Een man sluipt het bos in. Een man volgt op de voet. Afgeschermd door de bomen, de bladeren en hun schaduw, maakt het niemand daarbuiten uit wat er tussen hen omgaat. Vouwen ze hun mouwen op voor een vechtpartij of trekken ze hun broek neer voor een vluggertje? Die fijne lijn, tussen seks en geweld, tussen haat en verlangen, zoekt Miséricorde op.
Of je het nu een zwarte komedie, een melodrama, of een misdaadthriller wil noemen, Miséricorde (letterlijk vertaald "genade", maar ook een verwijzing naar het wapen dat een genadeslag kan leveren) is de nieuwste telg van Franse regisseur Alain Guiraudie die eerder al op het Filmfestival van Cannes werd vertoond. Guiraudies films, zoals L'Inconnu du Lac, zijn vaak homo-erotisch in aard en dat is hier niet anders. Miséricorde was te zien op Film Fest Gent en krijgt op 23 oktober een wijde Belgische release.
Al slaagt Guiraudie zeker in het creëren van seksuele spanning met weinig meer dan lange shots en suggestie, is een van de geslaagdere delen van Miséricorde dat de spanning ook voor die in een moordthriller kan doorgaan. Dat Jérémies gedachten vaak de seksuele kant opgaan, wil niet zeggen dat de dorpsbewoners ook hetzelfde met hem willen. De explicietere zaken, ook een handelsmerk van Guiraudie, komen later in de film zeker opdagen, al nemen ze nooit precies de vorm die je zou verwachten. Dat dingen niet precies uitdraaien zoals je als kijker verwacht, is dan ook wat de film uiteindelijk wat energie geeft. Zo wordt Jérémie zelf neergezet door Félix Kysyl (Le Redoutable, L'Amant d'un jour, Meurtres dans le Cantal) op een manier die de lijn bewandelt tussen gedempt en nietszeggend. Miséricorde wil tonen hoe de muren zich sluiten rond het hoofdpersonage, wat hem tot waanzin zou moeten leiden ... maar zowel de manier waarop Jérémie geschreven is als de eentonige performance van Félix Kysyl maken het moeilijk om met het personage mee te voelen. We zien haast nooit hoe hij zich echt voelt. Enkel een neutrale gezichtsuitdrukking en een eindeloze barrage aan on the spot leugens.
Zo doods als Jérémies gezicht op zijn meest wanhopig - zo is ook het dorp waar het verhaal zich afspeelt. De film lijdt onder een gebrek aan figuranten. Deze hadden het dorp wat leven kunnen geven, en een druk kunnen belichamen op de verloren Jérémie. Nu lijkt elk personage te reageren op niets: er is geen gemeenschap, geen rumoer, enkel een verzameling gebouwen met schijnbaar drie inwoners. Die inwoners zelf bieden wel soelaas, want elk voegt wat persoonlijkheid toe aan de grijze bedoeningen. De bizarre priester, de gevoelige Walter, de eenzame Martine. Gespeeld door respectievelijk Jacques Develay, David Ayala en Catherine Frot, wordt elk van deze ondersteunende personages geïntroduceerd als één ding, en verlaten ze het toneel als een ander. Zij laten net als de acteurs die hen vertolken een verrassende kant van zich zien, die een verademing bezorgt te midden van de onbegrijpelijke neutraliteit van het hoofdpersonage. Hoe zou een vermissing in jouw eigen dorp voor heisa zorgen? Niet zoals in Miséricorde.
Of je het nu een zwarte komedie, een melodrama, of een misdaadthriller wil noemen, Miséricorde (letterlijk vertaald "genade", maar ook een verwijzing naar het wapen dat een genadeslag kan leveren) is de nieuwste telg van Franse regisseur Alain Guiraudie die eerder al op het Filmfestival van Cannes werd vertoond. Guiraudies films, zoals L'Inconnu du Lac, zijn vaak homo-erotisch in aard en dat is hier niet anders. Miséricorde was te zien op Film Fest Gent en krijgt op 23 oktober een wijde Belgische release.
In bed, in het bos, onder God
Na het overlijden van de bakker in een Frans dorpje, heerst er chaos en onzekerheid. Deels door het verdriet van zijn familie, maar ook door de komst van Jérémie voor de begrafenis. Jérémie werkte in zijn jeugd in de bakkerij en zijn terugkeer in het dorp brengt oude gevoelens aan de oppervlakte, en ontwikkelt er ook nieuwe. Zo vindt Martine, de vrouw van de bakker, zijn aanwezigheid meer dan welkom in haar eenzame rijhuis, maar is haar zoon Vincent, die jaren geleden Jérémies beste vriend was, vooral achterdochtig rond Jérémies bedoelingen. Ondanks Vincents meningen, kiest Jérémie om bij Martine in te trekken, en overweegt hij zelfs de bakkerij over te nemen. Wanneer niet lang hierna Vincent vermist raakt, heeft hij geen andere keus dan de bezorgde Martine, haar vriend de priester, en de lokale politie te vriend te houden. Maar waar Jérémie ook wandelt, bekijkt men hem met vurige argusogen. Willen ze hem pakken, of willen ze hem pakken?Al slaagt Guiraudie zeker in het creëren van seksuele spanning met weinig meer dan lange shots en suggestie, is een van de geslaagdere delen van Miséricorde dat de spanning ook voor die in een moordthriller kan doorgaan. Dat Jérémies gedachten vaak de seksuele kant opgaan, wil niet zeggen dat de dorpsbewoners ook hetzelfde met hem willen. De explicietere zaken, ook een handelsmerk van Guiraudie, komen later in de film zeker opdagen, al nemen ze nooit precies de vorm die je zou verwachten. Dat dingen niet precies uitdraaien zoals je als kijker verwacht, is dan ook wat de film uiteindelijk wat energie geeft. Zo wordt Jérémie zelf neergezet door Félix Kysyl (Le Redoutable, L'Amant d'un jour, Meurtres dans le Cantal) op een manier die de lijn bewandelt tussen gedempt en nietszeggend. Miséricorde wil tonen hoe de muren zich sluiten rond het hoofdpersonage, wat hem tot waanzin zou moeten leiden ... maar zowel de manier waarop Jérémie geschreven is als de eentonige performance van Félix Kysyl maken het moeilijk om met het personage mee te voelen. We zien haast nooit hoe hij zich echt voelt. Enkel een neutrale gezichtsuitdrukking en een eindeloze barrage aan on the spot leugens.
Willen ze hem pakken, of willen ze hem pakken?
Zo doods als Jérémies gezicht op zijn meest wanhopig - zo is ook het dorp waar het verhaal zich afspeelt. De film lijdt onder een gebrek aan figuranten. Deze hadden het dorp wat leven kunnen geven, en een druk kunnen belichamen op de verloren Jérémie. Nu lijkt elk personage te reageren op niets: er is geen gemeenschap, geen rumoer, enkel een verzameling gebouwen met schijnbaar drie inwoners. Die inwoners zelf bieden wel soelaas, want elk voegt wat persoonlijkheid toe aan de grijze bedoeningen. De bizarre priester, de gevoelige Walter, de eenzame Martine. Gespeeld door respectievelijk Jacques Develay, David Ayala en Catherine Frot, wordt elk van deze ondersteunende personages geïntroduceerd als één ding, en verlaten ze het toneel als een ander. Zij laten net als de acteurs die hen vertolken een verrassende kant van zich zien, die een verademing bezorgt te midden van de onbegrijpelijke neutraliteit van het hoofdpersonage. Hoe zou een vermissing in jouw eigen dorp voor heisa zorgen? Niet zoals in Miséricorde.
Conclusie
Seksuele spanning alom in deze zwarte komedie van Alain Guiraudie, waarin een jongeman ophef veroorzaakt in het Franse dorpje waar hij opgroeide. Die spanningen leiden alsmaar naar confrontaties van verrassende aard die de aandacht van de kijker terug aanwakkeren. Die aanwakkering is een soelaas want het hoofdpersonage zelf biedt qua tekst of acteerwerk weinig levendigs. Even doods is het dorpje dat van rumoer zou moeten leven maar geen volk heeft om dat gemompel te uiten. Gelukkig wordt de film, alsook zijn geheimen en zijn commentaar, naar de eindstreep getrokken door zijn capabele ondersteunende cast die zich van nieuwe kantjes laat zien.
Pro
- Onvoorspelbaar
- Seksueel gespannen atmosfeer
- Ondersteunende cast
Con
- Hoofdpersonage vlak in script en vertolking
- De stad voelt doods
6.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
23 oktober 2024
Genre
- Drama
- Komedie
- Misdaad
- Thriller
Speelduur
102 minuten
Regie
Alain Guiraudie
Cast
Félix Kysyl, Catherine Frot, Jacques Develay, Jean-Baptiste Durand ...
Uitgever
Imagine
