De komst van Drag x Drive is allesbehalve de eerste keer dat Nintendo de ingebouwde features van een console of (al dan niet onorthodoxe) randapparatuur in de kijker zette. Voor de Switch alleen al bedachten ze bijvoorbeeld Nintendo Labo en Ring Fit Adventures, maar als we hun vorige generaties opnieuw onderzoeken, dan kunnen we nog heel wat exemplaren opsommen. Duck Hunt, Mario Paint, Donkey Kong: Jungle Beat, Odama, Wii Fit en nog veel meer waar zulke titels vandaan kwamen! Niet altijd zogenaamde kaskrakers die men daarna verder bleef uitbouwen, maar het is de gedachte achter zulke experimenten die voor mij het meeste telt. Slechts één van de redenen waarom deze basketbal-game me fascineerde, ook al ben ik geen sportfanaat. Drag x Drive is voor de verandering ook een semi-arcadey bedoening en het maakt daarnaast geen gebruik van (voor mij waardeloze) licenties; een combinatie die helaas een zeldzaamheid in het genre is.
Nintendo schrapte bovendien meer synonieme tradities, zodat niemand Drag x Drive kan vergissen met pakweg een doorsnee NBA 2K-sequel. Iedere speler moet in deze multiplayerbelevenis namelijk een rolstoel controleren, en het is net die ingeving dat de ontwikkelaars de kans gaf om een origineel besturingssysteem uit te dokteren. Berg je Pro Controller (of dergelijke third-party alternatieven) in ieder geval op, want deze game centreert zich grotendeels rondom de muisfunctie van de geüpgradede Joy-Cons van de Switch 2. De analoge sticks en het merendeel van de knoppen van deze compacte toestellen werden eveneens genegeerd, maar het spel benut wel de motion controls om zo enkele resterende acties te verrichten, waarover dadelijk meer uitleg. Geef jezelf dus wat ruimte in de woonkamer of waar dan ook, eventueel met alle breekbare voorwerpen buiten handbereik, alvorens je Drag x Drive daadwerkelijk opstart.
Gelukkig is de leercurve bijlange niet zo intimiderend als je misschien zou vermoeden, al geef ik toe dat ik er aanvankelijk mee sukkelde. Niet zozeer vanwege defecte precisie; de Joy-Cons reageerden dikwijls nauwkeurig genoeg voor quasi ieder gameplay-commando dat ter beschikking stond. Mijn grootste obstakel was eerder het onvermogen van m’n koppig brein om te wennen aan een game die ik met niets anders kon vergelijken, waardoor ik – voor het eerst in een zeer lange tijd – iets gloednieuws moest leren. Met als gevolg bewoog ik gedurende de vroegste minuten in cirkeltjes rond m’n eigen as wanneer ik feitelijk rechtdoor wou gaan, reed ik soms per ongeluk in de weg van m’n teamgenoten en mislukten zelfs de simpelste schoten. Ik vond m’n eigen lomp gedrag ten minste hilarisch, maar het duurde ongeveer een uur vooraleer ik me werkelijk comfortabel voelde en totdat de correcte denkwijze door m’n hoofd spookte. Pas dan drong het door hoe leuk en hoe fysiek betrokken deze tactiele interpretatie van digitale basketbal is!
Het bestaan van deze balparken – welke maximaal twaalf participanten herbergen – onthult wel kritische problemen in de context van de online multiplayer. Ranked matchmaking komt in deze game niet aan de orde, noch party invites. Enerzijds snap ik wel waarom zoiets in de vuilnis belandde: Nintendo wilt allicht dat Drag x Drive sociale, meer casual pret symboliseert in plaats van een competitieve e-sport, en me dunkt dat ze de totale spelersbasis niet nodeloos wouden opsplitsen. Anderzijds ben ik niet tevreden met het voorgestelde alternatief: openbare parken waarin je wedstrijden tegen eender wie speelt, en waarin teams om de zoveel minuten willekeurig worden samengesteld. Als je gegarandeerd met je vrienden wilt spelen, dan moet je blijkbaar noodgedwongen een vriendenpark hosten, maar dit weerhoudt op diens beurt de mogelijkheid om tegen volkomen vreemden te spelen. Via de park-ID van zo’n vriendenpark kun je weliswaar anderen uitnodigen zonder dat je hiervoor iemand op je Friends List moet toevoegen, hoewel realistisch gesproken enkel communities (in Discord-kanalen, livestreams, …) zulke privé-parken met voldoende menselijke deelnemers zullen opvullen.
Kortom: een teleurstellende gang van zaken, ten koste van de nochtans uiterst vermakelijke gameplay. Nintendo kwam met een balans op de proppen die niet te gecompliceerd is, eens je de fundamenten snapt, en toch ruimschoots finesse introduceert wat betreft de potentiële strategieën. Drag x Drive schittert immers zodra even capabele spelers op dezelfde golflengte zitten en spontaan coördineren door elkaars flanken te beschermen, onzelfzuchtig de bal door te geven, preventief linies te dekken, enzovoort. Slam dunks waren voor mij altijd een psychologisch opkikkertje, net vanwege de manuele vereisten daaromtrent, en soms is het gewoon leuk om te kijken hoe je sportieve metgezellen presteren wegens de expressiviteit van bepaalde mechanismen. Twee kleine regels zorgen daarnaast voor extra spanning. Na veertien seconden – beter bekend als de 'shot-clock' – forceert het spel de bal uit je handen, wat chaotische scrambles voortbrengt, en je verdient meer punten als je de bal tijdens een trick in het net kan smijten. Op papier klinken beide nuances onbeduidend, maar ze sporen wel hechtere teamwork aan. Klik overigens op deze video als je me niet gelooft dat de game er heel anders uitziet onder de ideale omstandigheden. De ontwikkelaars demonstreerden klaar en duidelijk hoe georganiseerde speelniveau’s eraan toegaan!
Wat is ten slotte dat tweede aspect waar het enigszins fout liep? In Drag x Drive kunnen we Nintendo’s kenmerkende esthetische smaken zo goed als nergens bespeuren en het bevat evenmin de treffende panache van pakweg een ARMS. Die titel genoot ongetwijfeld van een aanzienlijk budget, laat staan dat er wellicht veel meer artiesten paraat stonden, maar in tegenstelling daarmee ziet Drag x Drive er duf en alledaags uit. Toch vond ik het geen lelijk ogende game; de scherpe (plus à propos performante) graphics werden keurig weergegeven, zodat de gebeurtenissen van een match altijd overzichtelijk blijven. Desondanks ontbreken er wel opvallende visuele elementen waarmee de game een persoonlijkheid kon vertonen, wat men ook ten dienste hiervan zou verzinnen.
Nintendo schrapte bovendien meer synonieme tradities, zodat niemand Drag x Drive kan vergissen met pakweg een doorsnee NBA 2K-sequel. Iedere speler moet in deze multiplayerbelevenis namelijk een rolstoel controleren, en het is net die ingeving dat de ontwikkelaars de kans gaf om een origineel besturingssysteem uit te dokteren. Berg je Pro Controller (of dergelijke third-party alternatieven) in ieder geval op, want deze game centreert zich grotendeels rondom de muisfunctie van de geüpgradede Joy-Cons van de Switch 2. De analoge sticks en het merendeel van de knoppen van deze compacte toestellen werden eveneens genegeerd, maar het spel benut wel de motion controls om zo enkele resterende acties te verrichten, waarover dadelijk meer uitleg. Geef jezelf dus wat ruimte in de woonkamer of waar dan ook, eventueel met alle breekbare voorwerpen buiten handbereik, alvorens je Drag x Drive daadwerkelijk opstart.
Geen typisch potje basketbal
What’s next? Bij voorkeur plaats je allereerst beide Joy-Cons op een platte oppervlakte zoals een tafel, de leuning van je bureaustoel of zelfs je benen… mits je een broek met weinig kreukels draagt. Daarna schuif je de rechter of linker Joy-Con voorwaarts of achterwaarts, zodat je het corresponderende wiel van je rolstoel begint te draaien. Zowel de afstand als het ritme van je IRL-armbewegingen bepalen tevens het traject dat je zult afleggen; hierdoor kun je bijvoorbeeld al kronkelend het doel benaderen indien je jouw tegenstrevers tracht te vermijden. Remmen doe je daarentegen door simpelweg de ZL- en ZR-schouderknoppen in te drukken, wat het trouwens mogelijk maakt om plotseling scherpere bochten te nemen, en de bal passen doe je dan via L + R. Door middel van de motion controls werp je vooral de bal richting de basket eens je dicht genoeg bent, en hiermee hef je ook jouw in-game armen omhoog, zodat je als verdediger een poging kunt wagen om iemands schot te blokkeren. Diezelfde gyro-technologie laat tegelijk diverse situationele manoeuvres toe: met de juiste timing kun je onder andere een eenzijdige wheelie of een sprong uitvoeren, wat al dan niet in spontane mind games kan resulteren. Slechts twee van de verschillende ‘geavanceerde’ technieken waarover het spel je inlicht.Een game die ik met niets anders kon vergelijken ...
Gelukkig is de leercurve bijlange niet zo intimiderend als je misschien zou vermoeden, al geef ik toe dat ik er aanvankelijk mee sukkelde. Niet zozeer vanwege defecte precisie; de Joy-Cons reageerden dikwijls nauwkeurig genoeg voor quasi ieder gameplay-commando dat ter beschikking stond. Mijn grootste obstakel was eerder het onvermogen van m’n koppig brein om te wennen aan een game die ik met niets anders kon vergelijken, waardoor ik – voor het eerst in een zeer lange tijd – iets gloednieuws moest leren. Met als gevolg bewoog ik gedurende de vroegste minuten in cirkeltjes rond m’n eigen as wanneer ik feitelijk rechtdoor wou gaan, reed ik soms per ongeluk in de weg van m’n teamgenoten en mislukten zelfs de simpelste schoten. Ik vond m’n eigen lomp gedrag ten minste hilarisch, maar het duurde ongeveer een uur vooraleer ik me werkelijk comfortabel voelde en totdat de correcte denkwijze door m’n hoofd spookte. Pas dan drong het door hoe leuk en hoe fysiek betrokken deze tactiele interpretatie van digitale basketbal is!
Oefening baart kunst
De besturing van Drag x Drive onder de knie krijgen is dus een lichtjes uitputtende en heuse taak op zich, maar het gooit je niet genadeloos in multiplayermatchen indien jij jezelf nog niet voorbereid voelt. De tutorial geeft meteen essentiële instructies en na afloop ervan mag je naar hartenlust in het park ronddwalen, welke zowel als een online lobby fungeert (eens iedereen met elkaar verbindt) als een virtuele ruimte waar jij je ding mag doen. Zo’n relaxte structuur is alvast behulpzaam, mede dankzij de aanwezigheid van hobbels op de baan, schansen, springtouw-machines en soortgelijke hindernissen, waarmee je op eigen tempo kunt ondervinden hoe de in-game physics telkens zullen optreden. Nintendo ontwierp daarbovenop 25 oefeningen voor het park. Deze minigames vragen dat je x aantal punten scoort met allerlei verspreidde ballen, dat je zo snel mogelijk naar de eindstreep racet, dat je door alle checkpoints rijdt zonder kegels aan te raken, et cetera. Opdrachten waaraan men simultaan optionele Target Times hing, welke je niet alleen een idee geven hoe snel je iets kan kloppen, maar jou ook een geringe hoeveelheid cosmetische beloningen overhandigen. Speelse activiteiten waarvan de resultaten nota bene op het grote scherm van het park worden geïllustreerd, dus zo kun je in zekere mate tegen anderen wedijveren zonder iemand in een normale match uit te dagen.Ranked matchmaking komt in deze game niet aan de orde, noch party invites.
Het bestaan van deze balparken – welke maximaal twaalf participanten herbergen – onthult wel kritische problemen in de context van de online multiplayer. Ranked matchmaking komt in deze game niet aan de orde, noch party invites. Enerzijds snap ik wel waarom zoiets in de vuilnis belandde: Nintendo wilt allicht dat Drag x Drive sociale, meer casual pret symboliseert in plaats van een competitieve e-sport, en me dunkt dat ze de totale spelersbasis niet nodeloos wouden opsplitsen. Anderzijds ben ik niet tevreden met het voorgestelde alternatief: openbare parken waarin je wedstrijden tegen eender wie speelt, en waarin teams om de zoveel minuten willekeurig worden samengesteld. Als je gegarandeerd met je vrienden wilt spelen, dan moet je blijkbaar noodgedwongen een vriendenpark hosten, maar dit weerhoudt op diens beurt de mogelijkheid om tegen volkomen vreemden te spelen. Via de park-ID van zo’n vriendenpark kun je weliswaar anderen uitnodigen zonder dat je hiervoor iemand op je Friends List moet toevoegen, hoewel realistisch gesproken enkel communities (in Discord-kanalen, livestreams, …) zulke privé-parken met voldoende menselijke deelnemers zullen opvullen.
Zwakke online infrastructuur, maar wel sterke gameplay!
Helaas zijn de openbare parken dus de ‘beste’ keuze voor de gemiddelde consument, maar het spreekwoordelijke schoentje knelt hier niettemin. Op basis van de Global Jam-demo en de volledige versie van het spel dat men inmiddels lanceerde, veroorzaakt diens pre-match verdeling geregeld situaties waar de onderlinge bekwaamheid tussen een groep spelers drastisch uiteenloopt. Een statistische rang, ook al kopieerde men de eenvoudige berekening van Mario Kart 8 / Mario Kart World, kon voorkomen dat een ervaren speler zich bij een stelletje ongetrainde nieuwelingen zou vertoeven en vervolgens iedereen moeiteloos domineert. De huidige implementatie maakt het dus voor beide partijen moeilijker om meer genot uit Drag x Drive te halen, wat men in mijn opinie absoluut moest vermijden in een titel dat reeds met beperkte modi en content worstelt …Een teleurstellende gang van zaken, ten koste van de nochtans uiterst vermakelijke gameplay.
Kortom: een teleurstellende gang van zaken, ten koste van de nochtans uiterst vermakelijke gameplay. Nintendo kwam met een balans op de proppen die niet te gecompliceerd is, eens je de fundamenten snapt, en toch ruimschoots finesse introduceert wat betreft de potentiële strategieën. Drag x Drive schittert immers zodra even capabele spelers op dezelfde golflengte zitten en spontaan coördineren door elkaars flanken te beschermen, onzelfzuchtig de bal door te geven, preventief linies te dekken, enzovoort. Slam dunks waren voor mij altijd een psychologisch opkikkertje, net vanwege de manuele vereisten daaromtrent, en soms is het gewoon leuk om te kijken hoe je sportieve metgezellen presteren wegens de expressiviteit van bepaalde mechanismen. Twee kleine regels zorgen daarnaast voor extra spanning. Na veertien seconden – beter bekend als de 'shot-clock' – forceert het spel de bal uit je handen, wat chaotische scrambles voortbrengt, en je verdient meer punten als je de bal tijdens een trick in het net kan smijten. Op papier klinken beide nuances onbeduidend, maar ze sporen wel hechtere teamwork aan. Klik overigens op deze video als je me niet gelooft dat de game er heel anders uitziet onder de ideale omstandigheden. De ontwikkelaars demonstreerden klaar en duidelijk hoe georganiseerde speelniveau’s eraan toegaan!
Gemiste kansen …
Mijn lovende woorden eindigen echter hierbij, want er zijn twee cruciale aspecten waar Drag x Drive tekortschoot. Nintendo’s gewoonlijke desinteresse in wijdere accessibility-features doet hier meer pijn dan normaal en voor sommigen met een handicap zal dit hoogstwaarschijnlijk letterlijk zijn. Ironisch, gezien het thema van dit project. De besturing kun je – voor de zoveelste keer in de geschiedenis van de firma – amper configureren of kalibreren, tot het punt dat ik de ‘ball cam’ niet eens in een toggle mocht veranderen, wat voor mij veel makkelijker in de hand zou liggen. Instellingen in het teken van kleurenblindheid zouden ook welkom geweest zijn, zoals een optie om de teams uniformer te laten verschijnen à la Rocket League. Met louter de huidige rode / blauwe outlines rondom de karakter-modellen is het soms moeilijk om vlug te herkennen welke speler bij welk team behoort, omdat het spel tijdens matches voorrang geeft aan iemands persoonlijke customization. Over dit algemene onderwerp kan ik gerust meer klachten verwoorden, maar in dit opzicht is Drag x Drive nogmaals een Nintendo-game dat me naar meer deed verlangen.Wat is ten slotte dat tweede aspect waar het enigszins fout liep? In Drag x Drive kunnen we Nintendo’s kenmerkende esthetische smaken zo goed als nergens bespeuren en het bevat evenmin de treffende panache van pakweg een ARMS. Die titel genoot ongetwijfeld van een aanzienlijk budget, laat staan dat er wellicht veel meer artiesten paraat stonden, maar in tegenstelling daarmee ziet Drag x Drive er duf en alledaags uit. Toch vond ik het geen lelijk ogende game; de scherpe (plus à propos performante) graphics werden keurig weergegeven, zodat de gebeurtenissen van een match altijd overzichtelijk blijven. Desondanks ontbreken er wel opvallende visuele elementen waarmee de game een persoonlijkheid kon vertonen, wat men ook ten dienste hiervan zou verzinnen.
Conclusie
Met het innovatieve concept van Drag x Drive ben ik helemaal aan boord en de eigenlijke gameplay legde ook meer amusante diepgang aan de dag dan ik oorspronkelijk verwachtte. Meer van dit, alstublieft! Twintig euro is eveneens een aanvaardbare prijs voor een game van deze schaal … zolang je met sommige minpunten leert leven. Het gebrek aan content stoorde mij niet zoveel, ongeacht dat ik het nu ter attentie breng en ik stiekem voor toekomstige updates hoop, maar zelfs voor een project met een strak budget kon Nintendo het beter doen qua features. De schamele hoeveelheid opties voor zowel de online multiplayer als andere componenten (accessibility bijvoorbeeld) doet Drag x Drive enigszins de das om, hoewel het niet de eerste keer is dat ik hierover zeur. Dit experiment is dus geen complete flater naar mijn mening, ten minste in het gebied dat ik als het belangrijkste beschouw, maar Nintendo gaf (elders) Drag x Drive niet de gesoigneerde behandeling die het verdiende.
Pro
- Origineel gebruik van de muizen op de Joy-Cons 2
- Een zeer verfrissende invalshoek voor basketbal
- De controls creëren heel wat diepgang en finesse
- HD Rumble en audio feedback is verrassend goed
Con
- Noch Game Share, noch splitscreen multiplayer
- De saaie look die redelijk 'on-Nintendo' is
- Online met vrienden spelen loopt niet van een leien dakje
- Men sprong te zuinig om met de features en content
6
Over
Beschikbaar vanaf
14 augustus 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Sport
Ontwikkelaar
- Nintendo
Uitgever
- Nintendo
