Pfff echt... Mensen kunnen toch eigenlijk fucking ambetant doen zonder reden hé. Hoe ouder ik word hoe meer ik met verbazing kijk naar het egoïsme van mensen. Ik moet echt steeds meer moeite doen om niet cynisch te worden. Is het leven niet al moeilijk genoeg dat je perfect te vermijden problemen gewoon vermijdt?
- In het professionele leven is dat heel vaak het geval, maar daar schrik ik niet van en daar kan ik ook wel tegen. Business is business.
- In het semi-professionele leven zoals met mijn verbouwingen waarbij je dan aangename contacten hebt met aannemers die je soms via via kent, maar die er toch hun hand niet voor omdraaien om gewoon heel onbeleefd te reageren of zelfs niet te reageren. Dan denk je toch: als ik u nu nog eens ontmoet op een feestje van onze gemeenschappelijke vriend, voel je dan werkelijk geen enkele schaamte omwille van uw gedrag? Don't care blijkbaar. Of andere vreemde aannemers met wie je een goede klik lijkt te hebben maar die dan op het einde van de rit toch nog die laatste druppel geld uit u willen wringen.
- Ook nog van de verbouwingen: hoe hard de buren op mijn kap hebben gezeten omwille van stof en lawaai, terwijl ik er alles aan gedaan heb om dit zoveel mogelijk te vermijden. Precies of ze willen mijn inspanningen niet zien, en blijven mij gewoon bikkelhard behandelen alsof ik overal lak aan heb. Ik snap dat niet.
- En nu vandaag zelfs in de vriendenkring. We zijn ergens een gemeenschappelijk engagement aangegaan die we beiden wat uit het oog verloren zijn en dat moest voor het einde van het jaar in orde zijn. Bij de reminder van een 3de partij, schrok ik van mijn vergetelheid en heb ik meteen plichtsbewust alles in het werk gesteld om mijn engagement na te komen. "Kost": € 350 en een dag verlof moeten nemen. Ter informatie ook naar mijn vriend diezelfde heads-up gestuurd. Reactie: "Ach ja, juist, ik heb ook die reminder gekregen. Ik zal er eens voor kijken." Na een week nog steeds geen nieuws, dus nogmaals gepolst. "Goh ja, ik heb eigenlijk weinig tijd. Ik ga proberen negotiëren (bij die 3de partij) om er onderuit te geraken, niet zeker dat het zal lukken maar we zullen wel zien."
Allez gast. Moet ik nu echt op mijn blote knieën liggen smeken om gewoon uw engagementen na te komen zoals we samen overeen gekomen zijn?! Doe normaal.
Als ik het erover heb met (andere) vrienden (over dit gevoel in het algemeen, niet specifiek deze cases) komt vaak de boodschap dat ik voor mezelf mijn ethische lat heel hoog leg (een stuk uit eergevoel, "op mij kan je bouwen" en een stuk uit "wat zullen de mensen wel niet van mij denken?"), en dat ik dat dan automatisch ook verwacht van de anderen naar mij toe. Terwijl ik dat gewoon de logica zelve vind.
Ik sta graag in het leven met veel generositeit te geven, opdat je ook veel generositeit zou terugkrijgen. Vooral mentale generositeit bedoel ik dan. Dat principe geeft mij energie. Maar ik begin te vermoeden dat het leven veel simpeler zou zijn door me overal als een bullebak op te stellen, niets te geven zodat je ook niet teleurgesteld kan zijn in wat je al dan niet terugkrijgt. Als je niets geeft en af en toe krijg je per ongeluk wat terug, dan is de balans nog steeds positiever dan wat ze vandaag is. Welkom, cynisme. Word jij mijn nieuwe leidraad in het leven?
Ik wil hier nog heel even op terugkomen:
Nu wisten we al een tijdje dat de de buren blijkbaar willen verbouwen op een manier dat er over een lengte van 2 meter pal voor ons raam een muur komt te staan (op een halve meter afstand). Ook de rest wordt maximaal dichtgebouwd. Niet leuk als je nog maar pas in uw verbouwde woning woont waar je met bloed, zweet en tranen een kleine 200 000 euro hebt ingestoken.
Al voorzichtjes laten blijken dat dit natuurlijk niet leuk is voor ons maar dat we ons zullen neerleggen bij het referentiekader en de officiële beslissing van de stad. Want beroep aantekenen tegen de verbouwplannen van uw buur = instant verzuurde relatie voor de rest van uw leven. Dan nog liever op die muur koekeloeren denk ik dan.
Hebben die nu wel niet het lef om vandaag plots hun finale plannen door te sturen (nooit eerder gezien), en ons gehandtekend akkoord te vragen tegen morgen (!) op plannen waarvan we godverdomme zelf (!) moeten ontdekken dat ze nog méér alles willen dichtbouwen dan wettelijk toegelaten is zeker ?!
Kijk, het is al jammer dat ze geen klein beetje hebben rekening gehouden met onze lichtinval in hun plannen. Ik zou er zelf bijvoorbeeld al veel moeite mee hebben om ervoor te kiezen om schaamteloos een muur te bouwen op een halve meter van het raam van de buren. Maar soit, als dat toegelaten is van de stad dan kan ik niemand tot empathie verplichten natuurlijk. Maar dat je daarenboven nog het lef hebt om stiekem nog wat extra te proberen afdwingen bij de stad door vlug-vlug in minder dan 24u een handtekening te vragen op plannen die je nooit eerder hebt kunnen inkijken?! Wat voor georganiseerde mensenkloter ben je dan eigenlijk?!
Heb ik ergens de vergadering gemist waarbij er collectief beslist werd dat "iemand die vriendelijk doet" gelijkgesteld wordt aan "Ah, dat is ene waarbij er nog marge zit om er iets extra van af te dwingen". In wat voor wereld leven wij eigenlijk? "Vriendelijk doen" =/= "dwaze naïeve kloot waarmee je kan doen wat je wil". Misschien moet ik dat eens op mijn voorhoofd tatoeëren.
Uiteraard ga ik daar mijn handtekening niet onder zetten. En je zal zien dat ik dan zogezegd de boeman ben.
*Zucht* Met sommige mensen kun je bijna niet anders dan eventually in ruzie geraken, hoe hard je ook probeert om overeen te komen.
