De aankondiging van Darwin’s Paradox was het soort verrassing waar je blij van wordt. Het feit dat een uitgever als Konami, die bekendstaat voor donkere games als Silent Hill en Metal Gear Solid, plots kwam opdraven met een simpele platformgame waar een octopus de show steelt, verwarmde dan ook ons gamerhartje. Het moeten namelijk niet altijd grote franchises zijn die de aandacht trekken, soms is een octopus die zijn tentakels in de strijd gooit namelijk exact wat we nodig hebben.
Darwin’s Paradox heeft een soort charmant simplisme wanneer je het oppervlakkig in ogenschouw neemt. Het lijkt ietwat op die schattige mascot platformers uit de nostalgische tijd van de PlayStation One, maar dan visueel heel knap uitgewerkt. Je kan er dan ook niet omheen dat de game er visueel ontzettend aardig uitziet, met watereffecten en belichting die indruk weten te maken. Het ziet er haast Pixaresk uit.
Als Darwin de octopus heb je uiteraard beschikking tot handige trucjes die helpen om gevaarlijke plekken binnen te sluipen. Zo kan Darwin, als elke zichzelf respecterende tentakelheld, zichzelf perfect laten blenden met zijn omgeving. Het is lastig voor bedreigingen om te doden wat ze niet zien, dus als je stokstijf blijft staan, kan je jezelf maskeren voor hongerige zeemeeuwen en ander irritant grut. Darwin kan uiteraard ook inkt schieten, wat vrij handig is om bijvoorbeeld een camera tijdelijk blind te maken, en dan zijn er uiteraard ook nog de kleverige tentakels waarmee je op muren en zelfs over het plafond kan kruipen. Darwin heeft dus behoorlijk wat handige natuurlijke trucjes in zijn arsenaal om langs bedreigingen te sluipen, wat voor amusante gameplay zorgt. Ze kunnen niet doden wat ze niet kunnen zien, en dat zorgt voor amusante momenten waarbij je de nietsvermoedende aliens perfect weet te omzeilen.
Desondanks is Darwin’s Paradox een toffe kleine game. Omdat het iets geinig doet met een onverwachte protagonist in de hoofdrol, en omdat het duidelijk een gevoel voor humor heeft. Dit is een game waarin je een skin kan vrijspelen, waarbij Darwin eruit komt te zien als Solid Snake en ja ... hem zo zien langs camera’s sluipen is oprecht leuk. De game doet niks nieuws en is verre van het soort mijlpaal dat Little Nightmares, Inside en Limbo waren, maar het heeft genoeg charme en speelsheid om je een handvol uurtjes onwijs mee te amuseren.
Darwin’s Paradox heeft een soort charmant simplisme wanneer je het oppervlakkig in ogenschouw neemt. Het lijkt ietwat op die schattige mascot platformers uit de nostalgische tijd van de PlayStation One, maar dan visueel heel knap uitgewerkt. Je kan er dan ook niet omheen dat de game er visueel ontzettend aardig uitziet, met watereffecten en belichting die indruk weten te maken. Het ziet er haast Pixaresk uit.
Finding Darwin
De echo van Pixar zit uiteraard wat in het uitgangspunt van het spel, dat een tikje doet denken aan een soort Finding Nemo met tentakels. Centraal staat Darwin, de ongewervelde held van het verhaal die gewoon zijn leventje leidde in de oceaan tot aliens besloten hem uit zijn habitat op te zuigen. Onze held wordt nogal onceremonieel gedumpt op een vuilnisbelt, einde verhaal. Maar Darwin is niet het soort dier om zomaar met zich te laten sollen en hij besluit om de reis terug naar zijn geliefkoosde blauwe water aan te vatten. Klein detail echter: tussen hem en de oceaan bevindt zich een pad dat hem door gevaarlijke fabrieken vol aardse en buitenaardse bedreigingen gaat brengen. Darwin, vastbesloten zich niet te laten veranderen in calamares, besluit zijn beste tentakeltje voor te zetten en zijn infiltratietechnieken tot het uiterste te drijven.Darwin zet zijn beste tentakeltje voor om heelhuids zijn weg naar de oceaan terug te vinden.
Als Darwin de octopus heb je uiteraard beschikking tot handige trucjes die helpen om gevaarlijke plekken binnen te sluipen. Zo kan Darwin, als elke zichzelf respecterende tentakelheld, zichzelf perfect laten blenden met zijn omgeving. Het is lastig voor bedreigingen om te doden wat ze niet zien, dus als je stokstijf blijft staan, kan je jezelf maskeren voor hongerige zeemeeuwen en ander irritant grut. Darwin kan uiteraard ook inkt schieten, wat vrij handig is om bijvoorbeeld een camera tijdelijk blind te maken, en dan zijn er uiteraard ook nog de kleverige tentakels waarmee je op muren en zelfs over het plafond kan kruipen. Darwin heeft dus behoorlijk wat handige natuurlijke trucjes in zijn arsenaal om langs bedreigingen te sluipen, wat voor amusante gameplay zorgt. Ze kunnen niet doden wat ze niet kunnen zien, en dat zorgt voor amusante momenten waarbij je de nietsvermoedende aliens perfect weet te omzeilen.
Organische octopus
Dat klinkt allemaal wel als vrij eenvoudige gameplay, maar de manier waarop de game stukje bij beetje nieuwe elementen toevoegt, zorgt wel voor een organische flow. Het is een puzzleplatformer in de strikte zin van het woord. Er zijn obstakels, en je omzeilt die met behulp van je mogelijkheden. In het begin is dat nog vrij beperkt en eenvoudig, maar stukje bij beetje introduceert de game nieuwe kinken in de kabel die je moet ontwarren. Een camera lijkt op het ene moment nog een vrij eenvoudige hindernis, maar even later krijg je te maken met robothaaien of moet je halsbrekende toeren uithalen om al je ledemaatjes te behouden. Darwin’s Paradox is een vrij korte game waar je op een uurtje of vier wel door bent, maar benut die tijd wel om een erg fijn tempo op poten te zetten.Kleine irritaties aan het seafood buffet
Nu ziet Darwin’s Paradox er erg cute en cartoony uit, wat meteen het idee schept dat het een makkelijke cakewalk van een spel is. Dat idee gaat echter al vrij snel het raam uit wanneer je voor de tiende keer naar de octopihemel bent gestuurd of eventjes compleet vast komt te zitten in een puzzel en te maken krijgt met een hintsysteem dat even frustrerend is als een vertoning van Super Mario Galaxy zonder Yoshi-popcornbuckets. Het verandert geen moment in een soort Super Meat Boy, maar verkijk je niet op het schattige uiterlijk, Darwin’s Paradox is geen game die op de kleintjes mikt. De fysiologie van Darwin is uiteraard zijn grote troef, maar het zorgt eveneens soms voor wat frustratie wanneer hij met zijn tentakels vast komt te zitten tegen een muur zonder dat dit de bedoeling was. In combinatie met wat dubieus geplaatste checkpoints en de nodige trial-and-error in intensere stukken is het een game die heel soms kan frustreren. Een camera die soms vast komt te zitten en niet alles even elegant in beeld brengt helpt op die momenten ook niet.Desondanks is Darwin’s Paradox een toffe kleine game. Omdat het iets geinig doet met een onverwachte protagonist in de hoofdrol, en omdat het duidelijk een gevoel voor humor heeft. Dit is een game waarin je een skin kan vrijspelen, waarbij Darwin eruit komt te zien als Solid Snake en ja ... hem zo zien langs camera’s sluipen is oprecht leuk. De game doet niks nieuws en is verre van het soort mijlpaal dat Little Nightmares, Inside en Limbo waren, maar het heeft genoeg charme en speelsheid om je een handvol uurtjes onwijs mee te amuseren.
Conclusie
Darwin’s Paradox is een kleine schattige 2,5D-platformpuzzelaar met een geinige protagonist en een leuk gevoel voor humor. Het is een luchtig tussendoortje dat genoeg charme, humor en inventiviteit heeft om de kleine minpuntjes door de vingers te zien en soms is dat ruim voldoende. Darwin krijgt daarom een acht, voor elke tentakel een punt.
Pro
- Visueel erg kleurrijk en knap
- De gameplay heeft grotendeels een amusante flow
- Grappige sfeer werkt goed
Con
- Frustratie ligt soms op de loer
- Erg korte speelduur
8
Over
Beschikbaar vanaf
2 april 2026
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Platformer
- Puzzle
Ontwikkelaar
- ZDT Studio
Uitgever
- Konami
