Black Ops 7 werd aangekondigd alsof we opnieuw een sleutelmoment in de geschiedenis van Call of Duty zouden meemaken. Het grootste deel ooit, de meest ambitieuze Black Ops, een terugkeer naar de roots mét een moderne twist. Iconische personages keren terug, zombies zouden “epischer dan ooit” zijn en de campagne moest opnieuw dat typische Black Ops-gevoel oproepen waar fans al jaren naar verlangen. Na enkele wisselvallige delen klonk dat als muziek in de oren. En toch …
Na meerdere uren spelen blijft daar echter weinig van over. Call of Duty: Black Ops 7
is geen complete mislukking, maar voelt vaak leeg, rommelig en opvallend onaf aan. De game wil groot en indrukwekkend zijn, maar struikelt over zijn eigen ambitie. Wat werd verkocht als een reboot van de franchise, voelt eerder aan als een snelle cashgrab.
Het grootste probleem van de singleplayer is niet dat ze experimenteert, maar dat ze geen keuzes durft maken. Alles passeert: militaire actie, scifi, psychologische horror, co-opstructuren ... Niks krijgt de tijd om te ademen. De campagne is ontworpen in co-op gespeeld te worden, waardoor je altijd online moet zijn en de game niet kan pauzeren. Ideeën volgen elkaar zo snel op dat ze elkaar eerder ondermijnen dan versterken. Waar campaigns vroeger een van de sterktes waren van de Black Ops-series met een iconisch plot, voelt dit heel gefragmenteerd aan. Missies lijken los van elkaar te staan, personages verdwijnen even snel als ze opduiken en emotionele momenten missen impact omdat je er nooit echt naartoe wordt geleid. Het ergste is misschien dat de campagne nergens spanning opbouwt. Niet qua verhaal, niet thematisch en zelfs niet qua gameplay. Je speelt missie na missie af zonder dat er iets blijft hangen. Het voelt niet als een verhaal dat verteld moest worden, maar als een verplicht onderdeel dat er nog even bij moest.
Net zoals bij sommige eerdere experimenten in de reeks is de campagne duidelijk gebouwd rond co-op. Dat merk je overal. Dialogen richten zich tot teamgenoten die er niet zijn, levels voelen leeg aan en situaties missen dynamiek wanneer je alleen speelt. Het ontbreken van AI-teamgenoten maakt dat sommige missies eerder als een technische test aanvoelen dan als een uitgewerkte ervaring. Daarbovenop komen frustrerende ontwerpkeuzes: weinig checkpoints, amper pauzemogelijkheden en een verplichte onlineverbinding, zelfs wanneer je solo speelt. Sterf je laat in een missie, dan begin je opnieuw. Niet omdat je iets fout deed, maar omdat de game zo is opgebouwd. Het voelt onnodig streng en haalt elke vorm van flow uit de ervaring.
Daarbovenop komt het omnimovement-systeem, dat duidelijk bedoeld is om matches dynamischer en spectaculairder te maken. In de praktijk doet het vooral het tegenovergestelde. Spelers glijden, springen en bewegen constant op een manier die elk gevoel van positionering en timing onderuit haalt. Gunfights veranderen in chaotische circusacts waarbij overzicht en leesbaarheid volledig verdwijnen. Dit is geen vloeiende evolutie van movement, maar een gimmick die de kern van multiplayer ondergraaft. De maps helpen ook al niet. Ze zijn oké ontworpen, maar geen enkele map blijft hangen en geen enkele locatie voelt iconisch aan. Het leveldesign lijkt vooral gebouwd rond constante beweging en chaos, niet rond slimme routes of mapkennis. Daardoor voelt elke match hetzelfde aan, ongeacht waar je speelt.
Voor wie hoopt op vernieuwing is dit teleurstellend. Voor wie gewoon “meer van hetzelfde” wilt, voelt dit zelfs té veel van hetzelfde. En dat is misschien wel het grootste probleem: zelfs de meest diehard Call of Duty-fan zou hier na verloop van tijd kunnen afhaken. Niet uit woede, maar uit pure vermoeidheid.
Voor die hard fans is het probleem net het tegenovergestelde. Na enkele potjes vallen de patronen snel op. Iedere ronde volgt de bekende structuren, verrassingen blijven uit en de extra complexiteit voegt zelden echt diepgang toe. Het voelt alsof systemen zijn toegevoegd omdat het moest, niet omdat ze iets fundamenteels verbeteren. Zombies probeert alles tegelijk te zijn: groots, complex en toch toegankelijk. Het slaagt er daardoor in om nergens echt scherp te zijn. Het had het hart van de game kunnen zijn, maar verzandt in zijn eigen overdaad.
Na meerdere uren spelen blijft daar echter weinig van over. Call of Duty: Black Ops 7
Over the top
De campagne start nog vrij herkenbaar. Je belandt in futuristische militaire scenario's waar alles vertrouwd aanvoelt tot de game plots een andere richting inslaat. Zonder veel uitleg glijd je een steeds absurdere wereld binnen, waarin realiteit en hallucinatie door elkaar beginnen te lopen. Onderzoeksfaciliteiten veranderen in jungles, technologie vervormt tot monsters en vuurgevechten voelen steeds minder als oorlogsvoering. Het is het soort zever dat bij Black Ops kan passen, maar alleen als het goed wordt opgebouwd. En daar wringt het schoentje. De overgangen zijn abrupt, de context ontbreekt en als speler word je nooit echt meegenomen in wat er gebeurt. Het resultaat is geen intrigerend mysterie, maar verwarring.Het grootste probleem van de singleplayer is niet dat ze experimenteert, maar dat ze geen keuzes durft maken. Alles passeert: militaire actie, scifi, psychologische horror, co-opstructuren ... Niks krijgt de tijd om te ademen. De campagne is ontworpen in co-op gespeeld te worden, waardoor je altijd online moet zijn en de game niet kan pauzeren. Ideeën volgen elkaar zo snel op dat ze elkaar eerder ondermijnen dan versterken. Waar campaigns vroeger een van de sterktes waren van de Black Ops-series met een iconisch plot, voelt dit heel gefragmenteerd aan. Missies lijken los van elkaar te staan, personages verdwijnen even snel als ze opduiken en emotionele momenten missen impact omdat je er nooit echt naartoe wordt geleid. Het ergste is misschien dat de campagne nergens spanning opbouwt. Niet qua verhaal, niet thematisch en zelfs niet qua gameplay. Je speelt missie na missie af zonder dat er iets blijft hangen. Het voelt niet als een verhaal dat verteld moest worden, maar als een verplicht onderdeel dat er nog even bij moest.
Waar campaigns vroeger een van de sterktes waren van de Black Ops-series met een iconisch plot, voelt dit heel gefragmenteerd aan.
Net zoals bij sommige eerdere experimenten in de reeks is de campagne duidelijk gebouwd rond co-op. Dat merk je overal. Dialogen richten zich tot teamgenoten die er niet zijn, levels voelen leeg aan en situaties missen dynamiek wanneer je alleen speelt. Het ontbreken van AI-teamgenoten maakt dat sommige missies eerder als een technische test aanvoelen dan als een uitgewerkte ervaring. Daarbovenop komen frustrerende ontwerpkeuzes: weinig checkpoints, amper pauzemogelijkheden en een verplichte onlineverbinding, zelfs wanneer je solo speelt. Sterf je laat in een missie, dan begin je opnieuw. Niet omdat je iets fout deed, maar omdat de game zo is opgebouwd. Het voelt onnodig streng en haalt elke vorm van flow uit de ervaring.
Verplichte co-op en saaie multiplayer
Multiplayer is - na Warzone - traditioneel het onderdeel waar Call of Duty elk jaar opnieuw op moet scoren. Het is de reden waarom miljoenen spelers blijven terugkomen, zelfs wanneer de campagne tegenvalt. Net daarom is het zo pijnlijk dat Black Ops 7 hier zo weinig overtuigt. Op het eerste gezicht lijkt alles nog aanwezig. De snelle matches, de bekende modi, het vertrouwde ritme. Maar al na enkele potjes merk je hoe leeg het allemaal aanvoelt. De wapens missen gewicht en karakter, vuurgevechten voelen artificieel aan en geen enkel loadout blijft echt hangen. Alles speelt “oké”, maar niets voelt goed.Daarbovenop komt het omnimovement-systeem, dat duidelijk bedoeld is om matches dynamischer en spectaculairder te maken. In de praktijk doet het vooral het tegenovergestelde. Spelers glijden, springen en bewegen constant op een manier die elk gevoel van positionering en timing onderuit haalt. Gunfights veranderen in chaotische circusacts waarbij overzicht en leesbaarheid volledig verdwijnen. Dit is geen vloeiende evolutie van movement, maar een gimmick die de kern van multiplayer ondergraaft. De maps helpen ook al niet. Ze zijn oké ontworpen, maar geen enkele map blijft hangen en geen enkele locatie voelt iconisch aan. Het leveldesign lijkt vooral gebouwd rond constante beweging en chaos, niet rond slimme routes of mapkennis. Daardoor voelt elke match hetzelfde aan, ongeacht waar je speelt.
Voor wie hoopt op vernieuwing is dit teleurstellend. Voor wie gewoon “meer van hetzelfde” wilt, voelt dit zelfs té veel van hetzelfde. En dat is misschien wel het grootste probleem: zelfs de meest diehard Call of Duty-fan zou hier na verloop van tijd kunnen afhaken. Niet uit woede, maar uit pure vermoeidheid.
Zombiemoeheid
Zombies wordt vaak naar voren geschoven als het paradepaardje van Black Ops 7, en dat is niet zonder reden. Er is enorm veel content. Grote maps, easter eggs, bepaalde beloningen en maps die je moet leren herkennen. Op papier klinkt dat indrukwekkend. In de praktijk is het vooral … veel. Te veel. Voor nieuwkomers is Zombies overweldigend. Wat ooit toegankelijk en ritmisch was, voelt nu als een kluwen van systemen die je eerst moet doorploegen voor je plezier beleeft. Tutorials zijn beperkt, uitleg ontbreekt en de instapdrempel ligt hoger dan ooit.Voor die hard fans is het probleem net het tegenovergestelde. Na enkele potjes vallen de patronen snel op. Iedere ronde volgt de bekende structuren, verrassingen blijven uit en de extra complexiteit voegt zelden echt diepgang toe. Het voelt alsof systemen zijn toegevoegd omdat het moest, niet omdat ze iets fundamenteels verbeteren. Zombies probeert alles tegelijk te zijn: groots, complex en toch toegankelijk. Het slaagt er daardoor in om nergens echt scherp te zijn. Het had het hart van de game kunnen zijn, maar verzandt in zijn eigen overdaad.
Conclusie
Wat Black Ops 7 vooral toont, is een franchise die niet goed meer weet wat ze wil zijn. Militair realisme, over the top scifi, co-op shooter, klassieke multiplayer ... Alles zit erin, maar niets krijgt echt focus. De bal is hier dus volledig mis geslagen. De campagne mist samenhang, multiplayer mist vernieuwing en zombies mist focus. De drie fundamenten staan er nog, maar dragen het geheel niet meer. Daarbovenop komt het gevoel van haast. Het gebruik van generatieve AI voor bepaalde assets versterkt het idee dat deze game minder zorg en identiteit heeft gekregen dan eerdere delen. En met een release amper een jaar na Black Ops 6 is dat misschien geen verrassing. Of word ik gewoon oud?
Pro
- Co-op campagne...
Con
- ... die verplicht wordt
- Saaie multiplayer
- Overdreven Zombie-modus
- Voelt onsamenhangend aan
5
Over
Beschikbaar vanaf
14 november 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Infinity Ward
- Raven Software
- Sledgehammer Games
- Treyarch
Uitgever
- Activision
