Bugonia is geen film die je meteen uit de zetel knalt met grote emoties of een constante stroom aan spectaculaire momenten, maar wel eentje die zich rustig in je hoofd nestelt. Yorgos Lanthimos kiest voor die typische combinatie van afstand, absurditeit en onderhuidse spanning. Dat betekent niet dat de film tegenvalt, want er zit genoeg in om geboeid te blijven kijken, maar wel dat Bugonia eerder indruk maakt door sfeer en merkwaardigheid dan door pure impact. Het is zo’n film waar je geregeld met plezier naar zit te kijken, terwijl je tegelijk voelt dat hij net niet helemaal uitgroeit tot iets uitzonderlijks. De basis is sterk, de uitvoering is degelijk tot goed, en de film weet op meerdere momenten te verrassen, maar hij laat je uiteindelijk vooral achter met het gevoel dat er nog net iets meer in had gezeten.
Bugonia
gaat over twee mannen die compleet opgeslorpt zijn door samenzweringsdenken en ervan overtuigd raken dat Michelle Fuller, de machtige CEO van een groot bedrijf, in werkelijkheid een buitenaards wezen is dat de aarde wil vernietigen. Dat uitgangspunt is op papier al heerlijk vreemd, en net daar ligt ook een groot deel van de aantrekkingskracht van de film. Lanthimos en scenarist Will Tracy bouwen van daaruit geen klassieke thriller op, maar eerder een film die speelt met paranoia, machtsverhoudingen, controle en de dunne grens tussen waanzin en overtuiging. De setting werkt daar slim in mee. De wereld van de film voelt tegelijk herkenbaar en vervreemdend aan, alsof alles net een halve stap naast de realiteit staat. Daardoor blijft Bugonia voortdurend een beetje ongemakkelijk aanvoelen, en dat past perfect bij het verhaal, want hoe langer de film duurt, hoe vreemder het allemaal wordt.
Jesse Plemons is minstens even belangrijk voor het geheel. Hij heeft al vaker bewezen dat hij personages kan spelen die tegelijk zielig, ongemakkelijk en onvoorspelbaar zijn, en ook hier slaagt hij daar weer moeiteloos in. Zijn Teddy voelt nooit als een simpele karikatuur van een complotdenker. Plemons maakt van hem iemand die tegelijk absurd en ergens ook tragisch overkomt, waardoor je niet alleen lacht met zijn gedrag, maar soms ook bijna medelijden krijgt. Dat maakt de film sterker, want op die manier blijft het verhaal meer dan alleen een bizarre grap. Aidan Delbis vult dat duo goed aan en helpt mee om die vreemde energie tussen de ontvoerders geloofwaardig te maken. Alicia Silverstone en Stavros Halkias zitten dan weer in rollen die misschien minder centraal staan, maar wel bijdragen aan het bredere gevoel dat iedereen in deze wereld net een tikje vreemd functioneert. De echte motor van de film blijft wel de spanning tussen Stone en Plemons. Hun scènes samen hebben precies de juiste mix van dreiging, droge komische absurditeit en psychologische spelletjes.
Die plotwendingen zijn wel een belangrijk pluspunt. Zonder in spoilers te vervallen kun je gerust zeggen dat Bugonia slim genoeg omspringt met verwachtingen. De film laat je geregeld denken dat hij een duidelijke richting kiest, om daarna toch een klein stapje opzij te zetten. Dat betekent niet dat het een dolgedraaide film vol goedkope verrassingen is, integendeel. De wendingen voelen meestal organisch aan binnen de toon van de film. Ze dienen niet alleen om te shockeren, maar ook om de machtsverhoudingen tussen de personages te verschuiven. Dat houdt het spannend en maakt dat je als kijker voortdurend blijft aftasten wie hier nu echt controle heeft, en of er überhaupt iemand is die de situatie nog begrijpt. Het leuke is dat Bugonia daar genoeg mee doet om spannend te blijven, zonder zijn kaarten volledig op tafel te leggen.
Het beeld zelf was goed en er is niets dat mij de 4K-versie deed missen. Zelfs het ontbreken van HDR (onmogelijk bij een standaard Blu-ray release), is bij dit soort film geen gemis.
Op het vlak van extra’s moet je geen overvolle schijf verwachten, maar wat erop staat past wel goed bij het soort film dat Bugonia is. De voornaamste bonusfeature is The Birth of the Bees: The Making of Bugonia, een making-of van iets meer dan 23 minuten waarin Emma Stone, Jesse Plemons en de rest van cast en crew toelichten hoe de film tot stand kwam. Iets dat effectief waarde heeft voor wie graag wat meer inzicht krijgt in de keuzes achter de film. Het is dus geen release die je koopt voor een gigantische berg bonusmateriaal.
Bugonia
Emma Stone en Jesse Plemons houden alles stevig samen
Wat de film voor een groot deel overeind houdt, is de cast. Emma Stone is opnieuw indrukwekkend in een rol die haar toelaat om veel te doen met blik, houding en timing, zonder dat ze daarvoor constant de grote emotionele registers moet opentrekken. Michelle Fuller is een personage dat bewust moeilijk te doorgronden blijft, en Stone begrijpt perfect hoe ze die afstandelijkheid interessant moet maken. Ze speelt koel, gecontroleerd en bijna onaantastbaar. De film gebruikt haar aanwezigheid slim: soms lijkt ze volledig de situatie te beheersen, op andere momenten laat Lanthimos net genoeg twijfel binnensijpelen om je te doen afvragen of er misschien toch meer onder de oppervlakte zit.Jesse Plemons is minstens even belangrijk voor het geheel. Hij heeft al vaker bewezen dat hij personages kan spelen die tegelijk zielig, ongemakkelijk en onvoorspelbaar zijn, en ook hier slaagt hij daar weer moeiteloos in. Zijn Teddy voelt nooit als een simpele karikatuur van een complotdenker. Plemons maakt van hem iemand die tegelijk absurd en ergens ook tragisch overkomt, waardoor je niet alleen lacht met zijn gedrag, maar soms ook bijna medelijden krijgt. Dat maakt de film sterker, want op die manier blijft het verhaal meer dan alleen een bizarre grap. Aidan Delbis vult dat duo goed aan en helpt mee om die vreemde energie tussen de ontvoerders geloofwaardig te maken. Alicia Silverstone en Stavros Halkias zitten dan weer in rollen die misschien minder centraal staan, maar wel bijdragen aan het bredere gevoel dat iedereen in deze wereld net een tikje vreemd functioneert. De echte motor van de film blijft wel de spanning tussen Stone en Plemons. Hun scènes samen hebben precies de juiste mix van dreiging, droge komische absurditeit en psychologische spelletjes.
Vreemd, spannend en net niet helemaal raak
Waar Bugonia het meest in slaagt, is in het vasthouden van een sfeer die tegelijk licht absurd, beklemmend en intrigerend is. Lanthimos heeft al langer een talent om van gewone gesprekken iets ongemakkelijks te maken, en ook hier zit de kracht vaak in de manier waarop personages kijken, zwijgen of volledig langs elkaar heen praten. Daardoor blijft de film boeiend, zelfs in scènes waarin er op het eerste gezicht niet zo veel gebeurt. De onderhuidse spanning is bijna constant aanwezig, en dat maakt dat je als kijker wilt blijven volgen waar dit allemaal naartoe gaat. Er zit genoeg in om de aandacht vast te houden, maar niet elk idee komt even hard binnen. Sommige stukken voelen bewust strak en afstandelijk, wat natuurlijk deel uitmaakt van de stijl, maar het zorgt er ook voor dat de film je niet altijd volledig meesleurt. Je bewondert vaak wat Lanthimos doet, meer dan dat je er echt door omvergeblazen wordt. Dat is misschien de beste samenvatting van mijn gevoel bij Bugonia: ik was vrijwel de hele tijd geïnteresseerd, ik heb me geen moment verveeld, en er zitten absoluut leuke vondsten en geslaagde wendingen in, maar de film bereikt nergens dat niveau waarop alles echt samenvalt tot iets groots.Bugonia is vreemd genoeg om te boeien, maar net niet scherp genoeg om echt te verrassen.
Die plotwendingen zijn wel een belangrijk pluspunt. Zonder in spoilers te vervallen kun je gerust zeggen dat Bugonia slim genoeg omspringt met verwachtingen. De film laat je geregeld denken dat hij een duidelijke richting kiest, om daarna toch een klein stapje opzij te zetten. Dat betekent niet dat het een dolgedraaide film vol goedkope verrassingen is, integendeel. De wendingen voelen meestal organisch aan binnen de toon van de film. Ze dienen niet alleen om te shockeren, maar ook om de machtsverhoudingen tussen de personages te verschuiven. Dat houdt het spannend en maakt dat je als kijker voortdurend blijft aftasten wie hier nu echt controle heeft, en of er überhaupt iemand is die de situatie nog begrijpt. Het leuke is dat Bugonia daar genoeg mee doet om spannend te blijven, zonder zijn kaarten volledig op tafel te leggen.
De standaard Blu-ray met standaard extra’s
Wie de gewone Blu-ray in huis haalt, krijgt in elk geval een verzorgde uitgave. Qua geluid zit dat goed: de film krijgt voor de hoofdfilm een Engelse Dolby Atmos-track mee, wat voor een standaard Blu-ray toch mooi meegenomen is. Voor het bonusmateriaal wordt Dolby Digital 2.0 gebruikt.Het beeld zelf was goed en er is niets dat mij de 4K-versie deed missen. Zelfs het ontbreken van HDR (onmogelijk bij een standaard Blu-ray release), is bij dit soort film geen gemis.
Op het vlak van extra’s moet je geen overvolle schijf verwachten, maar wat erop staat past wel goed bij het soort film dat Bugonia is. De voornaamste bonusfeature is The Birth of the Bees: The Making of Bugonia, een making-of van iets meer dan 23 minuten waarin Emma Stone, Jesse Plemons en de rest van cast en crew toelichten hoe de film tot stand kwam. Iets dat effectief waarde heeft voor wie graag wat meer inzicht krijgt in de keuzes achter de film. Het is dus geen release die je koopt voor een gigantische berg bonusmateriaal.
Conclusie
Bugonia is een goede film die net niet helemaal uitgroeit tot een meesterwerk. De sterke cast, de droge en ongemakkelijke sfeer en de leuke, slim geplaatste wendingen maken dit absoluut een interessante kijkbeurt, maar het is geen film die je meer dan één keer wilt zien. Dat neemt niet weg dat er genoeg kwaliteit in zit om positief te blijven. Het is een eigenzinnige, geregeld spannende en vaak vermakelijke film die vooral werkt door zijn toon en acteerprestaties.
Pro
- Degelijke cast
- Absurd
- Einde en de plot-twist
Con
- Soms te langdradig
7.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
23 december 2025
Genre
- Komedie
- Scifi
- Thriller
Speelduur
118 minuten
Regie
Yorgos Lanthimos
Cast
Emma Stone, Aidan Delbis, Stavros Halkias, Alicia Silverstone
Uitgever
Focus Features
