Wicked For Good leek niet het grote evenement te zijn dat de bioscopen in een smaragden gloed dompelde rond kerst. Lag het aan de wat giftige recensies die het slot van het tweeluik ontving rond de release, of eerder aan de overmacht van Avatar: Fire and Ash? Dat kunnen we nu in het comfort van onze woonkamer ontdekken met de home release op diverse optische media en pay-per-view.
De start van Wicked For Good
voelt in elk opzicht als het opulente tweede deel na de pauze, het opengaan van het doek om terug naar het land van Oz getransporteerd te worden. We bevinden ons narratief enkele jaren na het einde van het vorige deel. Het vervolg op dat showstoppende slot waarin Elphaba de oorlog verklaarde aan de allesbehalve fantastische Wizard of Oz, terwijl ze het iconische "Defying Gravity" zong. In een notendop, voor wie een korte opfrisbeurt nodig heeft, komt het erop neer dat de Wizard een charlatan is die het volk met leugens en angst onder de duim probeert te houden. Toen Elphaba die charade dreigde te exposeren, werd ze prompt gebombardeerd tot de boze heks uit het Westen, staatsvijand nummer 1.
Ik ga dan ook maar meteen stellen dat ik de kritiek op de sequel slechts voor een deel snap. Wicked For Good heeft duidelijk wat problemen op vlak van pacing en andere zaken, maar dat had het eerste deel ook al. Dat krijg je nu eenmaal als je een musical van twee uur half uitrekt tot een speelduur die dubbel zo lang is. Er is gewoon veel meer Wicked vergeleken met het stuk op Broadway, en uiteraard is niet alles even smooth. Dat zorgt dus ook nu voor een film die wat ‘bloated’ voelt, met subplots zoals een op Glinda verliefde Munchkin die eigenlijk niet al te veel toevoegt. Tegelijk is ook nu weer van tel dat wat werkte in Wicked, ook nu in For Good eveneens tot zijn recht komt. Het setdesign, de kostuums en de CGI van bijvoorbeeld een vliegende Elphaba of de Flying Monkeys is vrij indrukwekkend. Je ziet nagenoeg elke dollar van het productiebudget op het scherm, wat uiteraard voor een visueel spektakel zorgt.
Nou is niet alles aan Wicked For Good even sterk. Ik had het al over het teveel aan opvulling, waardoor de finale niet zo urgent voelt als misschien zou moeten, maar ook het feit dat Jeff Goldblums Wizard wat onderbenut is, voelt wat jammer. De Wizard is de grote antagonist in het verhaal, maar hij wordt eigenlijk verrassend weinig gebruikt. Ook als musical voelt dit slotstuk wat minder impressionant aan. De film heeft weliswaar nog steeds setpieces, maar nummers als “The Girl in the Bubble” hebben gewoon niet de catchy allure van nummers als "Popular" uit het eerste deel. Nou valt dit wel voor een deel te plaatsen. Deze finale draait niet om vrolijke, hoopvolle gedachten, we weten allemaal waar het heen gaat. De toon van de muziek reflecteert dat ook. Het draait meer om melancholie, kwetsbaarheid en verlies. De muziek in Wicked For Good functioneert dan ook vooral om emoties te evoceren, maar laat daardoor ook na om met echte showstoppers op de proppen te komen. In dat opzicht is Wicked For Good een raar beestje. Het is een tweede deel dat een stuk minder moeite doet om het publiek te pleasen, maar sterker inzet om de emotionele kern van het verhaal richting de bitterzoete conclusie te brengen. Het kiest kortom niet voor de meest makkelijke Yellow Brick Road, maar wel eentje die absoluut de moeite waard is om te bewandelen.
De Dolby Atmos-track is eveneens een indrukwekkend speelveld. Uiteraard gaan alle registers open wanneer het aankomt op de muziek, maar ook het dynamische bereik is uitstekend. Van de kleine, breekbare momenten tot de grote, krijg je alles kristalhelder en immersief gepresenteerd.
Ook de speciale features zijn vrij goed doordacht. Zo bevat het schijfje een vrij uitgebreide making-of van ruim vijftig minuten die op vlotte wijze een blik op de productie werpt. In minder dan een uur krijg je een beter beeld van het acteerwerk en de regie, de choreografie, het setdesign en andere aspecten van het maken van een grote musical. Deze doc wordt verder aangevuld met kortere segmenten die onder meer de rol van de Wizard, Glinda en de omgevingen benadrukken en een paar minimale deleted scenes. Ten slotte is er ook nog een sing-alongversie van de film, maar door de thematiek van de film en het gebrek aan grote crowdpleasers voelt dit stukje karaoke toch wat raar. Het is een ietwat overbodige toevoeging aan een uitgave die voor de rest van referentiekwaliteit is.
De start van Wicked For Good
Complexiteit in het magische land van Oz
Wicked For Good plaatst Elphaba als een soort verzetsstrijder die kinken in de kabel van de almachtige Wizard probeert te slaan. Ze redt tot slavernij gedwongen dieren, saboteert het aanleggen van de Yellow Brick Road. Het is kortom een soort groene Che Guevara met toverkrachten. Bestie Glinda wordt dan weer opgevoerd als ‘Goede heks’, want de grote regel van propaganda is dat je pas een echte slechterik hebt als je er een goed tegenwicht tegenover kan plaatsen. Klein detail echter: ze wordt gedwongen om zich strikt aan de trucjes en illusies van de Wizard te houden, en mag niet langer de echte magie uit het Grimmerie-spreukenboek hanteren. Wat hier werkt, is het feit dat je weet dat Elphaba en Glinda vriendinnen zijn, maar tegelijk ook ziet hoe tijd, macht en angst gevoelens kunnen transformeren en corrumperen. Op dat vlak weet dit tweede deel de juiste toetsen te raken. Het is niet zozeer de kwestie dat Elphaba een slachtoffer is en Glinda medeplichtig aan de vileine praktijken van Oz. Het handelt niet in dat soort zwart-wittinten, maar kiest eerder voor het complexe grijs dat gepaard gaat met compromissen.Wicked For Good is een gedurfd somber slot dat emotie en complexiteit verkiest boven puur vermaak.
Ik ga dan ook maar meteen stellen dat ik de kritiek op de sequel slechts voor een deel snap. Wicked For Good heeft duidelijk wat problemen op vlak van pacing en andere zaken, maar dat had het eerste deel ook al. Dat krijg je nu eenmaal als je een musical van twee uur half uitrekt tot een speelduur die dubbel zo lang is. Er is gewoon veel meer Wicked vergeleken met het stuk op Broadway, en uiteraard is niet alles even smooth. Dat zorgt dus ook nu voor een film die wat ‘bloated’ voelt, met subplots zoals een op Glinda verliefde Munchkin die eigenlijk niet al te veel toevoegt. Tegelijk is ook nu weer van tel dat wat werkte in Wicked, ook nu in For Good eveneens tot zijn recht komt. Het setdesign, de kostuums en de CGI van bijvoorbeeld een vliegende Elphaba of de Flying Monkeys is vrij indrukwekkend. Je ziet nagenoeg elke dollar van het productiebudget op het scherm, wat uiteraard voor een visueel spektakel zorgt.
Kloppend hart
Ook het centrale duo staat weer sterk te acteren. Cynthia Erivo is ontzettend goed als Elphaba en wisselt moeiteloos tussen verontwaardiging, woede, twijfel en verslagenheid. Je ziet de vrouw achter de boze heks, een individu dat maar al te goed beseft wat de prijs is die ze betaalt voor haar verzet. Er zit een zekere rauwheid in haar vertolking die haar plek in het verhaal verankert als de kern. Ariana Grande is eveneens uitstekend als Glinda. Ze moet enerzijds een charmant baken van hoop zijn, maar je merkt duidelijk de schuldgevoelens en vertwijfelde angst bij haar personage. Het is de uitstraling van beide actrices die het slot van Wicked de nodige gravitas en complexiteit bezorgt. Hun relatie is het kloppende hart van de film, en je ziet het voor je ogen breken.Nou is niet alles aan Wicked For Good even sterk. Ik had het al over het teveel aan opvulling, waardoor de finale niet zo urgent voelt als misschien zou moeten, maar ook het feit dat Jeff Goldblums Wizard wat onderbenut is, voelt wat jammer. De Wizard is de grote antagonist in het verhaal, maar hij wordt eigenlijk verrassend weinig gebruikt. Ook als musical voelt dit slotstuk wat minder impressionant aan. De film heeft weliswaar nog steeds setpieces, maar nummers als “The Girl in the Bubble” hebben gewoon niet de catchy allure van nummers als "Popular" uit het eerste deel. Nou valt dit wel voor een deel te plaatsen. Deze finale draait niet om vrolijke, hoopvolle gedachten, we weten allemaal waar het heen gaat. De toon van de muziek reflecteert dat ook. Het draait meer om melancholie, kwetsbaarheid en verlies. De muziek in Wicked For Good functioneert dan ook vooral om emoties te evoceren, maar laat daardoor ook na om met echte showstoppers op de proppen te komen. In dat opzicht is Wicked For Good een raar beestje. Het is een tweede deel dat een stuk minder moeite doet om het publiek te pleasen, maar sterker inzet om de emotionele kern van het verhaal richting de bitterzoete conclusie te brengen. Het kiest kortom niet voor de meest makkelijke Yellow Brick Road, maar wel eentje die absoluut de moeite waard is om te bewandelen.
Het schijfje
De 4K UHD Blu-ray die we opgestuurd kregen voor deze recensie, is er wederom eentje om van te genieten. Het beeld excelleert op vlak van fijn detail en is vooral in Dolby Vision simpelweg demomateriaal. Oz ziet er kleurrijk uit, met al het goud en smaragdgroen, maar het gaat nooit op een cartoon lijken. Dat is misschien nog het grootste compliment dat je de presentatie kan geven. Het is een film vol grote sets en CGI, maar het ziet er zelden tot nooit nep uit. Van de groene huid van Elphaba tot de vacht van de Flying Monkeys, alles ziet er indrukwekkend overtuigend uit.De Dolby Atmos-track is eveneens een indrukwekkend speelveld. Uiteraard gaan alle registers open wanneer het aankomt op de muziek, maar ook het dynamische bereik is uitstekend. Van de kleine, breekbare momenten tot de grote, krijg je alles kristalhelder en immersief gepresenteerd.
Ook de speciale features zijn vrij goed doordacht. Zo bevat het schijfje een vrij uitgebreide making-of van ruim vijftig minuten die op vlotte wijze een blik op de productie werpt. In minder dan een uur krijg je een beter beeld van het acteerwerk en de regie, de choreografie, het setdesign en andere aspecten van het maken van een grote musical. Deze doc wordt verder aangevuld met kortere segmenten die onder meer de rol van de Wizard, Glinda en de omgevingen benadrukken en een paar minimale deleted scenes. Ten slotte is er ook nog een sing-alongversie van de film, maar door de thematiek van de film en het gebrek aan grote crowdpleasers voelt dit stukje karaoke toch wat raar. Het is een ietwat overbodige toevoeging aan een uitgave die voor de rest van referentiekwaliteit is.
Conclusie
Wicked For Good kiest niet voor de makkelijkste weg en past in dat opzicht perfect bij Elphaba. Het ruilt de crowdpleasing grote nummers en feelgood in voor een tragische tweede helft die vrij complexe vragen stelt rond het vervagen van vriendschap, de tol van idealen en de prijs die gepaard gaat met morele moed. Het is kortom een vrij moedig slotstuk dat iets logger aanvoelt dan zou moeten, maar desondanks sterk weet te resoneren op emotioneel vlak. Dat de UHD-uitgave tegelijk van referentiekwaliteit is, helpt uiteraard ook om dit slot warm aan te bevelen. Wicked is als geheel misschien niet perfect, maar het heeft het kloppende hart op de juiste plek en is stukken goedkoper om thuis te beleven dan in de Londense West End.
Pro
- Durft complexe thema's aan te snijden
- Erivo en Grande zijn indrukwekkend
- Werkt toe naar een emotioneel einde
- Uitstekende uitgave
Con
- Het tempo ligt wederom iets te laag
- Mist memorabele nummers
- Jeff Goldblum onderbenut als Wizard
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
5 maart 2026
Genre
- Musical
Speelduur
138 minuten
Regie
Jon. M. Chu
Cast
Cynthia Erivo, Ariana Grande, Jeff Goldblum, Jonathan Bailey, Michelle Yeoh
Uitgever
Universal Pictures
