Het begon allemaal met een schone slaapster en een levensreddende kus voor Deep Bridge, het productiehuis dat de musical toegankelijk maakte voor het grote publiek in ons land. Doornroosje was in 2018 namelijk het eerste sprookje dat hen helemaal op de kaart zette als producent van musicals die bij het hele gezin in de smaak vallen. Na sprookjes als Assepoester, Sneeuwwitje, Rapunzel en Peter Pan keerde Deep Bridge nu terug naar de bron met een herwerking van de klassieker. Van enige gemakzucht kun je regisseur Stany Crets en zijn creatieve team echter niet betichten, het alom geliefde sprookje van het meisje dat zich prikt aan een spinnewiel kreeg een gloednieuw jasje aangemeten.
Het toont vooral aan dat Crets en Deep Bridge niet over één nacht ijs gaan en hun uiterste best doen om het publiek de klassiekers steevast met een frisse insteek te presenteren. De producenten hadden zich er makkelijk van kunnen afmaken door gewoon even met een stofborstel over het originele stuk te gaan, maar kwamen dus op de proppen met een origineel script met een paar unieke twists.
Het sprookje van Doornroosje is uiteraard een evergreen waar we allemaal mee zijn opgegroeid, en aan dat stevige klassieke fundament rommelt Crets niet al te hard. Na het vrij progressief aanvoelende Rapunzel, waar de jonkvrouw in nood gered mocht worden door een andere vrijgevochten jonge dame, voelt dit dan ook als een terugkeer naar het klassieke sprookje. In Doornroosje rust het lot van de schone slaapster nog steeds op de stoere schouders van ridder Sven, die draken moet bekampen om de vloek te breken met een liefdeskus. Daar is op zich weinig mis mee, al kun je duidelijk vragen stellen bij het gegeven dat een lucide Doornroosje de smachtende lippen van de ridder eerder in de voorstelling nog afwimpelde en in haar noodsituatie niet bepaald in staat is om consent te geven. De koning, wederom amusant gespeeld door Walter Baele, oppert zelfs luidop de vraag of dat in deze tijd allemaal wel nog kan, zo zonder toestemming. Het script benoemt dus wel degelijk dat sommige aspecten van het verhaal wat achterhaald zijn, waardoor je er als publiek vlot in mee kan gaan.
Nu we het toch over ridder Sven hebben: het personage mag dan wel een ouderwets construct zijn, op de prestatie van Jérémie Vrielynck valt niks af te dingen. Hij is, na zijn rol als Fons in de spektakelmusical 14-18, hier wederom erg goed in de rol van koene maar ietwat onhandige held. De manier waarop hij met zijn enthousiasme geen blijf weet telkens hij Doornroosje ziet, is oprecht hilarisch. Je kan het Sven ook niet kwalijk nemen, want Lotte De Clerck is ontwapenend betoverend in de titelrol. De jonge actrice toonde in bijrollen in Hairspray en Peter Pan al dat ze heel wat in haar mars heeft, en pakt haar eerste hoofdrol meteen met verve. Dat de eerste reeks van #LikeMe op Ketnet een ontzettend vruchtbare kweekvijver voor talent was, is nog maar eens overduidelijk. Dat Doornroosje, zelfs wanneer ze eigenlijk hoort te slapen, nog actief betrokken blijft bij het stuk, voelt dan ook lichtjes geniaal. Dat zij de hoofdrol heeft, bezingt ze letterlijk in een catchy solonummer. Ook de rest van de cast is uitstekend. Walter Baele en Liv Van Aelst zijn, net als bij Rapunzel, wederom een grappige meerwaarde als koning en koningin en de sterke dynamiek tussen slechte fee Maya Honsté en goede fee Isabelle Heremans zorgt eveneens voor het nodige peper en zout.
Doornroosje loopt nog tot zaterdag 19 april in het Trixo Theater in Hasselt en speelt vanaf september in Stadsschouwburg Antwerpen. Tickets gaan snel.
Het toont vooral aan dat Crets en Deep Bridge niet over één nacht ijs gaan en hun uiterste best doen om het publiek de klassiekers steevast met een frisse insteek te presenteren. De producenten hadden zich er makkelijk van kunnen afmaken door gewoon even met een stofborstel over het originele stuk te gaan, maar kwamen dus op de proppen met een origineel script met een paar unieke twists.
Klassieker met moderne trekjes
Wie vorig jaar in de zaal zat bij Rapunzel, voelt zich in elk geval op vertrouwd terrein. Doornroosje is een speelse musical die toont dat je geen gigantische budgetten of grote speelvelden hoeft te hebben om jong en oud mee te voeren naar een sprookjeswereld. Dat kan je haast letterlijk nemen, want het sprookje wordt in deze interpretatie gekaderd in een moderne context. We maken kennis met de jonge Roos Van Dooren (niet de enige woordspeling van de voorstelling), die na een slaperig akkefietje in de klas door de juf naar de zolder wordt verbannen. Daar ontdekt ze een spinnewiel met de naam Spinnewilly, waar de nieuwsgierige Roos zich uiteraard aan prikt. Het voorval brengt de leerlinge in een diepe slaap die haar naar een dromenland brengt dat verdacht veel lijkt op de sprookjeswereld van Doornroosje. Het voelt als een manier om het moderne te laten clashen met het klassieke, alleen is het een tikje bizar dat er verder weinig met dit plotpunt wordt gedaan. Je kan als aandachtige kijker zelf invullen wat de bedoeling was van de moderne opening, maar die gaat over de jongste hoofdjes vliegen omdat er verder niet echt meer naar gerefereerd wordt in de rest van het stuk.Het sprookje van Doornroosje is uiteraard een evergreen waar we allemaal mee zijn opgegroeid, en aan dat stevige klassieke fundament rommelt Crets niet al te hard. Na het vrij progressief aanvoelende Rapunzel, waar de jonkvrouw in nood gered mocht worden door een andere vrijgevochten jonge dame, voelt dit dan ook als een terugkeer naar het klassieke sprookje. In Doornroosje rust het lot van de schone slaapster nog steeds op de stoere schouders van ridder Sven, die draken moet bekampen om de vloek te breken met een liefdeskus. Daar is op zich weinig mis mee, al kun je duidelijk vragen stellen bij het gegeven dat een lucide Doornroosje de smachtende lippen van de ridder eerder in de voorstelling nog afwimpelde en in haar noodsituatie niet bepaald in staat is om consent te geven. De koning, wederom amusant gespeeld door Walter Baele, oppert zelfs luidop de vraag of dat in deze tijd allemaal wel nog kan, zo zonder toestemming. Het script benoemt dus wel degelijk dat sommige aspecten van het verhaal wat achterhaald zijn, waardoor je er als publiek vlot in mee kan gaan.
Humoristisch licht verdrijft de duisternis
De creatieve toetsen van Stany Crets zorgen her en der gelukkig wel voor een frisse bries. Zo voelt het aan als een meesterzet om van het spinnewiel een levend wezen te maken. Steven Colombeen blinkt uit als een personage dat de dreiging van een vloek met zich meebrengt, maar toch iets aandoenlijks met zich meedraagt. Gemaakt om iets slechts te doen, maar daarom niet noodzakelijk boosaardig. Ook de nodige humor in het stuk draagt duidelijk de stempel van Stany Crets. We kennen uiteraard allemaal het verhaal van de slechte fee die Doornroosje vervloekt omdat ze niet uitgenodigd was op de babyshower en een kind veroordeelt tot de dood wanneer ze zich op haar zestiende verjaardag prikt aan een spinnewiel. Het is op zichzelf staand een vrij donker verhaal, dat door de tegenspreuk van de goede fee die stelt dat ze enkel zal slapen en wakker gemaakt kan worden met een kus, het nodige licht krijgt. De humor in het scenario is meer dan welkom, om het voor jong en oud lekker luchtig te houden. Het is daarom ook fijn om te ontdekken dat de verhaalvertelling van Stany Crets vol kwinkslagen, dubbele bodems en grapjes zit. Hoogst vermakelijk is het ook dat de show slapstick die in de smaak valt bij de kleinsten in de zaal afwisselt met humor die vooral voor de ouders werkt. Probeer maar eens om niet te gniffelen wanneer ridder Sven en zijn Sven de Ridder Company hun intrede doen.Doornroosje is een musical voor jong en oud die barst van de humor en aanstekelijke vondsten.
Nu we het toch over ridder Sven hebben: het personage mag dan wel een ouderwets construct zijn, op de prestatie van Jérémie Vrielynck valt niks af te dingen. Hij is, na zijn rol als Fons in de spektakelmusical 14-18, hier wederom erg goed in de rol van koene maar ietwat onhandige held. De manier waarop hij met zijn enthousiasme geen blijf weet telkens hij Doornroosje ziet, is oprecht hilarisch. Je kan het Sven ook niet kwalijk nemen, want Lotte De Clerck is ontwapenend betoverend in de titelrol. De jonge actrice toonde in bijrollen in Hairspray en Peter Pan al dat ze heel wat in haar mars heeft, en pakt haar eerste hoofdrol meteen met verve. Dat de eerste reeks van #LikeMe op Ketnet een ontzettend vruchtbare kweekvijver voor talent was, is nog maar eens overduidelijk. Dat Doornroosje, zelfs wanneer ze eigenlijk hoort te slapen, nog actief betrokken blijft bij het stuk, voelt dan ook lichtjes geniaal. Dat zij de hoofdrol heeft, bezingt ze letterlijk in een catchy solonummer. Ook de rest van de cast is uitstekend. Walter Baele en Liv Van Aelst zijn, net als bij Rapunzel, wederom een grappige meerwaarde als koning en koningin en de sterke dynamiek tussen slechte fee Maya Honsté en goede fee Isabelle Heremans zorgt eveneens voor het nodige peper en zout.
Laagdrempelig en amusant
Ook als musical werkt dit opgefriste Doornroosje alleraardigst. De muziek is deze keer niet van de hand van Ad Van Dijk, maar van Jens Broes. Die laat een frisse wind waaien met nummers die gaandeweg steeds beter worden. Het openingsnummer voelt nog een tikje onevenwichtig, maar het titelnummer van de musical en ‘‘Ik ben Sven, de ridder’’ zijn uitstekende musicalnummers. Fans van de betere powerballad hebben in elk geval een vette kluif aan Doornroosje. Ook de choreografie van Gregory Langen is speels en zorgt voor visueel vermaak dat niet moet onderdoen voor decor-elementen zoals de kop van de gevaarlijke draak of de levende doornen rond de toren. Gooi bij dat alles nog wat interactieve elementen waarbij de kinderen aangesproken worden door de cast in effectieve fourth wall breaks of aangemoedigd om Doornroosje te waarschuwen voor Spinnewilly, en je krijgt een voorstelling die jong en oud weet te betoveren.Doornroosje loopt nog tot zaterdag 19 april in het Trixo Theater in Hasselt en speelt vanaf september in Stadsschouwburg Antwerpen. Tickets gaan snel.
Conclusie
Doornroosje toont nog maar eens dat Stany Crets en het team van Deep Bridge meesters zijn in het opfrissen van klassieke sprookjes. Het framen van het verhaal in een moderne context voelt een tik overbodig, maar het sprookje zelf voelt zo hip als maar kan dankzij de frisse muziek en creatieve toetsen. De onweerstaanbare cast en bij momenten hilarische humor zorgen voor de kersen op deze heerlijke taart die jong en oud zal smaken.
De foto's werden aangeleverd door Deep Bridge.
De foto's werden aangeleverd door Deep Bridge.
Pro
- Bij momenten ontzettend grappig
- De cast is enorm charismatisch
- Bezorgt de klassieker wat moderne kantjes
- De muziek klinkt vrij fris
Con
- De moderne intro mist resolutie
- Het intronummer klinkt een tikje chaotisch
8.5
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
12 april 2025
Genre
- Musical
Speelduur
85 minuten
Regie
Stany Crets
Script
Stany Crets
Muziek
Jens Broes
Cast
Lotte De Clerck, Jérémie Vrielynck, Liv Van Aelst, Walter Baele, Steven Colombeen, Isabelle Heremans, Maja Van Honsté
Productiehuis
- Deep Bridge
