Er zijn altijd enkele verhalen, mythen of sprookjes die je steeds bijblijven. Vaak pik je ze op als kind en blijf je ook als volwassene gefascineerd door de wereld, de sfeer of het verhaal zelf. Alice in Wonderland, geschreven door Lewis Carroll ergens in de negentiende eeuw, is exact zo een verhaal voor mij. Het is moeilijk om precies te benoemen wat ik er zo wonderbaarlijk aan vind, mogelijks de totale absurditeit die in het verhaal schuilt. Groot was mijn enthousiasme toen ik de kans kreeg om de musical over deze klassieke vertelling bij te wonen.
Alice in Wonderland wordt uitgebracht door het Belgisch productiehuis Deep Bridge, vooral bekend om zijn familie- en jeugdtheater. Eerder brachten zij bekende titels zoals Pinokkio, Robin Hood en Rapunzel naar de planken. Hun musicals profileren zich als familievriendelijk, toegankelijk en rijk aan indrukwekkende decors. Ook hier zijn deze elementen van toepassing. Alice in Wonderland is een musical voor het hele gezin. Nooit zijn er erg enge stukken, de dialogen blijven heel kindvriendelijk en de liedjes zijn aanstekelijk en makkelijk om mee te zingen voor de allerjongsten.
Zoals eerder vermeld, zijn de liedjes heel aanstekelijk. De toon werd meteen gezet met het themalied dat je verwelkomt in de wondere wereld van Wonderland. Deze song kwam nog een paar keer terug, tot groot jolijt van het publiek. Het niveau van het muzikaal repertoire lag hoog en bleef steeds verrassen. Iets minder enthousiast werd ik van de liedjes die de Hartenkoningin zong, maar dat is puur een kwestie van smaak.
Twee kleine minpuntjes die ik kon opmerken zijn enerzijds dat het voor een persoon die niet zo vertrouwd is met het plot soms moeilijk is om te volgen wat er allemaal gebeurt. De scènes springen van de ene vreemde gebeurtenis naar de andere en dat aan een vrij vlot tempo waardoor het lichtelijk verwarrend kan overkomen. De eerder modern getinte kostuums zijn, hoewel vernieuwend, ook niet altijd duidelijk genoeg om te weten wie nu wie moet voorstellen. Zo is de Cheshire kat gekleed in een plaid kleedje met een staart. Duidelijk voor wie beseft wie de acteur moet representeren maar niet zo evident voor het publiek die voor het eerst kennis maakt met Carroll's avontuur.
Anderzijds betreft mijn opmerking louter iets praktisch: het moment van de pauze. Die viel best laat in de musical waardoor je eerst een relatief lang eerste deel te zien krijgt, gevolgd door een pauze van ongeveer twintig minuten en daarna een tweede deel dat in verhouding veel korter aanvoelt. Pauzes zijn uiteraard welkom, zeker bij producties gericht op families met kinderen, maar het zou beter geweest zijn als de onderbreking iets meer in het midden van de show was gepland.
Een paar personages vond ik ertussenuit springen. Jens Sauviller als de Franse Muis zorgde voor heel wat komisch vertier dankzij droge mopjes en een overdreven Frans accent. Aan het geschater van het publiek te horen, werd mijn mening gedeeld door heel wat andere aanwezigen. Ook Anke Buckinx die de gedesillusioneerde Hartenkoningin speelde, wist een sterke en overtuigende prestatie neer te zetten. Het is niet gemakkelijk om als de slechterik van het verhaal toch nog enige sympathie van het publiek te kweken maar Buckinx weet het evenwicht tussen over-the-top autoritair en lachwekkend gedrag perfect te bewaren.
Mijn meest favoriete momenten waren telkens wanneer de hele cast samen op het podium stond. De dynamiek tussen de verschillende personages is zodanig sterk dat je ze bijna begint te missen tijdens scènes waarin slechts een paar acteurs in de spotlight staan. Gelukkig kwam dat maar sporadisch voor, waardoor je volop kon genieten van het dynamische samenspel. Dat betekent natuurlijk niet dat de scènes die beperkt waren tot slechts enkele castleden aan kwaliteit moeten inboeten, integendeel. De solo's van Alice of haar interacties met het Witte Konijn waren bijvoorbeeld een welkome afwisseling met het immer drukke ensemble. Die variatie zorgde voor een zekere balans en als toeschouwer kon ik dat zeker appreciëren.
Die eenvoud zorgt er net voor dat de focus blijft liggen op het verhaal, de personages en het gezang. In plaats van te overweldigen, ondersteunen de decors subtiel wat er op elke scène gebeurt. Elk element wordt slim gebruikt en draagt bij aan de beleving, zonder ooit af te leiden. Voor een verhaal zoals dat van Alice in Wonderland, gekenmerkt door absurde situaties en onmogelijk gebeurtenissen, is dat best een prestatie.
Alice in Wonderland wordt uitgebracht door het Belgisch productiehuis Deep Bridge, vooral bekend om zijn familie- en jeugdtheater. Eerder brachten zij bekende titels zoals Pinokkio, Robin Hood en Rapunzel naar de planken. Hun musicals profileren zich als familievriendelijk, toegankelijk en rijk aan indrukwekkende decors. Ook hier zijn deze elementen van toepassing. Alice in Wonderland is een musical voor het hele gezin. Nooit zijn er erg enge stukken, de dialogen blijven heel kindvriendelijk en de liedjes zijn aanstekelijk en makkelijk om mee te zingen voor de allerjongsten.
Klassiek verhaal in een modern jasje
Bij het bijwonen van een theaterstuk of een musical gebaseerd op een bestaand verhaal is het altijd wat afwachten welke piste de productie neemt: blijven ze trouw aan het bronmateriaal of geven ze er een volledig andere draai aan? Wel, bij deze musical is het een mix van de twee. In grote lijnen blijft het klassieke verhaal overeind. Alice is nog steeds een nieuwsgierig jong meisje dat in een vreemde wereld terechtkomt en daar de meest absurde personages ontmoet. Toch weet Deep Bridge om te springen met de nodige creativiteit om het verhaal fris genoeg te maken voor de personen die reeds vertrouwd zijn met het originele verhaal.Zoals eerder vermeld, zijn de liedjes heel aanstekelijk. De toon werd meteen gezet met het themalied dat je verwelkomt in de wondere wereld van Wonderland. Deze song kwam nog een paar keer terug, tot groot jolijt van het publiek. Het niveau van het muzikaal repertoire lag hoog en bleef steeds verrassen. Iets minder enthousiast werd ik van de liedjes die de Hartenkoningin zong, maar dat is puur een kwestie van smaak.
Twee kleine minpuntjes die ik kon opmerken zijn enerzijds dat het voor een persoon die niet zo vertrouwd is met het plot soms moeilijk is om te volgen wat er allemaal gebeurt. De scènes springen van de ene vreemde gebeurtenis naar de andere en dat aan een vrij vlot tempo waardoor het lichtelijk verwarrend kan overkomen. De eerder modern getinte kostuums zijn, hoewel vernieuwend, ook niet altijd duidelijk genoeg om te weten wie nu wie moet voorstellen. Zo is de Cheshire kat gekleed in een plaid kleedje met een staart. Duidelijk voor wie beseft wie de acteur moet representeren maar niet zo evident voor het publiek die voor het eerst kennis maakt met Carroll's avontuur.
Anderzijds betreft mijn opmerking louter iets praktisch: het moment van de pauze. Die viel best laat in de musical waardoor je eerst een relatief lang eerste deel te zien krijgt, gevolgd door een pauze van ongeveer twintig minuten en daarna een tweede deel dat in verhouding veel korter aanvoelt. Pauzes zijn uiteraard welkom, zeker bij producties gericht op families met kinderen, maar het zou beter geweest zijn als de onderbreking iets meer in het midden van de show was gepland.
Sterke cast met een paar duidelijke favorieten
Het ensemble van Alice in Wonderland is indrukwekkend. De hoofdrolspeelster, een rol die tijdens de productie trouwens gedeeld wordt door drie personen, slaagt erin om een overtuigende Alice te vertolken. Ook de andere performers geven het beste van zichzelf en je ziet hierbij de passie van de planken spatten.Een paar personages vond ik ertussenuit springen. Jens Sauviller als de Franse Muis zorgde voor heel wat komisch vertier dankzij droge mopjes en een overdreven Frans accent. Aan het geschater van het publiek te horen, werd mijn mening gedeeld door heel wat andere aanwezigen. Ook Anke Buckinx die de gedesillusioneerde Hartenkoningin speelde, wist een sterke en overtuigende prestatie neer te zetten. Het is niet gemakkelijk om als de slechterik van het verhaal toch nog enige sympathie van het publiek te kweken maar Buckinx weet het evenwicht tussen over-the-top autoritair en lachwekkend gedrag perfect te bewaren.
Het ensemble van Alice in Wonderland is indrukwekkend en je ziet hierbij de passie van de planken spatten.
Mijn meest favoriete momenten waren telkens wanneer de hele cast samen op het podium stond. De dynamiek tussen de verschillende personages is zodanig sterk dat je ze bijna begint te missen tijdens scènes waarin slechts een paar acteurs in de spotlight staan. Gelukkig kwam dat maar sporadisch voor, waardoor je volop kon genieten van het dynamische samenspel. Dat betekent natuurlijk niet dat de scènes die beperkt waren tot slechts enkele castleden aan kwaliteit moeten inboeten, integendeel. De solo's van Alice of haar interacties met het Witte Konijn waren bijvoorbeeld een welkome afwisseling met het immer drukke ensemble. Die variatie zorgde voor een zekere balans en als toeschouwer kon ik dat zeker appreciëren.
Eenvoudige maar sfeervolle decorstukken
Qua podiuminkleding kan ik niet zeggen dat het hier echt over een spektakelmusical gaat. Hier heb je geen draaiende vloeren of vuureffecten die je overvallen. Dat is echter ook helemaal geen gemis. De decorstukken zijn eerder eenvoudig. Zo komt er bij het verschijnen van de Cheshire kat ineens een lachende kattenkop uit het plafond. Er wordt wel op creatieve manieren omgesprongen met de inkleding van bepaalde scènes. Met lichteffecten en doeken wordt er verrassend veel sfeer gecreëerd.Die eenvoud zorgt er net voor dat de focus blijft liggen op het verhaal, de personages en het gezang. In plaats van te overweldigen, ondersteunen de decors subtiel wat er op elke scène gebeurt. Elk element wordt slim gebruikt en draagt bij aan de beleving, zonder ooit af te leiden. Voor een verhaal zoals dat van Alice in Wonderland, gekenmerkt door absurde situaties en onmogelijk gebeurtenissen, is dat best een prestatie.
Conclusie
Alice in Wonderland is een meer dan geslaagde musical van productiehuis Deep Bridge. Het klassieke verhaal wordt in een modern jasje gestoken zonder het bronmateriaal te verraden. De cast is enorm gepassioneerd en de liedjes zijn beklijvend waardoor je werkelijk in het verhaal gezogen wordt. Voor personen die iets minder vertrouwd zijn met het verhaal, kan het er soms wel iets te chaotisch aan toe gaan en ook de pauze mocht net iets vroeger ingepland worden maar deze puntjes buiten beschouwing gelaten, heb ik enorm genoten van deze familiemusical.
Pro
- Sterke cast
- Eenvoudig maar functioneel decor
- Klassiek verhaal in een verfrissend, modern jasje
- Gevarieerde songlist
Con
- Soms moeilijk te volgen voor personen die het originele verhaal niet zo goed kennen
- De pauze gebeurt iets te laat
8
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
13 december 2025
Genre
- Musical
Speelduur
150 minuten
Regie
Jervin Weckx
Script
Jervin Weckx
Muziek
Jérémie Vrielynck en Jens Broes
Cast
Ute Bastiaenssens, Jeanne Herbots, Hanne Lefever, Anke Buckinx, Sander Gillis, Nordin De Moor, Jozefien Grossen, Remi De Smet, Daan Keisse, Jens Sauviller, Charlotte Suijs, Janis Vercaempst, Steven Savelkoels
Productiehuis
- Deep Bridge
