Hoewel hij qua cinematografische verafgoding wat in de schaduw lijkt te staan van Nolan, valt het niet te ontkennen wat voor impact de Frans-Canadese filmmaker Denis Villeneuve de voorbije tien jaar op moderne cinema heeft gehad. Sicario was een van de meest intense actiethrillers die ooit de zalen wist te halen en met Arrival wist hij de science wonderwel te vermengen met de fiction. Zijn grootste stunts kwamen echter pas later. Niet alleen bewees hij met Blade Runner 2024 dat het wel degelijk mogelijk is een goede sequel af te leveren een jaar of veertig na het origineel, maar met Dune deed hij in 2021 bijna het onmogelijke. Het iconische boek van Frank Herbert had lang de reputatie om haast onverfilmbaar te zijn. Lynch had er zich in de jaren '80 aan vergaloppeerd en de miniserie van een kwarteeuw geleden botste op tegen kleine budgetten en technische limieten.
Dune eer aandoen op het scherm vergt dan ook enorm veel kunde, toewijding en middelen, wat het des te indrukwekkender maakte dat die eerste film in de reeks de verwachtingen niet enkel waarmaakte, maar ze ook overtrof. Het Dune van Villeneuve bleek een gelaagd meesterwerk dat onder het zand en spektakel ook fungeerde als karakterstudie en meditatieve reis. Verrast het iemand dat de langverwachte sequel op datzelfde elan verdergaat?
Het is dat wat Dune ook in Part Two zo ontzettend sterk maakt, omdat Villeneuve goed snapt waar de aantrekkingskracht van Dune ligt, het is geen klassiek heroïsch verhaal. Paul Atreides is geen nobele held die van jongetje uitgroeit tot leider in een reeks van altruïstische avonturen, maar een geplaagd individu dat buigt onder het gewicht van verwachtingen en de gevoelens van wraak en protectionisme die logisch zijn na wat hem overkomen is. Het is dat wat Dune ook in deze sequel zo boeiend maakt. Uiteraard ligt de schaal nog groter en is er spektakel, maar het is wat onder het oppervlak van de blockbuster ligt, wat voor de meeste opwinding zorgt.
Het helpt allemaal zorgen voor de laagjes, die als zandwormen onder het zandoppervlak voor extra substantie zorgen in een zorgvuldig opgebouwde wereld. Dat deze tweede Dune dan ook wederom een klein meesterwerk geworden is in het pantheon van moderne filmmakerij mag duidelijk zijn. Het toont een duidelijke liefde voor het bronmateriaal, maar durft ook eigen toetsen en nuances aan te brengen. Niet alleen dat, maar het weet ook alle belangrijke verhaallijnen een conclusie te geven, en ondertussen open genoeg te eindigen om de deur te bieden naar deel drie, Messiah.
Net zoals de beeldtransfer is de Dolby Atmos soundtrack geen terughoudend beestje. Al van het begin maakt het geluid duidelijk dat het gaat donderen en brullen, dus hou je maar vast aan de takken van de bomen. Dune: Part Two heeft een stevige bass aan boord die sequenties zoals het rijden op een zandworm of het eindgevecht een perfecte storm van overweldigend geluid maakt. Dit is zonder twijfel een van de meest intensieve audiotracks die we ooit door onze thuisbioscoop gejaagd hebben, dat is zeker.
Dune eer aandoen op het scherm vergt dan ook enorm veel kunde, toewijding en middelen, wat het des te indrukwekkender maakte dat die eerste film in de reeks de verwachtingen niet enkel waarmaakte, maar ze ook overtrof. Het Dune van Villeneuve bleek een gelaagd meesterwerk dat onder het zand en spektakel ook fungeerde als karakterstudie en meditatieve reis. Verrast het iemand dat de langverwachte sequel op datzelfde elan verdergaat?
Terug de zandbak in
Part Two schiet meteen uit de startblokken met het verhaal in media res. Paul Atreides (Timothée Chalamet) en zijn moeder Lady Jessica (een intense Rebecca Ferguson) zijn ternauwernood aan het verraad van de Harkonnen ontsnapt en zijn de enigen die overblijven van huis Atreides. Hun enige hoop op overleven ligt in terugtrekken in de barre woestijn van Arrakis en aansluiting vinden bij het nomadische volk de Fremen. Alleen is hoop nooit iets simpel, is het niet? Paul is niet langer gewoon een jongen, maar een man gebrandmerkt door een profetie die hem kwelt in dromen van een vernietigende oorlog die hij verondersteld wordt te leiden. Koppel dat allemaal aan zijn liefde voor de Fremen krijgster Chani (Zendaya) en het feit dat zijn moeder zwanger is en zijn kleine zusje in haar schoot draagt, en je krijgt het gevoel dat Paul Atreides het gewicht van de wereld op zijn schouders draagt.Het is dat wat Dune ook in Part Two zo ontzettend sterk maakt, omdat Villeneuve goed snapt waar de aantrekkingskracht van Dune ligt, het is geen klassiek heroïsch verhaal. Paul Atreides is geen nobele held die van jongetje uitgroeit tot leider in een reeks van altruïstische avonturen, maar een geplaagd individu dat buigt onder het gewicht van verwachtingen en de gevoelens van wraak en protectionisme die logisch zijn na wat hem overkomen is. Het is dat wat Dune ook in deze sequel zo boeiend maakt. Uiteraard ligt de schaal nog groter en is er spektakel, maar het is wat onder het oppervlak van de blockbuster ligt, wat voor de meeste opwinding zorgt.
Popcorn en diepgang
Een slimme manier waarop Villeneuve de oorspronkelijke roman van Herbert aanpast naar filmformaat en duidelijk maakt dat de reis van Paul in het opbouwen van een leger om terug te slaan niet noodzakelijk iets is om te bejubelen, komt in de vorm van Chani. Op papier is Chani de grootste bijstander van Paul, die niets van wat hij doet in twijfel trekt. Het personage dat Zendaya vorm geeft op het scherm is echter een stuk genuanceerder. Chani ziet wel degelijk het duistere pad dat Paul aan het bewandelen is, en maakt duidelijk dat het haar niet zint. Op die manier wordt ze het morele kompas van de film en geeft ze gestalte aan de afkeer die we als kijker moeten voelen wanneer de idealistische kant van Paul plaats begint te ruimen voor een honger naar macht.Dune: Part Two heeft meer actie en epiek dan de voorganger, maar verliest nooit de verhaalvertelling en personages uit het oog.
Het helpt allemaal zorgen voor de laagjes, die als zandwormen onder het zandoppervlak voor extra substantie zorgen in een zorgvuldig opgebouwde wereld. Dat deze tweede Dune dan ook wederom een klein meesterwerk geworden is in het pantheon van moderne filmmakerij mag duidelijk zijn. Het toont een duidelijke liefde voor het bronmateriaal, maar durft ook eigen toetsen en nuances aan te brengen. Niet alleen dat, maar het weet ook alle belangrijke verhaallijnen een conclusie te geven, en ondertussen open genoeg te eindigen om de deur te bieden naar deel drie, Messiah.
Beeld en audio
Dient het gezegd dat de beeldvoering van Greig Freiser er adembenemend uitziet in UHD? De cinematografie van de man die ook Rogue One en The Creator spectaculair in beeld bracht, werd eerst in 6,5K gefilmd en daarna getransfereerd naar een 4K master. Het resultaat is zonder overdrijven spectaculair en ontzettend filmisch. Het sepia en oranje van Arrakis, het monochrome zwartwit van Harkonnen, de felblauwe ogen of het vuur van explosies, dit is het soort transfer die ontzettend hard speelt met kleurgebruik en op het grootst mogelijke scherm tot zijn recht komt.Net zoals de beeldtransfer is de Dolby Atmos soundtrack geen terughoudend beestje. Al van het begin maakt het geluid duidelijk dat het gaat donderen en brullen, dus hou je maar vast aan de takken van de bomen. Dune: Part Two heeft een stevige bass aan boord die sequenties zoals het rijden op een zandworm of het eindgevecht een perfecte storm van overweldigend geluid maakt. Dit is zonder twijfel een van de meest intensieve audiotracks die we ooit door onze thuisbioscoop gejaagd hebben, dat is zeker.
Special features
We krijgen 67 minuten aan bonusmateriaal bij de release op home video en het is haast ontroerend om te zien hoe kwalitatief goed die is. De leden van de cast en crew geven informatieve weetjes over het filmproces en doen alles uit de doeken zoals het omgaan met de vreemde taal van de film, het tot leven brengen van de werelden of hoe het berijden van zandwormen tot stand komt. Audio Commentary of deleted scenes moet je niet verwachten, maar aandacht voor de muziek van Hans Zimmer, de transformatie van Austin Butler tot de iconische slechterik Feyd of het kostuumdesign van de film tonen je op vlotte wijze alles wat je wou weten over het maken van een ambitieuze film als dit.Conclusie
Er zijn weinig films die je zo kort na release het predicaat meesterwerk zou durven geven, maar in het geval van Dune: Part Two gaat die Thopter moeiteloos op. De film is gedurfd ambitieus verhaal vertellen op de grootst mogelijke schaal dat donkere thema’s durft aan te snijden zonder een moment uit het oog te verliezen dat het ook moet overdonderen. De adembenemende audiovisuele adelbrieven en sterke special features die het schijfje kan voorleggen helpen ervoor te zorgen dat deze release dan ook een absolute must is.
Pro
- De epische schaal is haast ongekend
- Verliest nooit de motivaties van de personages uit het oog tussen al het spektakel
- Acteerwerk is ijzersterk
- Indrukwekkende fysieke uitgave
Con
- Wat slordige editing tijdens enkele sequenties
9
Over deze film
Speelduur
165 minuten
Regie
Denis Villeneuve
Cast
Timothée Chalamet, Zendaya, Rebecca Ferguson, Javier Bardem. Austin Butler, Christopher Walken
Uitgever
Warner Brothers
