In de oudheid deed het verhaal de ronde van twee tweelingbroers Remus en Romulus. Bekend om het feit dat ze werden gezoogd door een wolvin in een verlaten grot, zou een van hen, Romulus, de stad Rome stichten. Maar om zijn visie van de perfecte samenleving te realiseren, moest de andere, Remus, uitgeschakeld worden. Duizenden jaren later betreedt een team van zwerver-ruimtevaarders een ruimteschip dat bestaat uit twee helften: Remus en Romulus. Onder hen zijn Rain, een vrouw die hunkert naar een beter leven in het zonlicht, en Andy, haar 'broer' van synthetische oorsprong. Hoewel Andy zich volledig lijkt te wijden aan het ondersteunen van zijn zus, kan een buitenaards organisme dat op het schip rondsluipt, het paar tot nieuwe uitersten van wanhoop en zelfbehoud dwingen.
De zevende film in de Alien-franchise, Romulus, speelt zich af tussen de gebeurtenissen van de originele horrorfilm van Ridley Scott en James Camerons populaire, actievolle vervolg Aliens. Het fungeert als een back to basics reboot na Scotts controversiële film Prometheus en het teleurstellende vervolg Alien: Covenant. De regie is in handen van Fede Álvarez, wiens korte maar indrukwekkende filmografie goed ontvangen horrorfilms omvat, zoals Evil Dead (een bloedstollende herinterpretatie van Sam Raimi's cultklassieker) en Don't Breathe (een effectieve home invasion thriller met roekeloze tieners die proberen te ontsnappen aan een blinde, moordzuchtige veteraan). Álvarez' talenten worden vergroot in Romulus, waarmee hij zichzelf bevestigt als een solide keuze voor intense en vakkundig opgebouwde horrorervaringen.
Deze specifieke planeet is een mijnkolonie die zich 65 lichtjaar van de aarde bevindt. De bewoners — allemaal werknemers van het duivelse megabedrijf Weyland-Yutani — moeten hun leven leiden zonder ooit een straaltje zonlicht te zien of de warmte ervan op hun huid te voelen. Een van de bewoners is Rain Carradine. Hoewel ze geen Ellen Ripley is, is Rain een eenvoudige maar effectieve protagonist — met een passend coole naam. Haar missie: naar de planeet Yvaga reizen met haar 'broer' Andy, een syntheet die gezworen heeft haar te beschermen. We ontmoeten haar op het hoogtepunt van haar levenswerk: ze heeft eindelijk de arbeidsquota gehaald die haar in aanmerking brengen voor de reis. Maar in een wrede (zij het niet verrassende) wending verdubbelt de Weyland-Yutani Corporation de vereiste quota voor haar ogen, precies op het moment dat ze het aantal bereikt waar ze haar hele leven naartoe heeft gewerkt. Weinig films slagen erin om hun vijandige organisatie zo tastbaar kwaadaardig te maken als in deze aangrijpend geloofwaardige scène. Met alle legale middelen voor reizen van tafel, sluiten Rain en Andy zich aan bij een groep zwervers die ook willen ontsnappen aan de greep van Weyland-Yutani. Ze besluiten een verlaten ruimteschip in de buurt te infiltreren, maar ze beseffen te laat waarom het schip onbemand is.
Hoewel de personages niet meer zijn dan grove archetypes, zijn ze toch sympathiek genoeg neergezet dat kijkers om hun lot geven. Cailee Spaeny, (vers van journalistieke oorlogsthriller Civil War en biopic Priscilla), neemt de hoofdrol als Rain naast David Jonsson (ster van HBO's Industry en de zwaar ondergewaardeerde romcom Rye Lane), als Andy, wiens veelzijdigheid een groot deel is van wat zijn verhaallijn door de film heen zo goed maakt. Andy wordt gecodeerd als autistisch, een ongelukkige trend die de 'robotachtige' aard van mensen op het spectrum benadrukt. Een deel van dit stereotype is dat van de onschuldige savant, die Andy perfect typeert. Ondanks een onhandige poging tot neurodivergente representatie, is Jonssons Andy onmiddellijk ontroerend en de chemie tussen Spaeny en Jonsson tilt het hele verhaal naar een hoger niveau, hoewel de ondersteunende cast ook hun portie van gedenkwaardige karaktermomenten krijgt.
Als dit klinkt als een reden tot bezorgdheid dat de titulaire Alien minder centraal staat in Romulus, kun je gerust zijn. In tegenstelling tot de dichtstbijzijnde parallel in zijn eigen universum — het briljante maar veel te lange survival horrorgame Alien: Isolation — is de Xenomorph (en zijn Facehugger-verwanten) overal op het Romulus-schip, en elk moment dat die verschijnt (of juist niet) is heerlijk angstaanjagend. Dit is te danken aan een combinatie van geweldig montagewerk, het eerder genoemde heerlijke maar terughoudende geluidsontwerp en enkele simpelweg spectaculaire praktische en visuele effecten. In feite moet worden onderstreept dat dit een ronduit prachtige film is, of hij je nu reflecterende stukken bebloed vlees laat zien of een schip dat dichter bij een bleke, witte asteroïdengordel komt.
Ik heb grotendeels Alien: Romulus geprezen, met weinig kritiekpunten of teleurstellingen. De praktische reden hiervoor is dat de meeste problemen van de film zich voordoen richting het einde, en dit is een spoilervrije recensie. De belangrijkere reden is dat ze er niet echt toe doen. Alien: Romulus is zonder twijfel een angstaanjagend, opwindend en goed gemaakt stukje horrorcinema, vol liefde en met alle kenmerken van de menselijke feilbaarheid. Niet alles kan een perfect organisme zijn, en — gezien de neiging van zo'n organisme tot bloederige vernietiging — is dat maar goed ook.
De zevende film in de Alien-franchise, Romulus, speelt zich af tussen de gebeurtenissen van de originele horrorfilm van Ridley Scott en James Camerons populaire, actievolle vervolg Aliens. Het fungeert als een back to basics reboot na Scotts controversiële film Prometheus en het teleurstellende vervolg Alien: Covenant. De regie is in handen van Fede Álvarez, wiens korte maar indrukwekkende filmografie goed ontvangen horrorfilms omvat, zoals Evil Dead (een bloedstollende herinterpretatie van Sam Raimi's cultklassieker) en Don't Breathe (een effectieve home invasion thriller met roekeloze tieners die proberen te ontsnappen aan een blinde, moordzuchtige veteraan). Álvarez' talenten worden vergroot in Romulus, waarmee hij zichzelf bevestigt als een solide keuze voor intense en vakkundig opgebouwde horrorervaringen.
Geen ontsnappen aan
De film begint met pure, ongemakkelijke stilte — een knipoog naar de tagline van de originele Alien. Het vacuüm van de ruimte mist een medium om geluidsgolven te dragen. Zo'n stilte versterkt alleen maar het gevoel van naderend onheil dat veroorzaakt wordt door de komst van Xenomorph-exemplaren. Terug op vaste grond (hoewel, tot de grote ergernis van onze protagoniste, niet op de aarde zelf), wordt een mijnplaneet geïntroduceerd met het geluid van grof gegrind en zware voetstappen. Geluidsontwerp speelt een enorm belangrijke rol gedurende de film en is op geen enkel moment minder dan uitstekend.Deze specifieke planeet is een mijnkolonie die zich 65 lichtjaar van de aarde bevindt. De bewoners — allemaal werknemers van het duivelse megabedrijf Weyland-Yutani — moeten hun leven leiden zonder ooit een straaltje zonlicht te zien of de warmte ervan op hun huid te voelen. Een van de bewoners is Rain Carradine. Hoewel ze geen Ellen Ripley is, is Rain een eenvoudige maar effectieve protagonist — met een passend coole naam. Haar missie: naar de planeet Yvaga reizen met haar 'broer' Andy, een syntheet die gezworen heeft haar te beschermen. We ontmoeten haar op het hoogtepunt van haar levenswerk: ze heeft eindelijk de arbeidsquota gehaald die haar in aanmerking brengen voor de reis. Maar in een wrede (zij het niet verrassende) wending verdubbelt de Weyland-Yutani Corporation de vereiste quota voor haar ogen, precies op het moment dat ze het aantal bereikt waar ze haar hele leven naartoe heeft gewerkt. Weinig films slagen erin om hun vijandige organisatie zo tastbaar kwaadaardig te maken als in deze aangrijpend geloofwaardige scène. Met alle legale middelen voor reizen van tafel, sluiten Rain en Andy zich aan bij een groep zwervers die ook willen ontsnappen aan de greep van Weyland-Yutani. Ze besluiten een verlaten ruimteschip in de buurt te infiltreren, maar ze beseffen te laat waarom het schip onbemand is.
De Xenomorph is overal op het Romulus-schip, en elk moment dat die verschijnt — of juist niet — is heerlijk angstaanjagend.
Hoewel de personages niet meer zijn dan grove archetypes, zijn ze toch sympathiek genoeg neergezet dat kijkers om hun lot geven. Cailee Spaeny, (vers van journalistieke oorlogsthriller Civil War en biopic Priscilla), neemt de hoofdrol als Rain naast David Jonsson (ster van HBO's Industry en de zwaar ondergewaardeerde romcom Rye Lane), als Andy, wiens veelzijdigheid een groot deel is van wat zijn verhaallijn door de film heen zo goed maakt. Andy wordt gecodeerd als autistisch, een ongelukkige trend die de 'robotachtige' aard van mensen op het spectrum benadrukt. Een deel van dit stereotype is dat van de onschuldige savant, die Andy perfect typeert. Ondanks een onhandige poging tot neurodivergente representatie, is Jonssons Andy onmiddellijk ontroerend en de chemie tussen Spaeny en Jonsson tilt het hele verhaal naar een hoger niveau, hoewel de ondersteunende cast ook hun portie van gedenkwaardige karaktermomenten krijgt.
Weg van het perfecte organisme
Het is deze chemie die gewicht geeft aan de centrale conflicten in Alien: Romulus: als Andy's morele kompas in wezen overschreven zou kunnen worden, kan Rain Andy dan echt vertrouwen? Kan Andy Rain vertrouwen, gezien haar menselijk irrationele oordeel? Romulus vertelt een genuanceerd verhaal dat een precaire balans vindt tussen sentimentele 'AI zijn net als wij'-verhalen en de uitgekauwde 'AI moet uitgeroeid worden om hun overname te voorkomen'-clichés, waarbij zowel de gevaren van AI-besluitvorming worden benadrukt als hun potentieel voor het goede wordt aangestipt. Zo'n beslissing van Álvarez lijkt vooral doordacht in de wereld van 2024 — waar verschillende toepassingen van generatieve AI dreigen kunstenaars hun baan te ontnemen en steeds meer processen in het leven worden geautomatiseerd. Romulus zelf maakt gebruik van een bijzonder controversiële AI-technologie, met wisselend succes. Of dit nu bedoeld is als subversie of als een opmerkelijke misser in thematische continuïteit, Álvarez ontwijkt gemakkelijke antwoorden — behalve het ene antwoord dat iedereen in het gezicht staart.Een goed gemaakt stukje horrorcinema, vol liefde en met alle kenmerken van de menselijke feilbaarheid.
Als dit klinkt als een reden tot bezorgdheid dat de titulaire Alien minder centraal staat in Romulus, kun je gerust zijn. In tegenstelling tot de dichtstbijzijnde parallel in zijn eigen universum — het briljante maar veel te lange survival horrorgame Alien: Isolation — is de Xenomorph (en zijn Facehugger-verwanten) overal op het Romulus-schip, en elk moment dat die verschijnt (of juist niet) is heerlijk angstaanjagend. Dit is te danken aan een combinatie van geweldig montagewerk, het eerder genoemde heerlijke maar terughoudende geluidsontwerp en enkele simpelweg spectaculaire praktische en visuele effecten. In feite moet worden onderstreept dat dit een ronduit prachtige film is, of hij je nu reflecterende stukken bebloed vlees laat zien of een schip dat dichter bij een bleke, witte asteroïdengordel komt.
Ik heb grotendeels Alien: Romulus geprezen, met weinig kritiekpunten of teleurstellingen. De praktische reden hiervoor is dat de meeste problemen van de film zich voordoen richting het einde, en dit is een spoilervrije recensie. De belangrijkere reden is dat ze er niet echt toe doen. Alien: Romulus is zonder twijfel een angstaanjagend, opwindend en goed gemaakt stukje horrorcinema, vol liefde en met alle kenmerken van de menselijke feilbaarheid. Niet alles kan een perfect organisme zijn, en — gezien de neiging van zo'n organisme tot bloederige vernietiging — is dat maar goed ook.
Conclusie
Fede Álvarez bewijst nog maar eens - ook al zijn de personages, dialoog en plot in zijn films nooit het ingewikkeldst of origineelst - dat hij maar al te goed weet hoe kijkers de stuipen op het lijf te jagen en die spanning een perfect ritme te geven, ondersteund door een duidelijk respect voor voorgangers van de film, visueel spektakel en bedachtzame geluidseffecten. Niet enkel doet Alien: Romulus eer aan het klassieke origineel van Ridley Scott, het is de beste film in de serie sindsdien. Met een kippenvelmoment om de tien minuten en een centraal conflict die perfect in het Alien-universum past, maar tegelijk snijdend actueel is, is het onmogelijk om weg te kijken van deze nagelbijtende humanistische fabel.
Pro
- Geweldige pacing en spanning
- Effectief geluidsdesign
- Spectaculaire shots en speciale effecten
- Niet-te-geloven productiedesign en praktische effecten
- Meeslepend centraal conflict
Con
- Laat wat verhaalsteekjes vallen naar het einde toe
- Archetypische personages met minder sterke dialoog
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
14 augustus 2024
Genre
- Horror
- Scifi
- Thriller
Speelduur
119 minuten
Regie
Fede Álvarez
Cast
Cailee Spaeny, David Jonsson, Archie Renaux, Isabela Merced, Spike Fearn ...
Uitgever
20th Century Studios
