Als we eventjes terugspringen in de tijd naar 2022, dan zagen we het bordspel Cascadia heel wat harten veroveren, waaronder ook het mijne. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het spel de Spiel des Jahres-prijs in de wacht sleepte dat jaar. Intussen zijn we enkele jaren, en daarbij ook een uitbreiding, twee 'roll and write' spin-offs en een juniorversie rijker, en een aankomende standalone uitbreiding, Alpine Lakes, in het verschiet. Dat Cascadia ook een juniorversie kreeg, mag ook niet verwonderen. Het thema en de centrale mechanic lenen zich ook perfect voor jonge spelertjes en hoewel de basisversie al een familievariant bevat, zagen de makers duidelijk ruimte om de ervaring nog wat toegankelijker te maken.
Net zoals zijn grote broer Cascadia, werd Cascadia Junior ontworpen door Ryan Flynn, en deze keer kreeg hij ook hulp van Fertessa Allyse. Ook Beth Sobel schoof opnieuw mee aan de tafel en verzorgde ook voor deze versie het geweldige artwork. Het spel werd oorspronkelijk uitgegeven door AEG en Flatout Games, terwijl de Nederlandstalige versie opnieuw werd verzorgd door White Goblin Games. Zij stuurden ons alvast een exemplaar op zodat ik kon testen of het de moeite loont om deze versie in huis te halen als je kleine bordspelfanaten hebt rondlopen.
Voor het scoren van de dieren zijn er een aantal dierenkaarten met verschillende doelen. Voor de familievariant gebruik je hierbij enkel de meest eenvoudige scorekaarten en kan je ervoor kiezen om de bonus voor grootste terreintypes al dan niet te scoren. In de juniorversie wordt dit verder vereenvoudigd doordat je nu enkel hoeft te kiezen uit twee tegels en je de dierentokens krijgt zodra je drie dieren van dezelfde soort aan elkaar legt. Je hebt hier ook nog een iets uitdagendere variant waarbij de dieren volgens een simpel patroon moeten gelegd worden, waardoor de link met de volwaardige versie nog iets beter uit de verf komt. Voltooi je zo'n groepje van drie dieren, dan krijg je een dierenfiche dat één of twee punten waard is. Hetzelfde geldt voor het vormen van de gebieden, waarbij je een fiche krijgt voor een gebied van minstens drie tegels of twee fiches voor gebieden van zes tegels of groter. Zodra de laatste tegels gelegd zijn, draait iedereen zijn fiches om en wie het meeste punten heeft, mag zichzelf tot koning van het bos uitroepen - of gewoon winnaar, dat is ook goed.
Wat ik echter niet begrijp, is waarom deze dierenfiches één of twee punten waard zijn. Op deze manier zorg je er immers voor dat de overwinning deels afhangt van de fiches die je trekt. Zo was er bij ons een spelletje waarbij onze zoon dacht dat hij heel goed bezig was en veel fiches had verzameld, maar hij alsnog verloor omdat veel hiervan slechts één punt waard waren. Dit terwijl de winnaar minder fiches had, maar meer fiches van twee punten. Winnen of verliezen zal hierdoor niet altijd (on)verdiend aanvoelen. Een ander nadeel dat dit met zich meebrengt, is natuurlijk dat je de fiches moet sorteren per soort, je ze een beetje moet mengen en zo leggen dat de onderkant niet zichtbaar is. Het resultaat is dat de opzet en het opruimen wat teveel tijd in beslag nemen in vergelijking met de speelduur van het spel, dat je in een kleine twintig minuutjes speelt.
De vormgeving van zowel de normale als de juniorversie van Cascadia is zeer gelijkend, waardoor de ervaring meteen vertrouwd zal aanvoelen. Het artwork van Beth Sobel is simpel, maar doeltreffend, en brengt de ervaring op een knappe manier tot leven. Wil je jezelf helemaal onderdompelen, dan kan je zelfs de achterkant van het spelersbord gebruiken, waarbij de korte uitleg achterwege werd gelaten voor een full artwork-design. Op de kaarten staat ook een klein beetje info over de verschillende dieren, wat altijd leuk is om te lezen. Over de kwaliteit van de componenten valt ook niet te klagen. De kartonnen tegels en fiches hebben een goede dikte, waardoor ze niet te fragiel aanvoelen. Het regelboekje is duidelijk geschreven, is niet te druk en bevat heel wat illustraties. Op de speldoos vind je enkele leuke spot UV-accenten, en het design en de grootte van de doos is gelijkaardig aan die van de basisgame, waardoor ze netjes naast elkaar in je kast passen. Al heeft deze juniorversie bij ons natuurlijk zijn plaatsje veroverd in de spellenkast van de kinderen.
Net zoals zijn grote broer Cascadia, werd Cascadia Junior ontworpen door Ryan Flynn, en deze keer kreeg hij ook hulp van Fertessa Allyse. Ook Beth Sobel schoof opnieuw mee aan de tafel en verzorgde ook voor deze versie het geweldige artwork. Het spel werd oorspronkelijk uitgegeven door AEG en Flatout Games, terwijl de Nederlandstalige versie opnieuw werd verzorgd door White Goblin Games. Zij stuurden ons alvast een exemplaar op zodat ik kon testen of het de moeite loont om deze versie in huis te halen als je kleine bordspelfanaten hebt rondlopen.
Beestjes verzamelen
De opzet van Cascadia is opvallend eenvoudig, ongeacht of je de normale of juniorversie speelt. Alles draait rond het kiezen van tegels die je aanlegt in jouw tableau om zo een natuurreservaat te vormen waarmee je punten scoort. Deze punten verdien je door enerzijds de dieren in bepaalde patronen te leggen en anderzijds door grote zones van de terreintypes te vormen, want per type scoort enkel je grootste aaneengesloten zone en wie het grootste gebied per terreintype heeft krijgt ook nog eens een kleine bonus. Cascadia voorzag de nodige tactische diepgang doordat je moest kiezen uit koppels van terreintegels en dierentokens, en elke terreintegel twee terreintypes bevat en je een van de één tot drie afgebeelde dieren moest plaatsen. Dit zorgde ervoor dat kiezen soms als verliezen aanvoelde, omdat je geen van de beschikbare dieren kan huisvesten, of je net dat ene dier wilt om een patroon te vervolledigen, maar de types van terrein op de tegel verbreken je zorgvuldig opgebouwde zone. Met de dennenappels kon je de selectie nog manipuleren, maar dan moet je er natuurlijk in je voorraad hebben en het punt dat ze waard zijn hiervoor opgeven.Voor het scoren van de dieren zijn er een aantal dierenkaarten met verschillende doelen. Voor de familievariant gebruik je hierbij enkel de meest eenvoudige scorekaarten en kan je ervoor kiezen om de bonus voor grootste terreintypes al dan niet te scoren. In de juniorversie wordt dit verder vereenvoudigd doordat je nu enkel hoeft te kiezen uit twee tegels en je de dierentokens krijgt zodra je drie dieren van dezelfde soort aan elkaar legt. Je hebt hier ook nog een iets uitdagendere variant waarbij de dieren volgens een simpel patroon moeten gelegd worden, waardoor de link met de volwaardige versie nog iets beter uit de verf komt. Voltooi je zo'n groepje van drie dieren, dan krijg je een dierenfiche dat één of twee punten waard is. Hetzelfde geldt voor het vormen van de gebieden, waarbij je een fiche krijgt voor een gebied van minstens drie tegels of twee fiches voor gebieden van zes tegels of groter. Zodra de laatste tegels gelegd zijn, draait iedereen zijn fiches om en wie het meeste punten heeft, mag zichzelf tot koning van het bos uitroepen - of gewoon winnaar, dat is ook goed.
Punten sprokkelen
Met Cascadia Junior zetten de makers duidelijk in op toegankelijkheid. Het beperken tot twee tegels waaruit je moet kiezen neemt heel wat keuzestress weg, maar het beperkt anderzijds ook wel je mogelijkheden. De tegels waaruit je kiest, bevatten hier ook twee hexagonale velden, waardoor ze iets groter zijn en dus makkelijker te hanteren voor kleine kinderen. Het vormt zo alvast een fijn alternatief voor het feit dat elk veld nu slechts één leefgebied heeft. Ook leuk zijn de dierenfiches met overwinningspunten die je krijgt bij het voltooien van een doel. Deze kan je verzamelen op de meegeleverde spelersborden, waardoor je een leuke compositie kan vormen. Let er wel op dat dit ook voor heel wat afleiding kan zorgen bij kinderen doordat ze beginnen te spelen met de dieren en dus niet meer met hun hoofd bij het spel zijn.Wat ik echter niet begrijp, is waarom deze dierenfiches één of twee punten waard zijn. Op deze manier zorg je er immers voor dat de overwinning deels afhangt van de fiches die je trekt. Zo was er bij ons een spelletje waarbij onze zoon dacht dat hij heel goed bezig was en veel fiches had verzameld, maar hij alsnog verloor omdat veel hiervan slechts één punt waard waren. Dit terwijl de winnaar minder fiches had, maar meer fiches van twee punten. Winnen of verliezen zal hierdoor niet altijd (on)verdiend aanvoelen. Een ander nadeel dat dit met zich meebrengt, is natuurlijk dat je de fiches moet sorteren per soort, je ze een beetje moet mengen en zo leggen dat de onderkant niet zichtbaar is. Het resultaat is dat de opzet en het opruimen wat teveel tijd in beslag nemen in vergelijking met de speelduur van het spel, dat je in een kleine twintig minuutjes speelt.
Ideaal familiespel
Dit zijn echter mijn grootste punten van kritiek, want verder is Cascadia Junior echt wel een fijne manier om je kinderen te laten kennismaken met de wereld van Cascadia. Ook zij zullen heel wat voldoening halen uit het kiezen en plaatsen van de tegels, alsook het voltooien van de doelen. Het is ook fijn dat als je bijvoorbeeld met een vijfjarige en een achtjarige speelt, je de normale en de moeilijkere variant eigenlijk perfect kan combineren, waardoor elk kind op zijn eigen niveau kan spelen. Op de doos staat een adviesleeftijd van zes jaar, maar onze vijfjarige dochter kon de normale variant perfect meespelen. Onze zoon, die net geen acht is, is echter al wat meer gewoon op het vlak van bordspellen en ik denk dat voor hem de moeilijkere variant na enkele keren spelen al iets te eenvoudig was, waardoor ik denk dat we met hem eigenlijk al de gewone Cascadia kunnen spelen.Cascadia Junior is echt wel een fijne manier om je kinderen te laten kennismaken met de wereld van Cascadia.
De vormgeving van zowel de normale als de juniorversie van Cascadia is zeer gelijkend, waardoor de ervaring meteen vertrouwd zal aanvoelen. Het artwork van Beth Sobel is simpel, maar doeltreffend, en brengt de ervaring op een knappe manier tot leven. Wil je jezelf helemaal onderdompelen, dan kan je zelfs de achterkant van het spelersbord gebruiken, waarbij de korte uitleg achterwege werd gelaten voor een full artwork-design. Op de kaarten staat ook een klein beetje info over de verschillende dieren, wat altijd leuk is om te lezen. Over de kwaliteit van de componenten valt ook niet te klagen. De kartonnen tegels en fiches hebben een goede dikte, waardoor ze niet te fragiel aanvoelen. Het regelboekje is duidelijk geschreven, is niet te druk en bevat heel wat illustraties. Op de speldoos vind je enkele leuke spot UV-accenten, en het design en de grootte van de doos is gelijkaardig aan die van de basisgame, waardoor ze netjes naast elkaar in je kast passen. Al heeft deze juniorversie bij ons natuurlijk zijn plaatsje veroverd in de spellenkast van de kinderen.
Conclusie
Cascadia Junior is de ideale kennismaking voor jonge spelers met de wereld van Cascadia. De vereenvoudigde spelregels, knappe spelcomponenten en korte spelduur maken dit ideaal om met kleine kinderen te spelen. Er is ook een licht moeilijkere variant aanwezig, die perfect in combinatie kan worden gespeeld met de normale versie, zodat je met de hele familie kan samenspelen. Cascadia Junior is ideaal voor kinderen van vijf tot acht jaar, daarna zal je waarschijnlijk willen overstappen naar de basisversie van dit bekroonde spel. Mijn enige bedenkingen zijn dat de twee verschillende waardes op de puntenfiches voor enige willekeur in de puntentelling kunnen zorgen - huisregel: elke fiche is één punt - en dat er toch wat opzet- en opruimwerk is door de verschillende tegels.
Pro
- Mooie vormgeving
- Eenvoudige en toegankelijke spelregels
- Twee varianten voor jonge en iets oudere kinderen
- De dierenfiches zijn voor kinderen leuk om mee te spelen
Con
- Willekeur in puntentelling
- Opzet- en opruimwerk
8
Over
Beschikbaar vanaf
16 februari 2026
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
Randy Flynn, Fertessa Allyse
Aantal spelers
2 - 4
Tijdsduur
20 minuten
