vuile kleding, slechte hygiëne worden altijd eerst via school en CLB aangekaart en daar gaat al tijd over (want de eerste stap is en moet toch zijn in gesprek gaan met de ouders) en de stappen nadien (vertrouwenscentra, jeugdzorg) nemen dan ook nog eens veel tijd. Momenteel zijn er zelfs aanmeldingsstops bij VK's. Dus er kan zeker oets aan die doorlooptijd gedaan worden maar zelfs dan was die jongen gewoon al dood zo kort na zijn komst in België.
Achteraf kan je hier vanalles zeggen, maar ik denk niet dat ons systeem hier, met de korte tijd die er was en wat ze zagen en al deden, iets hadden kunnen veranderen. Het hele verhaal blijft afgrijselijk en onmenselijk.
Dat er ook niemand van die familie is komen getuigen begrijp ik ook niet. Wie gaf er eigenlijk om dat kind? De leerkrachten die hem een paar maanden hebben gezien hebben nog het meeste stem gegeven. Zo intriest.
 

Om de voorzitter van het hof te quoten:
"De maatschappij schrijft u niet af, maar zorg tenminste dat je een nuttigere en aanvaardbare rol kan spelen."

Als ik op de reacties hier en elders mag afgaan, dan schrijft de maatschappij deze twee individuen wél volledig af. Voor welke maatschappij spreekt deze vrouw eigenlijk?
Dit soort uitspraken van mensen die vanuit hun ivoren toren neerkijken op de rest van de maatschappij stoort mij mateloos. Is het echt nodig de schijn op te wekken dat dit uitschot ook maar een greintje sympathie verdient, of godbetert een tweede kans?
Het is niet vanuit een ivoren toren, maar vanuit het principe waarop ons rechtssysteem gebaseerd is dat de bedoeling van een straf is om recidive te voorkomen en dat je niet iedereen voor altijd kan opsluiten. Met deze lengte van straf en terbeschikkingstelling komt dat feitelijk op levenslang neer denk ik. Die tweede kans komt er vermoedelijk niet voor hen.
 
Het is niet vanuit een ivoren toren, maar vanuit het principe waarop ons rechtssysteem gebaseerd is dat de bedoeling van een straf is om recidive te voorkomen en dat je niet iedereen voor altijd kan opsluiten. Met deze lengte van straf en terbeschikkingstelling komt dat feitelijk op levenslang neer denk ik. Die tweede kans komt er vermoedelijk niet voor hen.
Niet iedereen hoeft inderdaad levenslang opgesloten te worden, dat heb ik dan ook nergens gezegd.

Langs de andere kant hoop ik eigenlijk dat "de maatschappij" deze mensen wél afschrijft en het er over eens kan zijn dat dit soort mensen überhaupt geen tweede kans hoort te krijgen. Dat was waar mijn post over ging. Mevrouw de voorzitter hoeft niet te virtue signallen en voor de rest van de maatschappij te spreken
 
Niet iedereen hoeft inderdaad levenslang opgesloten te worden, dat heb ik dan ook nergens gezegd.

Langs de andere kant hoop ik eigenlijk dat "de maatschappij" deze mensen wél afschrijft en het er over eens kan zijn dat dit soort mensen überhaupt geen tweede kans hoort te krijgen. Dat was waar mijn post over ging. Mevrouw de voorzitter hoeft niet te virtue signallen en voor de rest van de maatschappij te spreken
Het is niet dat jij er zo over denkt dat iedereen er zo over denkt. Jij of de HLN of Facebook comments zijn niet "de maatschappij." Ik volg wat de voorzitter zegt volledig en het is geen virtue signalling, het is een rechtsprincipe.
 
Niet iedereen hoeft inderdaad levenslang opgesloten te worden, dat heb ik dan ook nergens gezegd.

Langs de andere kant hoop ik eigenlijk dat "de maatschappij" deze mensen wél afschrijft en het er over eens kan zijn dat dit soort mensen überhaupt geen tweede kans hoort te krijgen. Dat was waar mijn post over ging. Mevrouw de voorzitter hoeft niet te virtue signallen en voor de rest van de maatschappij te spreken
De maatschappij is de samenleving inclusief de staat. Het gerecht is de instantie die door de maatschappij is aangeduid als het kanaal waarlangs de maatschappij zich tegenover de criminelen manifesteert. Ik denk niet dat ze met die woorden iets zegt over de publieke opinie maar eerder dat het gerecht dus de staat dus de maatschappij hen nog niet afgeschreven heeft.
 
Ik las ook heel wat reacties online dat zulke mensen geen advocaat en verdediging verdienen. Maar haal dat recht weg en je ondermijnt gewoon de rechtstaat. Veroordeling komt na het proces, niet voordien.

Heb als leerkracht ook ooit een Roemeens meisje in de klas gehad. Eerste leerjaar. Heel lief kind, maar kon niet mee. En het werd snel duidelijk waarom: zij zorgde thuis voor haar klein broertje, kon huiswerk vaak ook niet maken, kreeg 0 ondersteuning thuis... Ouders kwamen niet naar de ouderavond. Niet bereikbaar. Deden niet open aan de deur. Uiteindelijk heeft de zorgcoördinator via aangetekend schrijven moeten laten weten dat ze niet kon overgaan naar het tweede leerjaar en of ze alstublieft met tolk naar school konden komen om hierover te spreken...
 
Ik las ook heel wat reacties online dat zulke mensen geen advocaat en verdediging verdienen. Maar haal dat recht weg en je ondermijnt gewoon de rechtstaat. Veroordeling komt na het proces, niet voordien.

Heb als leerkracht ook ooit een Roemeens meisje in de klas gehad. Eerste leerjaar. Heel lief kind, maar kon niet mee. En het werd snel duidelijk waarom: zij zorgde thuis voor haar klein broertje, kon huiswerk vaak ook niet maken, kreeg 0 ondersteuning thuis... Ouders kwamen niet naar de ouderavond. Niet bereikbaar. Deden niet open aan de deur. Uiteindelijk heeft de zorgcoördinator via aangetekend schrijven moeten laten weten dat ze niet kon overgaan naar het tweede leerjaar en of ze alstublieft met tolk naar school konden komen om hierover te spreken...
en?
 
En? Ik haak daarmee in op het bericht van Spoiler en op de berichten over de rechtstaat en hoe mensen reageren.

Of mag dat niet?
 
En? Ik haak daarmee in op het bericht van Spoiler en op de berichten over de rechtstaat en hoe mensen reageren.

Of mag dat niet?
Ik bedoel: hoe eindigt uw verhaal. Zijn ze gekomen na dat aangetekend schrijven en is het goed gekomen met dat kind
 
Terug
Bovenaan