Thriller

Een bos dat in enkele seconden in vlammen opgaat. Een soundtrack die meer schreeuwt dan klinkt. Zo begint Die My Love van Lynne Ramsay: als een emotionele explosie die je geen kans geeft om afstand te nemen. Ramsay laat er geen twijfel over bestaan: dit wordt geen film die je rustig laat toekijken, maar één die je meesleurt, verbrandt en niet meer loslaat.

Wie verwacht dat een liefdesverhaal eindigt bij de dood, heeft duidelijk nog geen kennisgemaakt met A Useful Ghost. In deze debuutfilm van Ratchapoom Boonbunchachoke krijgt rouw een absurde, haast komische vorm wanneer een overleden vrouw terugkeert … als stofzuiger.

Bugonia is geen film die je meteen uit de zetel knalt met grote emoties of een constante stroom aan spectaculaire momenten, maar wel eentje die zich rustig in je hoofd nestelt. Yorgos Lanthimos kiest voor die typische combinatie van afstand, absurditeit en onderhuidse spanning. Dat betekent niet dat de film tegenvalt, want er zit genoeg in om geboeid te blijven kijken, maar wel dat Bugonia eerder indruk maakt door sfeer en merkwaardigheid dan door pure impact. Het is zo’n film waar je geregeld met plezier naar zit te kijken, terwijl je tegelijk voelt dat hij net niet helemaal uitgroeit tot iets uitzonderlijks. De basis is sterk, de uitvoering is degelijk tot goed, en de film weet op meerdere momenten te verrassen, maar hij laat je uiteindelijk vooral achter met het gevoel dat er nog net iets meer in had gezeten.

Zwaarbeladen thema's worden het liefst genegeerd. Toch hebben mensen er graag een mening over waardoor de lading ervan verloren gaat in een eindeloze molen van onbetrokkenheid. Precies in dat spanningsveld beweegt het werk van Michel Franco, een regisseur die niet snel terugdeinst voor de ongemakkelijkheid binnen een sociaal debat.

De kunstroof blijft een geliefd onderwerp in films en series. Maar hoe begin je als filmmaker aan zo’n verhaal? Kies je voor actie en spanning, of zoek je het elders? Met The Mastermind levert Kelly Reichardt een heistfilm af die resoluut voor het laatste kiest.

In Relay draait alles om één cruciaal dossier en de mensen die erachter aan zitten. Aan de oppervlakte lijkt het een traditioneel spionageverhaal: vertrouwelijke documenten, dreigende onthullingen, hoge inzetten. Maar onder dit uitgangspunt schuilt een zorgvuldig opgebouwde spanning die subtieler werkt dan de typische actiescènes en spektakel.

Frankrijk, 2018. Het hele land lijkt in beroering: de gele hesjes protesteren massaal tegen de stijgende brandstofprijzen en de groeiende kloof tussen burgers en macht. Temidden van deze chaos raakt een tiener tijdens een van de demonstraties ernstig gewond. Met Dossier 137 vertelt regisseur Dominik Moll een fictief verhaal dat duidelijk is geïnspireerd door echte gebeurtenissen.

In Exit 8 veranderen de metrogangen in een eindeloze valstrik. De film opent met het alledaagse schouwspel van reizigers, hun gezichten verlicht door de schermen van hun telefoons. Iedereen verdwijnt in zijn eigen bubbel, tot het huilen van een baby de stilte doorbreekt. Een man snauwt de moeder af dat ze haar kind stil moet houden. De reactie van de massa? Onverschilligheid. Het hoofdpersonage stapt uit en belandt in een verontrustende lus waaruit geen uitweg lijkt.

Vermiste personen: je ziet de posters in het straatbeeld, je scrolt langs de berichten in je nieuwsoverzicht. Maar hoe vaak raakt het je echt? Sta je stil bij de namen, de gezichten, het verhaal achter die verdwijningen? We worden bijna gevoelloos van het constante nieuws, en toch gaat achter elke foto een schrijnende realiteit schuil. Inferno, de nieuwste film van Brandon Gotto, trekt je ruw uit die onverschilligheid.

Als er dit jaar één film was die het verdiende om zonder voorkennis ontdekt te worden, dan was het wel Sinners. De eerste trailer toonde precies genoeg om te intrigeren zonder de plotpunten te verraden. Jammer genoeg verklapte de tweede trailer, en zelfs sommige media, al te veel, waaronder de bovennatuurlijke twist. Toch merkt zelfs wie dat weet al snel dat Sinners veel meer is dan zomaar een horrorfilm. Het is een van die titels waarvan ik oprecht blij ben dat ik de 4K-versie in mijn collectie heb.

Islands lijkt in eerste instantie een klassieke thriller: Tom, een tenniscoach die zijn nachten vult met drank en vluchtige avontuurtjes, een mysterieuze vrouw en een plotselinge verdwijning. Maar de echte intrige komt niet van buitenaf; het is de monotone leegte van zijn leven die hem langzaam gevangen houdt. Met Islands laat regisseur Jan-Ole Gerster zien hoe spanning gebruikt kan worden om eenzaamheid te laten voelen.

Jan-Ole Gerster heeft nog niet veel films gemaakt, maar zijn stijl wordt langzaam duidelijk. In zijn debuut Oh Boy! combineerde hij op vaardige wijze drama en donkere humor. De film viel op door zijn vertelstijl en won meerdere prijzen. In Islands ligt de nadruk sterker op het drama, maar de subtiele druk op het hoofdpersonage blijft een constante.

Kater op een eiland​

Op een zonnig eiland ligt een man bewegingsloos in het zand; alles suggereert een drama, maar de...

“Van de studio van The Notebook en de makers van Barbarian”, meer had het marketingteam niet nodig om mijn interesse te wekken. Een slimme knipoog om liefhebbers van beide genres naar de bioscoop te lokken. Jammer genoeg werd de film niet zo’n hit als gehoopt, maar dat betekent niet dat hij geen kijkbeurt waard is.

Companion stond oorspronkelijk gepland als het volgende project van Barbarian-regisseur Zach Cregger. Uiteindelijk gaf hij echter de regie uit handen aan scenarist Drew Hancock, in de hoop dat diens debuut even succesvol zou zijn als Barbarian. Cregger koos er zelf voor om te werken aan Weapons, zijn eigen originele film die binnen een maand wordt verwacht.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor Sophie Thatcher (Heretic, Yellowjackets) en Jack Quaid (The Boys, Novocaine), twee talentvolle acteurs die hun plaats in Hollywood stevig aan het veroveren zijn. Lukas Gage, Megan Suri, Harvey Guillén en Rupert Friend vervolledigen de cast.

[ATTACH type="full"...

Een tropisch kuststadje in Brazilië: de zon schijnt onophoudelijk, de zee ruist loom tegen het zand, de nachten zijn warm en onrustig. In deze broeierige setting ligt Motel Destino, een plek waar mensen komen en gaan, en waar geheimen zich ophopen. De nieuwe film van Karim Aïnouz speelt zich grotendeels af binnen dit motel, waar jaloezie en machtsstrijd langzaam maar zeker aan de oppervlakte komen drijven.

Whispers of the Waves neemt je mee naar de Belgische kust, waar een idyllische zomerdag in De Panne omslaat in een nachtmerrie. Wanneer twee jongens spoorloos verdwijnen, sluipt een bovennatuurlijke dreiging door het duinlandschap. Met regisseurs Alec & Cyril Vrancken aan het roer en producers Allegra & Brian Pattikawa achter de schermen, is deze thriller een beklemmende mix van spanning en mysterie. Wat fluistert de schelp hen toe, en welke geheimen brengt dit aan het licht?

Flight Risk is een film die door zijn uitgebreide promotiecampagne met trailers en interviews onmogelijk over het hoofd te zien was. Oorspronkelijk gepland voor oktober, werd de première echter uitgesteld naar januari 2025. Regisseur Mel Gibson, die na Hacksaw Ridge (2016) weer plaatsneemt achter de camera, brengt met Flight Risk een verhaal gebaseerd op het Black List-script van Jared Rosenberg. Het plot volgt een piloot die een Air Marshal en een belangrijke getuige naar een rechtszaak moet vervoeren, maar al snel ontaardt dit in een zenuwslopende thriller.

Wat gebeurt er wanneer verlangens te lang onderdrukt worden? Wanneer het masker dat we dragen te zwaar wordt en de druk uiteindelijk leidt tot een onverwachte explosie? In Halina Reijns erotische thriller Babygirl maken we kennis met Romy, een vrouw met macht, die haar seksuele verlangens en fantasieën steeds verder aftast. Wat begint als een persoonlijke zoektocht, dreigt uiteindelijk haar publieke imago en haar relaties met de familie te ontwrichten.

Je beseft pas wat je mist wanneer je het voor het eerst in lange tijd nog eens krijgt. Het is niet enkel een gedachte die door het hoofd van Marnix Devogelaere schoot toen vrouwlief Cynthia voor het eerst in zeven maanden tijd nog eens de supersexyfuntime-playlist door de speakers in de slaapkamer deed galmen, maar ook tot mij doordrong bij het bekijken van Speak no Evil. De nieuwe film met James McAvoy in de hoofdrol is dan ook een terugkeer naar de thrillers van weleer, het soort films dat in de goeie oude videotheek op het schap stond tussen de populaire actiefilms en de grimmige horror. Het is kortom het soort genrefilm dat ze anno 2024 nauwelijks nog lijken te maken, en dat alleen al geeft de prent een streepje voor.

Midden 2024 deden trailers de ronde voor een nieuw horrorverhaal in de reeds indrukwekkende horrorline-up van 2024. Een mistig bos in Ierland. Een cello naar de compositie van Camille Saint-Saëns. Dakota Fanning. Een titel als The Watchers. Een Shyamalan aan het stuur? Meer dan genoeg om interesse op te wekken. Voor iedereen die deze film in de bioscoopzalen heeft gemist, is hij nu beschikbaar via streaming en fysieke release.

Een man sluipt het bos in. Een man volgt op de voet. Afgeschermd door de bomen, de bladeren en hun schaduw, maakt het niemand daarbuiten uit wat er tussen hen omgaat. Vouwen ze hun mouwen op voor een vechtpartij of trekken ze hun broek neer voor een vluggertje? Die fijne lijn, tussen seks en geweld, tussen haat en verlangen, zoekt Miséricorde op.