Black Phone 2 is een directe sequel op The Black Phone (2021) en brengt Scott Derrickson terug in de regiestoel, opnieuw samen met co-writer C. Robert Cargill. De eerste film was een mix van thriller en bovennatuurlijke horror: Finney werd ontvoerd door 'The Grabber', opgesloten in een kelder, en kreeg via een bovennatuurlijke zwarte telefoon contact met de vorige slachtoffers, die hem stap voor stap hielpen ontsnappen. De film was een commercieel success en werd goed ontvangen, met een sterke Ethan Hawke als Grabber en een simpele premise die slim werd uitgespeeld. De sequel pikt die draad op, maar doet iets anders: het verhaal verschuift van 'ontsnappen uit een kelder' naar iets dat meer leunt op trauma, dromen en een grotere mythologie. Derrickson heeft ook zelf verteld dat een sequel helemaal niet vanzelfsprekend was, tot Joe Hill (de schrijver van het originele verhaal) met een simpel maar creepy idee kwam: “de telefoon rinkelt, Finney neemt op, en het is de Grabber … vanuit de hel.” Dat is ook meteen het soort pitch waarbij je als horrorfan denkt: oké ja, dat wil ik wel eens zien. Alleen roept het ook direct vragen op. Want als je de Grabber terugbrengt, hoe vermijd je dan dat het gewoon een gerecycleerde versie van deel één wordt?
Black Phone 2
speelt zich af in 1982, vier jaar na de gebeurtenissen van deel één. Finney is ouder, stiller, en je voelt dat hij niet 'genezen' is, maar gewoon probeert te functioneren. Het trauma is niet weg, het is gewoon meegegroeid. Gwen, zijn zus, heeft nog altijd die gevoeligheid voor visioenen, en dat wordt dit keer de motor van het verhaal. Ze krijgt opnieuw dromen, flarden, beelden die ze niet kan plaatsen, en vooral dat onrustige gevoel dat er nog iets niet afgewerkt is. Alsof de nachtmerrie nooit echt is gestopt, maar gewoon even stil heeft gelegen. En ja, de zwarte telefoon speelt opnieuw een rol, maar op een andere manier: minder als puzzeltool om uit een fysieke ruimte te ontsnappen, meer als symbool van het verleden dat blijft terugbellen, hoe hard je ook probeert door te gaan. Het spoor leidt naar Alpine Lake, een winterkamp ergens in de Rocky Mountains. Geen zomerkamp-gezelligheid met marshmallows en kampvuren, maar een koude, verlaten plek waar sneeuw alles dempt en elke voetstap verdacht klinkt. Bij aankomst blijkt dan ook nog dat onze twee hoofdpersonages vast zitten midden in een sneeuwstorm. Het perfecte recept voor een goede, enge film. Sneeuw is in horror altijd een topingrediënt: je kunt nergens heen, alles is stil, elke lantaarnpaal werpt lange schaduwen, en zelfs overdag voelt het alsof de wereld uitstaat. De setting doet zijn werk meteen, en het is één van de beste keuzes die deze sequel maakt. Het geeft de film een eigen identiteit, los van die iconische kelder uit deel één.
Alleen begint daar ook het probleem. Black Phone 2 wil tegelijk groter, bloediger en 'epischer' zijn, maar verliest daardoor soms de strakheid van het origineel. Het scenario hangt geregeld aan toevalligheden en dromen die net iets té handig informatie geven. Sommige scènes voelen als: oké, we moeten nu naar de volgende setpiece, dus we verzinnen even een reden. Dat is jammer, want de film heeft echt goeie sfeer, maar het verhaal had best nog één extra script-pass kunnen gebruiken om die puzzelstukjes iets beter te laten klikken. Wat in deel één zo goed werkte, was dat het klein en logisch aanvoelde: één plek, één probleem, één plan. Hier springen we meer, komen er meer 'regels', en het voelt soms alsof de film verwacht dat je gewoon mee knikt omdat de vibe goed zit.
Maar het script zit vol kleine plotholes en gemakkelijke bruggetjes. Het soort horrorlogica waar je soms doorheen kijkt omdat de sfeer werkt, maar waar je achteraf denkt: wacht … waarom deden ze dat eigenlijk? Personages die dingen doen omdat het plot dat nodig heeft, in plaats van omdat het logisch is. En voor een film die graag overtuigender wil overkomen, mist hij wat echte consequenties. Zonder te spoilen: het voelt soms alsof de film bang is om écht ballen te tonen. Er hangt constante dreiging, maar er wordt minder mee gedaan dan je verwacht. Dat is voor sommige kijkers misschien net een pluspunt, omdat het minder in your face is, maar voor mij haalde het wat spanning weg. Als je dreigt, moet je af en toe ook bijten. Ook het tempo is wat wisselvallig. Het duurt even voor de film echt op gang komt, met veel setup en uitleg vooraleer hij volledig naar Alpine Lake schakelt. Eens hij daar is, werkt het beter, maar het blijft op sommige momenten 'horror volgens het boekje': een paar sterke scènes, een paar minder sterke, en een paar dingen die je al ziet aankomen. Er zijn momenten die echt goed werken, vooral wanneer de film op sfeer leunt en je als kijker even gewoon ongemakkelijk mag zijn. Maar er zijn ook scènes die aanvoelen als 'we moeten een jumpscare hebben want het is al even geleden', en die minder blijven plakken.
Qua audio zit je ook goed: de disc bevat Dolby Atmos, en die mix wordt vooral gebruikt om sfeer op te bouwen. Wind, gekraak, voetstappen in sneeuw, echo’s in lege ruimtes, en kleine details die je net achter je hoort. Het is geen constant bombardement waarbij alle speakers de hele tijd op volle toeren draaien, maar wel een ruimtelijke mix die de film beter maakt. Vooral tijdens de meer stille scènes is Atmos hier net een meerwaarde, omdat het die subtiele dreiging kan versterken. Extra’s zijn degelijk: een audiocommentary met Derrickson, deleted scenes, en een reeks featurettes over cast en productie, inclusief stukjes over de setting en het ontwerp van de film. Niets wereldschokkends, maar wel genoeg om je als fan even mee te nemen achter de schermen. Als je graag making-of’s kijkt, is dit een fijne bonus, al blijft het wel het soort extra’s dat je één keer ziet en daarna vergeet.
Black Phone 2
Zelfs in je dromen ben je niet veilig
De film probeert ook niet te doen alsof je weer exact dezelfde formule krijgt. De Grabber is dood, dus het conflict móét anders. Daardoor heeft de sequel meer Freddy Krueger-vibes, met een storyline die gerelateerd is aan dromen, nachtmerriebeelden en dat gevoel dat je zelfs in je hoofd niet veilig bent. Gwen wordt actiever, letterlijk iemand die het mysterie wil oplossen in plaats van enkel te reageren op terreur. Finney zit meer in die overlevingsmodus: hij wil vooruit, maar wordt telkens teruggetrokken. De film probeert bovendien de mythologie rond de Grabber uit te breiden en hem sterker te linken aan die plek, aan het verleden, en aan wat er daar precies gebeurd is. En dat is op zich interessant, want het eerste deel had wel bovennatuurlijke elementen, maar bleef vrij 'klein'. Deze sequel wil groter denken en meer richting het bovennatuurlijke gaan.Alleen begint daar ook het probleem. Black Phone 2 wil tegelijk groter, bloediger en 'epischer' zijn, maar verliest daardoor soms de strakheid van het origineel. Het scenario hangt geregeld aan toevalligheden en dromen die net iets té handig informatie geven. Sommige scènes voelen als: oké, we moeten nu naar de volgende setpiece, dus we verzinnen even een reden. Dat is jammer, want de film heeft echt goeie sfeer, maar het verhaal had best nog één extra script-pass kunnen gebruiken om die puzzelstukjes iets beter te laten klikken. Wat in deel één zo goed werkte, was dat het klein en logisch aanvoelde: één plek, één probleem, één plan. Hier springen we meer, komen er meer 'regels', en het voelt soms alsof de film verwacht dat je gewoon mee knikt omdat de vibe goed zit.
Mooie presentatie, maar inhoudelijk gemiddeld over heel de lijn
Ik ga eerlijk zijn: ik vond Black Phone 2 niet speciaal, maar ook niet slecht. Het is een standaard horror sequel die vooral scoort op sfeer, setting en de dynamiek tussen Finney en Gwen, maar met een narratief dat soms rammelt en weinig origineels brengt. Degelijk genoeg om je avond mee te vullen, maar niet het soort film dat je nog weken later blijft bespreken en waarschijnlijk al vergeten bent waarover het ging. Het beste aan de film is nog altijd de vibe. Die koude winterkamp-setting is een schone vondst en geeft de sequel een eigen identiteit. Je krijgt een veel sterker gevoel van isolatie dan in deel één, waar alles rond die kelder draaide. Hier is het net de leegte: bossen, sneeuw, gebouwen die aanvoelen alsof ze al jaren wachten op miserie. Het kamp is geen plek waar je bang gemaakt wordt, het is een plek die al inherent verkeerd aanvoelt. En dat werkt. Ook visueel is dit gewoon een sfeervolle film. Derrickson weet hoe hij met licht en donker moet spelen, en winterhorror leent zich perfect voor lange schaduwen en kil blauw licht dat alles onmenselijk maakt. Ethan Hawke doet opnieuw zijn best als de Grabber. Ik ga niet zeggen dat hij even hard binnenkomt als in deel één, omdat die eerste keer gewoon sterker was, maar hij blijft een goede acteur. Alleen merk je hier wel dat de film minder rond hem draait. De Grabber is minder 'de man met de maskers in de kelder' en meer een figuur, een dreiging, een echo van iets dat al gebeurd is. Soms is dat creepy, soms mis je net die fysieke dreiging van de eerste film. Het hangt er wat vanaf hoeveel je houdt van het bovennatuurlijke versus het realistische.De setting is ijskoud en zalig, alleen is het verhaal af en toe lauw.
Maar het script zit vol kleine plotholes en gemakkelijke bruggetjes. Het soort horrorlogica waar je soms doorheen kijkt omdat de sfeer werkt, maar waar je achteraf denkt: wacht … waarom deden ze dat eigenlijk? Personages die dingen doen omdat het plot dat nodig heeft, in plaats van omdat het logisch is. En voor een film die graag overtuigender wil overkomen, mist hij wat echte consequenties. Zonder te spoilen: het voelt soms alsof de film bang is om écht ballen te tonen. Er hangt constante dreiging, maar er wordt minder mee gedaan dan je verwacht. Dat is voor sommige kijkers misschien net een pluspunt, omdat het minder in your face is, maar voor mij haalde het wat spanning weg. Als je dreigt, moet je af en toe ook bijten. Ook het tempo is wat wisselvallig. Het duurt even voor de film echt op gang komt, met veel setup en uitleg vooraleer hij volledig naar Alpine Lake schakelt. Eens hij daar is, werkt het beter, maar het blijft op sommige momenten 'horror volgens het boekje': een paar sterke scènes, een paar minder sterke, en een paar dingen die je al ziet aankomen. Er zijn momenten die echt goed werken, vooral wanneer de film op sfeer leunt en je als kijker even gewoon ongemakkelijk mag zijn. Maar er zijn ook scènes die aanvoelen als 'we moeten een jumpscare hebben want het is al even geleden', en die minder blijven plakken.
Het schijfje (4K UHD): beeld, geluid en extra’s
De 4K UHD komt met een native 4K-transfer in 2.39:1 en ondersteunt zowel HDR10 als Dolby Vision. In het algemeen ziet het er heel goed uit: veel detail, sterke zwartwaarden en een mooie, koude winterlook die perfect past bij Alpine Lake. Sneeuw en mist krijgen net dat extra laagje nuance, en je merkt dat Dolby Vision vooral helpt om die grijstinten en schaduwen proper te scheiden zonder dat het beeld dichtloopt. Als je hoopt op agressieve HDR-pop met felle highlights, ga je wel wat op je honger blijven zitten. Niet omdat het slecht is, maar omdat de grading bewust moody en ingetogen blijft. Deze film wil niet 'blinken', hij wil koud en dreigend aanvoelen. Met andere woorden: Dolby Vision is aanwezig en doet zijn werk, maar het voelt niet als zo’n demo-disc die je bovenhaalt om vrienden hun ogen uit te laseren met hoe helder je nieuwe OLED kan.Qua audio zit je ook goed: de disc bevat Dolby Atmos, en die mix wordt vooral gebruikt om sfeer op te bouwen. Wind, gekraak, voetstappen in sneeuw, echo’s in lege ruimtes, en kleine details die je net achter je hoort. Het is geen constant bombardement waarbij alle speakers de hele tijd op volle toeren draaien, maar wel een ruimtelijke mix die de film beter maakt. Vooral tijdens de meer stille scènes is Atmos hier net een meerwaarde, omdat het die subtiele dreiging kan versterken. Extra’s zijn degelijk: een audiocommentary met Derrickson, deleted scenes, en een reeks featurettes over cast en productie, inclusief stukjes over de setting en het ontwerp van de film. Niets wereldschokkends, maar wel genoeg om je als fan even mee te nemen achter de schermen. Als je graag making-of’s kijkt, is dit een fijne bonus, al blijft het wel het soort extra’s dat je één keer ziet en daarna vergeet.
Conclusie
Black Phone 2 is een sequel die duidelijk probeert te groeien: grotere setting, meer mythologie en meer focus op trauma in plaats van opnieuw 'kelder-horror' te spelen. Dat werkt vooral dankzij de wintercamp-sfeer en de dynamiek tussen Finney en Gwen, maar het script rammelt net iets te vaak om echt top te worden. Op 4K UHD zit je technisch wel goed: beeld is mooi gedetailleerd met sterke zwartwaarden, Dolby Vision houdt de wintertinten netjes in balans, en de Atmos-track zet sfeer boven spektakel. Geen must-have vervolg, maar wel een degelijke horroravond, zeker als je fan was van het eerste deel.
Pro
- Sfeervol
- Degelijke acteerprestaties
- Leuk concept
Con
- Plotholes
- Niet super vernieuwend
7
Over deze film
Beschikbaar vanaf
23 december 2025
Genre
- Horror
- Thriller
Speelduur
114 minuten
Regie
Scott Derrickson
Cast
Mason Thames, Madeleine McGraw, Jeremy Davies, Demián Bichir, Ethan Hawke
Uitgever
Universal Pictures
