De Game Boy Color en de Game Boy Advance. Beide Nintendo DS-handhelds. De Wii en diens minder succesvolle opvolger. De eerste Switch en nu de lang geanticipeerde Switch 2. Niet alle platforms waarmee het Duitse Shin'en Multimedia gedurende diens (ongeveer) dertigjarig carrière foefelde, maar hun aangeboren interesse voor Nintendo's uitvindingen is in ieder geval overduidelijk. Vaak kwam de firma op de proppen met een exclusieve titel rond de lancering van zulke apparaten, en bijna elke keer konden ze zoveel meer uit x of y hardware persen, dan wat vele andere ontwikkelaars of gamers voor mogelijk hielden. Bekijk maar eens hoe de Iridion shoot 'em ups een 3D-effect nabootsten – op nota bene een toestel dat zoiets technisch gezien niet 'kon' visualiseren – of hoe The Touryst één van de grafisch scherpste games was die je op de originele hybride console kon verkrijgen. Schitterende en geoptimaliseerde beelden zijn kort samengevat een steevaste belofte van Shin'en Multimedia, en hun recentste paradepaardje (dat begin deze maand opdaagde) is alvast geen uitzondering op de regel!
Shin'en Multimedia heeft al sinds de Wii ervaring opgedaan wat betreft het futuristische racing-genre, dankzij de creatie van Fast Racing League. Vóór de komst van dit nieuwste deel, telde deze serie reeds drie verschillende iteraties en wat ze allemaal op het scherm toverden, was zonder meer wonderbaarlijk om te aanschouwen. Fast Fusion zet die zogenaamde traditie absoluut verder: het spel behoudt een ongestoord tempo van 60 frames per seconde in zowel de handheld als de docked modi, de game illustreert resoluties tot maximaal 4K (geüpscaled) en men integreerde daarenboven een (naar verluidt) quasi feilloze HDR. 'Realistische' en vibrante dynamische belichting, versierd met diverse moderniteiten zoals pakweg volumetrische mist en wolken, plus een verhoogd aantal polygonen voor zowel de rijtuigen als de circuits. Vooral de omringende landschappen die je tijdens een race kunt gadeslaan, kregen een noemenswaardige upgrade; de virtuele panorama's ogen nu gedetailleerder dan ooit tevoren, laat staan dat men ditmaal de opgevijzelde horizonnen decoreerde met meer dan louter losse rotsblokken of schaarse architectuur op relatief korte afstand. En het weegt in totaal niet eens 4 GB!
Fast Fusion zou ik bij deze nomineren als prominente kandidaat voor de technisch meest indrukwekkende titel in het launch assortiment van de Switch 2, maar er schuilt niettemin een addertje onder het gras. Momenteel kunnen we de algemene beeldkwaliteit als het slachtoffer van Shin'ens ambities aanwijzen, hoewel diens huidige toestand bijlange niet even rampzalig is als bijvoorbeeld de oorspronkelijke (en uiterst korrelige) console builds van Star Wars Jedi: Survivor. De twee onverwante games delen echter een gemeenschappelijk probleem: de onbestendige schoonheidsnormen die hun respectievelijke reconstructie-methoden veroorzaken. Fast Fusion utiliseert ter verduidelijking een aangepaste variant van Nvidia's DLSS-feature, en Shin'en kalibreerde de waarden ervan op een te agressieve manier. Met als gevolg heeft het spel een enigszins waziger, instabieler voorkomen dan voorganger Fast RMX, en de DLSS-implementatie besmeurt sowieso fijnere details zoals de metalen roosters op bepaalde oppervlaktes, ongeacht de opties die je kiest. Het positieve nieuws? Blijkbaar heeft men al een oplossing die deze tekortkoming zou neutraliseren en de relevante patch (welke een Pure Mode-instelling gaat bevatten) zou "ergens deze week" arriveren. Afwachten geblazen dus of dit wel degelijk de gulden middenweg zal worden.
Een ouder component dat Shin'en tevens volkomen schrapte, zijn de polariteit-gebonden jump pads van Fast RMX die jou (bij aanraking ervan) katapulteerden, maar daar is in feite een geldige verklaring voor. In Fast Fusion verving men deze met een manuele springknop die je eender wanneer kunt inschakelen, wat logischerwijze nieuwe overwegingen op het parcours introduceert, plus de nieuwe behendigheid die daarbij hoort. In de standaard speelmodi kun jij de boost meter van je schip enkel opvullen door voortdurend icoontjes op te rapen, en sommige hiervan hangen een paar meters in de lucht. Deze zijn (voor die eerder vermelde meter) gemiddeld waardevoller dan de exemplaren op de begane grond, maar je moet desnoods opletten voor potentiële risico's, zoals een roterend obstakel, een nabije wervelwind of een inkomende asteroïde. Langs de andere kant presenteert dit ook redelijk flexibele opportuniteiten, want met een goed getimede sprong kun je allerlei secundaire routes nemen, spontane shortcuts creëren of je tegenstanders verticaal inhalen. Bonus punten als je iemand de Goomba-behandeling geeft, door op ze te landen; dit overhandigt je eveneens icoontjes voor de boost meter! Kortom: met behulp van deze knop kun je behoorlijk assertief te werk gaan, en dit maakt het eigenlijke racen minder eentonig dan het had kunnen zijn.
Tot slot nog enkele complimenten omtrent het gamma van aanwezige features, want Fast Fusion beschikt over bijna alles wat je van zowel een racing game als een Switch 2-titel (met een heel schappelijke vraagprijs) zou verlangen. Championships en Time Attacks zijn uiteraard present, en je mag met maximaal vier spelers genieten van de splitscreen multiplayer, welke de 60 frames per seconde-beeldfrequentie intact houdt. Een vierde modus, met name de Super Hero Mode, wijzigt daarbovenop enkele regels om zo een nieuwe en striktere uitdaging voor te schotelen. Als je hier ooit crasht bijvoorbeeld, is het prompt Game Over, en de criteria voor het verdienen van boost-vermogen, zijn ook niet exact hetzelfde. De knoppenconfiguratie van het spel mag je naar hartenlust aanpassen – verzend deze memo gerust naar de first-party teams van Nintendo – en je kan als alternatief de motion controls gebruiken. Verder ondersteunt Fast Fusion alle weergave modi (TV / Tabletop / Handheld), het benut alsook de HD Rumble-capaciteiten van de hardware én Shin'en permitteert je het eveneens om het spel met iemand te delen via de Game Share-functie. Dit launch-product schiet dus haast nergens tekort, behalve dat een online multiplayer-component jammer genoeg ontbreekt. De in-game Jukebox waarin je de puike electro soundtracks van de volledige Fast-serie kunt beluisteren, kregen we er zelfs gratis bij, ook al liet men hier de kans voor custom playlists links liggen.
Shin'en Multimedia heeft al sinds de Wii ervaring opgedaan wat betreft het futuristische racing-genre, dankzij de creatie van Fast Racing League. Vóór de komst van dit nieuwste deel, telde deze serie reeds drie verschillende iteraties en wat ze allemaal op het scherm toverden, was zonder meer wonderbaarlijk om te aanschouwen. Fast Fusion zet die zogenaamde traditie absoluut verder: het spel behoudt een ongestoord tempo van 60 frames per seconde in zowel de handheld als de docked modi, de game illustreert resoluties tot maximaal 4K (geüpscaled) en men integreerde daarenboven een (naar verluidt) quasi feilloze HDR. 'Realistische' en vibrante dynamische belichting, versierd met diverse moderniteiten zoals pakweg volumetrische mist en wolken, plus een verhoogd aantal polygonen voor zowel de rijtuigen als de circuits. Vooral de omringende landschappen die je tijdens een race kunt gadeslaan, kregen een noemenswaardige upgrade; de virtuele panorama's ogen nu gedetailleerder dan ooit tevoren, laat staan dat men ditmaal de opgevijzelde horizonnen decoreerde met meer dan louter losse rotsblokken of schaarse architectuur op relatief korte afstand. En het weegt in totaal niet eens 4 GB!
"The future is fusion"
Het geheel van Shin'ens grafische know-how concurreert, zonder te overdrijven, in sommige opzichten zelfs met knappe (maar niet dé meest geavanceerde) PlayStation 5- of Xbox Series-aanbiedingen, ondanks de beduidend zwakkere interne specificaties van de Switch 2. Fast Fusion wierp diens volle gewicht dus in de schaal, bij wijze van spreken, en het combineerde al het bovenstaande met een aantrekkelijke sci-fi art style die (op visueel vlak) er niet te druk uitziet. Dit laatste punt vermeld ik overigens enkel omdat sommige spellen in dit genre, waaronder RedOut van 34BigThings, esthetisch onoverzichtelijk kunnen zijn tegen de strafste snelheden, wat eventueel botsingen kan berokkenen. Ik dwaal nu echter af …Shin'ens nieuwste arcadey racing belevenis is nogmaals van een zeer respectabel kaliber op elk niveau dat telt ...
Fast Fusion zou ik bij deze nomineren als prominente kandidaat voor de technisch meest indrukwekkende titel in het launch assortiment van de Switch 2, maar er schuilt niettemin een addertje onder het gras. Momenteel kunnen we de algemene beeldkwaliteit als het slachtoffer van Shin'ens ambities aanwijzen, hoewel diens huidige toestand bijlange niet even rampzalig is als bijvoorbeeld de oorspronkelijke (en uiterst korrelige) console builds van Star Wars Jedi: Survivor. De twee onverwante games delen echter een gemeenschappelijk probleem: de onbestendige schoonheidsnormen die hun respectievelijke reconstructie-methoden veroorzaken. Fast Fusion utiliseert ter verduidelijking een aangepaste variant van Nvidia's DLSS-feature, en Shin'en kalibreerde de waarden ervan op een te agressieve manier. Met als gevolg heeft het spel een enigszins waziger, instabieler voorkomen dan voorganger Fast RMX, en de DLSS-implementatie besmeurt sowieso fijnere details zoals de metalen roosters op bepaalde oppervlaktes, ongeacht de opties die je kiest. Het positieve nieuws? Blijkbaar heeft men al een oplossing die deze tekortkoming zou neutraliseren en de relevante patch (welke een Pure Mode-instelling gaat bevatten) zou "ergens deze week" arriveren. Afwachten geblazen dus of dit wel degelijk de gulden middenweg zal worden.
Fuzion Frenzy
Vergis je echter niet: een racing game van dit kaliber redt het niet met alleen maar extravagante flair, en zeker niet nu dat F-Zero GX – de koning van het genre in mijn opinie – op Nintendo's online service terechtkwam. Gelukkig wist Shin'en ook dat fraaie prentjes niet zouden volstaan en inmiddels kunnen ze de beste kneepjes van het vak aanwenden. Fast Fusion is om te beginnen noch een kopie van de franchise waaruit Captain Falcon voortvloeide, noch de zoveelste na-aper van WipEout, hoewel het (qua physics op de baan) een evenwicht tussen die twee spellen bereikte. Een grondige examinatie hiervan komt niet in deze recensie aan de orde, want andere onderdelen betreffende dit onderwerp krijgen nu eenmaal voorrang, zoals welke stappen Shin'en nam om hun eigen formaat te verruimen. Fast Fusion hanteert immers opnieuw een systeem dat je aanmoedigt om met regelmaat de twee polariteiten (blauw en oranje) van je schip te veranderen, dit door middel van een simpele druk op de knop. Die functie reserveerde men dikwijls voor de gekleurde boost strips die men doorheen een parcours verspreidde, en je schip vertraagt als je erop rijdt zonder de overeenstemmende polariteit. Sommige doorgangen koppelde men eveneens aan ditzelfde systeem, maar zulke instanties verschijnen op slechts twee circuits. Je kunt de boost strips en de doorgangen in kwestie trouwens vermijden indien je dit wilt, maar zo negeer je dan wel de voordelen ervan.Fast Fusion utiliseert een aangepaste variant van Nvidia's DLSS, en Shin'en kalibreerde de waarden ervan op een te agressieve manier.
Een ouder component dat Shin'en tevens volkomen schrapte, zijn de polariteit-gebonden jump pads van Fast RMX die jou (bij aanraking ervan) katapulteerden, maar daar is in feite een geldige verklaring voor. In Fast Fusion verving men deze met een manuele springknop die je eender wanneer kunt inschakelen, wat logischerwijze nieuwe overwegingen op het parcours introduceert, plus de nieuwe behendigheid die daarbij hoort. In de standaard speelmodi kun jij de boost meter van je schip enkel opvullen door voortdurend icoontjes op te rapen, en sommige hiervan hangen een paar meters in de lucht. Deze zijn (voor die eerder vermelde meter) gemiddeld waardevoller dan de exemplaren op de begane grond, maar je moet desnoods opletten voor potentiële risico's, zoals een roterend obstakel, een nabije wervelwind of een inkomende asteroïde. Langs de andere kant presenteert dit ook redelijk flexibele opportuniteiten, want met een goed getimede sprong kun je allerlei secundaire routes nemen, spontane shortcuts creëren of je tegenstanders verticaal inhalen. Bonus punten als je iemand de Goomba-behandeling geeft, door op ze te landen; dit overhandigt je eveneens icoontjes voor de boost meter! Kortom: met behulp van deze knop kun je behoorlijk assertief te werk gaan, en dit maakt het eigenlijke racen minder eentonig dan het had kunnen zijn.
"Yeah! The final lap!"
Shin'en Multimedia assembleerde daarnaast prima parcours. Iedere locatie ontving een eigen thematisch jasje – zoals een regio met vulkanische activiteit of waar gigantische walvissen uit het zand rijzen – dat men nergens herhaalde en het traject dat je moet afleggen, is zelden te plat of te breed. Geen déjà vu-gevoel voor diegenen die even met Mario Kart World stopten, met andere woorden! De aandachtsspanne die deze tracks vereisen, ligt net goed, en het helpt dat de hobbelige reliëfs, de gekantelde secties, de loop-de-loops, de hindernissen et cetera van een circuit nagenoeg nooit onverwachts opduiken, ongeacht hoeveel plankgas je geeft. Ik miste daarentegen wel de typerende cilindrische 'pipes' waar je in zulke games over de baan mag scheuren, maar soit, ik vergeef de ontwikkelaars hiervoor! Een minder gerechtvaardigde beslissing is echter de intensiteit van de CPU-tegenstrevers. Dat je mede-racers overal onderworpen zijn aan rubberband A.I. kon ik op zowel de Subsonic- als de Supersonic-moeilijkheden ten minste tolereren en consistent overwinnen, maar bij de taaiste difficulty (Hypersonic) kan die koppige factor je met abrupte nederlagen dwarsbomen. Sommige oudere titels, zoals onder meer Motorstorm, vochten ter vergelijking veel hardnekkiger terug dan wat de CPU-oppositie van Fast Fusion uitspookt, maar dit fenomeen verziekt de spanningen van een race in zekere mate en ik beschouw het, waar dan ook, als een overbodige vergissing.Fast Fusion beschikt over bijna alles wat je van zowel een racing game als een Switch 2-titel (met een heel schappelijke vraagprijs) zou verlangen.
Tot slot nog enkele complimenten omtrent het gamma van aanwezige features, want Fast Fusion beschikt over bijna alles wat je van zowel een racing game als een Switch 2-titel (met een heel schappelijke vraagprijs) zou verlangen. Championships en Time Attacks zijn uiteraard present, en je mag met maximaal vier spelers genieten van de splitscreen multiplayer, welke de 60 frames per seconde-beeldfrequentie intact houdt. Een vierde modus, met name de Super Hero Mode, wijzigt daarbovenop enkele regels om zo een nieuwe en striktere uitdaging voor te schotelen. Als je hier ooit crasht bijvoorbeeld, is het prompt Game Over, en de criteria voor het verdienen van boost-vermogen, zijn ook niet exact hetzelfde. De knoppenconfiguratie van het spel mag je naar hartenlust aanpassen – verzend deze memo gerust naar de first-party teams van Nintendo – en je kan als alternatief de motion controls gebruiken. Verder ondersteunt Fast Fusion alle weergave modi (TV / Tabletop / Handheld), het benut alsook de HD Rumble-capaciteiten van de hardware én Shin'en permitteert je het eveneens om het spel met iemand te delen via de Game Share-functie. Dit launch-product schiet dus haast nergens tekort, behalve dat een online multiplayer-component jammer genoeg ontbreekt. De in-game Jukebox waarin je de puike electro soundtracks van de volledige Fast-serie kunt beluisteren, kregen we er zelfs gratis bij, ook al liet men hier de kans voor custom playlists links liggen.
Conclusie
De handvol ontwikkelaars die bij Shin'en Multimedia Fast Fusion in elkaar monteerden, hebben het weer geflikt! Laat het goedkope prijskaartje ervan en diens petieterige bestandsgrootte je niet misleiden: hun nieuwste arcadey racing belevenis is nogmaals van een zeer respectabel kaliber op elk niveau dat telt, met relatief weinig pret bedervende fouten. De grootste klacht die ik zou verwoorden, naast de overijverige DLSS-integratie die men binnenkort gaat bijstellen, is de toegevoegde fusie-mechanic die ik tot nu toe niet besprak. Dit voor een reden! Je zou, op basis van de naam van het spel, wellicht vermoeden dat het meer dan alleen maar een oppervlakkige gimmick zou vertegenwoordigen, maar in plaats daarvan vergeet je praktisch dat deze nuance überhaupt bestaat. Voor mij verre van een ramp dat ik nauwelijks m'n 'perfecte' rijtuig moest finetunen, om eerlijk te zijn, maar men kon hiermee een tikkeltje meer innovatie op tafel leggen.
Pro
- Een technologisch sterke en grafisch prachtige launch-titel ...
- Scherp geprijsd en het palmt amper je harde schijf in
- Geen rechtstreekse kopie van F-Zero of WipEout
- Men dacht aan bijna iedere essentiële feature
Con
- ... maar de huidige DLSS-waarden verhinderen de beeldkwaliteit
- Iets minder circuits dan Fast RMX, welke weliswaar DLC-tracks bevatte
- Oppervlakkige fusie-mechanic, voor zij die graag tweaks verrichten
- Geen online multiplayer
8
Over
Beschikbaar vanaf
5 juni 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Racing
Ontwikkelaar
- Shin'en Multimedia
Uitgever
- Shin'en Multimedia
