Review: Final Fantasy VII Rebirth

Niemand twijfelt er nog aan dat de PlayStation 5-editie van Final Fantasy VII Rebirth van vorig jaar, een voltreffer was. Net zoals Square Enix ongeveer een jaar wachtte om Final Fantasy VII Remake Intergrade naar het pc-platform te brengen, kon de pc-release van Rebirth dan ook niet lang meer uitblijven.

Na de nogal wisselvallige prestaties van de releaseversie van de pc-port van Final Fantasy XVI, welke in september vorig jaar uitgebracht werd, rijst een vraag die de Final Fantasy-fans onder de pc-gamers misschien wel het meest begeestert: zal Final Fantasy VII Rebirth dit keer wél meteen stabiel én goed draaien op de teergeliefde gaming rig? Laat mij nu de gelukkige zijn die dit voor jullie mag uitzoeken, en wel aan de hand van deze review.


Gaia, zeg je?​

Maar eerst wil ik nog even verder spanning opbouwen, namelijk door voor de eventuele nieuwkomers te situeren waar en hoe deze editie zich specifiek positioneert binnen de franchise. Als eerste deel van een nieuwe trilogie, herinterpreteerde Final Fantasy VII Remake Intergrade het iconische verhaal van de originele Final Fantasy, waarbij het zich voornamelijk focuste op de gebeurtenissen in Midgar. Midgar is een enorme, industriële metropool die het machtscentrum van de Shinra Electric Power Company vormt, een megacorporatie die zich als een van de grootste antagonisten opwerpt voor hoofdfiguur Cloud Strife en zijn vrienden van de Avalanche-groepering. En dan zijn er nog die charismatische maar sinistere Sephiroth, én die mysterieuze Whispers …

In Final Fantasy VII Rebirth, als tweede deel van de trilogie, breidt het avontuur zich nu uit naar andere regionen van de planeet Gaia. Helaas, de helden van Avalanche worden nog steeds achternagezeten door Shinra, als vermeende daders van een aantal misdaden. Maar meer te weten komen over Sephiroth, speelt nu ook een prominentere rol ...


Overdreven in de goede zin​

Eigen aan een Final Fantasy-game is alvast dat bepaalde personages op een zodanig doortastende manier worden neergezet, dat ze overkomen als halfgoden. Je kunt je ook in deze editie verwachten aan een aantal wildemannen die rondlopen met een veel te groot wapen op hun rug, regelmatig strijkend door hun lange, wapperende manen terwijl ze dromerig weer eens in zichzelf keren. Ze zijn van zo goed als alles voorzien om een superheld te zijn — behalve dan van een bos haar op hun borst, of onder hun oksels. Ondertussen gaan de moeders van deze Avalanche-soldaten, evenals andere relevante dames, adembenemend door het leven. Dit terwijl ze rechtstreeks uit een sprookje, of een Griekse tragedie geplukt lijken. Inderdaad, de zin voor overdrijving is ook in deze game nooit ver te zoeken. Het resultaat is bombastisch. In woord en daad, in beeld en klank, en dat is alleen maar een goede zaak. De meeste personages staan als een huis, en met de toevoeging van uitstekende voice-acting is het op dit vlak puur genieten.

Ook op narratief vlak stelt de game niet teleur. Cloud vertelt zijn vrienden van de Avalanche-bende over zijn terugkeer naar Nibelheim, vijf jaar geleden, terwijl jij als speler real-time zijn acties tijdens die herinneringen uitvoert. Tegelijkertijd doet hij soms uitspraken die vooruitwijzen naar wat er later in het verhaal zal gebeuren. Door deze constante schakeling tussen heden en verleden, terwijl alles voor de speler in een soort van tegenwoordige tijd blijft verlopen, ontstaat een bijzondere dynamiek. Alsof de grens tussen herinnering, voorspelling en realiteit steeds verschuift, wat de suspense alleen maar doet toenemen. In combinatie met perfect uitgekozen camerastandpunten, zorgt dit ervoor dat je geregeld op het puntje van je stoel zit, niet alleen om te ontdekken wat er gebeurt, maar ook om te begrijpen wat hieraan voorafging, alsook wat er nog komen zal.

20250111015556_1.jpg

Combat met alle toeters en bellen​

Natuurlijk biedt ook deze Final Fantasy VII Rebirth een compleet uitgeruste JRPG-ervaring, met talloze relatie- en gevechtsopties, upgrade-mogelijkheden voor wapens en uitrusting, alles binnen een uitgestrekte maar boeiende wereld vol speciale loot. Hoewel er talloze activiteiten te beleven zijn los van het hoofdverhaal, blijft het plot zelf lineair, onder andere door geforceerde mini-games en -puzzels, zoals Mako-gas opzuigen of Chocobo’s vangen. Deze opdrachten komen niet altijd even uitdagend voor de dag en kunnen scripted aanvoelen, onder meer doordat de mogelijkheden voor exploratie op die momenten enigszins belemmerd worden.

Een compleet uitgeruste JRPG-ervaring.


De combat compenseert dit ruimschoots met uitgebreide mechanismen zoals First Strike, Block en Parry, stances, synergie-aanvallen en indrukwekkende limit breaks, vaak extra bekrachtigd door passionele pianomuziek en cinematische camerastandpunten. Elk personage beschikt daarnaast over unieke modi en vaardigheden, terwijl het levelen van je party, wapens en abilities in een diepgaand systeem verweven zit. Proficiency groeit door vaardigheden herhaaldelijk te gebruiken, en Folio’s – zeg maar de Skill Tree van elk personage - bieden nieuwe mogelijkheden naarmate je verder komt. Ja, als er iets is waar deze game in uitblinkt dan is het wel met zijn meeslepende bazengevechten, enorm uitgebreide combat mechanics, en de cinematografische pracht die hiermee gepaard gaat.


Pc-port met ruimte om nog beter te worden​

Dan maar over naar wellicht het belangrijkste aspect van deze review, aangezien dit vooral de pc-gamers zal interesseren: wat valt er op technisch vlak te zeggen over deze pc-port? Eerlijk, af en toe haperde de game, en één keer crashte deze zelfs, iets wat waarschijnlijk via toekomstige updates voor grafische stuurprogramma’s verholpen zal worden. Over het algemeen beviel de performance me echter goed. Ik speelde op het standaard 4K High-profiel met DLSS op een RTX 4090, wat gemiddeld 100 FPS opleverde, met 1% lows rond de 60 FPS. De game ondersteunt een maximale framerate van 120 FPS maar Ray Tracing en Frame Generation ontbreken. Er is echter wel keuze tussen VRR en V-Sync, en Nvidia DLSS voor upscaling. Anti-aliasing kan eveneens met TAA of TAAU ingesteld worden. Er is dan wel nog wat visuele noise waar te nemen, vooral wat de schaduwen betreft. Dynamic resolution scaling is daarnaast standaard ingeschakeld, maar ik raad aan dit uit te schakelen als je grafische kaart DLSS ondersteunt.

Over het algemeen een prima performance.


Verder kampt deze port met een probleem dat eerder ook bij de God of War pc-port opdook: soms is er kortstondig een stukje van de achterliggende Windows Desktop (of welk programma dan ook er in de achtergrond geopend staat) zichtbaar tijdens het spelen. Dit werd later in God of War opgelost door een Exclusive Fullscreen-optie toe te voegen, dus hopelijk wordt dit hier ook zo opgelost. Al met al komt dit probleem minder vaak voor, waardoor de algehele ervaring alsnog goed te verteren is.

Conclusie

Deze pc-port van Final Fantasy VII Rebirth levert over het algemeen een goede performance, met nog wat ruimte voor verbetering. Je krijgt alvast een indrukwekkende ervaring voorgeschoteld, waar sterke personages als figuranten fungeren binnen een diepgaand plot, vol epische gevechten, en met talloze cinematografische hoogtepunten. Er lijkt wel geen einde te komen aan de uitgebreidheid van de combat mechanics, terwijl het narratief - ondanks de soms wat saaiere tussenopdrachten - de spanning steeds verder opbouwt. Kortom, los gezien van enkele technische imperfecties die Square Enix zeker nog zal verhelpen, is deze port ook een uitstekende keuze voor de pc-gamers die van dit meeslepende tweede deel willen genieten.

Pro

  • Superieure storytelling gekoppeld aan slimme cinematografie
  • Sterke personages
  • Aangename bazengevechten
  • Enorm uitgebreide combat mechanics

Con

  • Technisch oké, al kan het nog ietsiepietsie beter
  • Bepaalde minder leuke, verplichte opdrachten
8.5

Over

Beschikbaar vanaf

23 januari 2025

Gespeeld op

  1. PC

Beschikbaar op

  1. PC
  2. PlayStation 5

Genre

  1. Action
  2. JRPG

Ontwikkelaar

  1. Square Enix

Uitgever

  1. Square Enix
 
Terug
Bovenaan