Al met de eerste trailer drie jaar geleden wist Hell is Us mijn interesse te wekken met zijn mysterieuze sfeer en setting. Wanneer ik in mei de kans kreeg om tijdens een hands-on preview de eerste uurtjes van het spel te ontdekken, werd mijn interesse enkel aangesterkt omdat het spel een unieke combinatie belooft voor te schotelen van exploratie en onderzoek, met boeiende en uitdagende gevechten tegen mysterieuze wezens. Mijn verdict toen was dat dit een sleeper hit in wording was. Intussen heb ik ook de volledige game aan de tand kunnen voelen en kan ik je vertellen of mijn instinct gelijk had of niet.
Hell is Us
neemt ons mee naar het fictieve land Hedea, dat zichzelf heeft geïsoleerd van de rest van de wereld en waar een hevige burgeroorlog woedt tussen twee volkeren. In een poging de vrede te herstellen, werden troepen van de ON - het equivalent van de blauwhelmen van de UN - naar het land gestuurd. Het spel laat ons in de huid kruipen van Rémi, die als kind werd weggesmokkeld uit Hedea en handig gebruik maakt van deze vredesmissie om terug te keren om op zoek te gaan naar zijn ouders, maar ook naar antwoorden over wat er in zijn geboorteland allemaal aan de hand is. Eens aangekomen ontdekt hij dat dit meer is dan zomaar een burgeroorlog, er heeft zich een mysterieuze ramp voorgedaan waardoor er mysterieuze wezens chaos veroorzaken. Als Rémi is het aan jou om te achterhalen hoe deze bovennatuurlijke verschijnselen gelinkt zijn aan een eeuwenoud conflict en wat de rol van je familie is, alsook hoe je dit alles een halt kan toeroepen.
Hints vind je geschreven op whiteboards die je in elk ander spel zou negeren, in nota's die je opraapt, cassettes die je kan beluisteren, op computers of opschriften bij een monument of schilderij ... Uiteraard zegt het spel vaak niet waarvoor deze hints of sleutels dienen. Linken leggen, goed observeren en je hersenen gebruiken zijn dus zeer belangrijk om te vorderen in het spel. Maar als je zelf de puzzels kan oplossen of weet hoe je bepaalde kluizen kan openen, dan geeft dit zeer veel voldoening. Ondertussen ontdek je ook een fascinerende en duistere geschiedenis van het land die meer dan duizend jaar teruggaat. De makers hebben op dit vlak alvast de nodige toewijding in het spel gestoken.
Een van de meest opvallende hierbij, is dat je beschikbare stamina gelinkt is aan je levensbalk. Hoe lager deze is, hoe minder stamina je hebt. Gelukkig kan je je leven makkelijk herstellen, niet enkel door health packs, maar ook door een systeem dat een kruising lijkt tussen de Ki Pulse uit Nioh en het recovery-systeem uit Bloodborne, hier genaamd Healing Pulse. Aanvallen herstellen illustratief een stukje van je levensbalk, maar om het effectief terug te krijgen dien je op het juiste moment op R1 te drukken. Verder beschik je over een drone die je allerhande coole bewegingen en aanvallen geeft, en kan je jouw mêleewapens uitrusten met glyphs die je een soort van magische skills geven. Deze wapens bestaan uit de usual suspects zoals zwaarden, bijlen, polearms, greatswords en dual-wielding axes. Opvallend is dat het eigenlijk deze wapens zijn die levelen in dit spel, en niet je personage. Hiervoor zal je ook wel moeten upgraden en ze een Lymbic Sphere aanwijzen.
Deze Lymbic Sphere komt overeen met een eigenschap van de monsters, de Hollow Walkers. Veel van je vijanden laten namelijk een soort van kern zien, een Haze, die op zijn beurt jou ook aanvalt; en je dient deze aan te vallen voordat je de vijand zelfs schade kan doen. Deze Hazes komen in vier soorten die gebonden zijn aan een bepaalde emotie: Rage, Grief, Ecstacy en Terror. Elk van zo'n emotie zorgt dus niet enkel voor zijn eigen skills, maar ze spelen ook een rol bij je aanvallen van de vijanden. Bovendien zal je ook merken dat deze vier aspecten ook een belangrijke rol spelen in het verhaal. Hoewel deze Hazes in drie tiers komen, waarbij ze groter en agressiever worden, bevat het spel echter slechts vijf types van Hollow Walkers. Je krijgt dus wel een aantal combinaties, maar na een tijdje spelen merk je toch dat de variëteit aan vijanden in het spel beperkt is. Wat de baasgevechten betreft, was ik toch ook eerder teleurgesteld. Niet alleen zijn er bitter weinig bazen in het spel, ook het design van deze gevechten liet vaak te wensen over of was soms ronduit frustrerend.
Waar ik me wel wat aan stoorde, is hoe donker veel van de locaties zijn. Ergens is dit logisch, omdat in een crypte of een grot uiteraard van nature geen licht aanwezig is. Maar voor de spelers is dit helaas niet aangenaam en ik heb soms de Brightness op het maximum moeten zetten, omdat ik anders bijvoorbeeld een doorgang mistte. Verder stelt dit spel op audiovisueel en technisch vlak absoluut niet teleur. Op enkele vreemd ogende personages na, zijn de graphics een streling voor het oog en worden ook je oren getrakteerd op een bezwerende, dreunende synth soundtrack die je helemaal onderdompelt in de duistere sfeer. De performance van het spel was ook zeer goed, met heel sporadisch slechts een klein dipje in de framerate. Veel bugs en glitches ben ik ook niet tegengekomen; de meest opvallende was een aantal vijanden die vast kwamen te zitten in een muur nadat ik een soort van wervelwindaanval had gedaan. Verder voelde het spel eigenlijk zeer afgewerkt is, iets dat je vandaag de dag eigenlijk veel te weinig tegenkomt.
Hell is Us
Een stimulerende speurtocht
Het verhaal speelt met andere woorden een belangrijke rol, maar het spel serveert je dit echter niet op een dienblad. Het verhaal wordt namelijk vormgegegeven door de personages waarmee je praat, notities en audiologs die je vindt, en vooral de omgeving zelf. Er zijn wel cutscenes, maar deze zijn eerder sfeerscheppend en veel expositie hoef je niet te verwachten. Deze tendens zet zit vervolgens ook door in de gameplay, waarbij verkenning en onderzoek een belangrijke rol spelen. Hell is Us presenteert zich namelijk als een spel waarbij je als speler jezelf helemaal dient onder te dompelen in de ervaring. In een tijdperk waarbij we verwend zijn door quest markers, minimaps en andere in-game hulpmiddeltjes, laat Hell is Us je alles zelf ontdekken. Om de vele puzzels op te lossen is het belangrijk om je omgevingen goed te bestuderen en belang te hechten aan alles wat je opraapt. Laat me alvast stellen dat een notitieboekje bij de hand houden best wel handig was.Hints vind je geschreven op whiteboards die je in elk ander spel zou negeren, in nota's die je opraapt, cassettes die je kan beluisteren, op computers of opschriften bij een monument of schilderij ... Uiteraard zegt het spel vaak niet waarvoor deze hints of sleutels dienen. Linken leggen, goed observeren en je hersenen gebruiken zijn dus zeer belangrijk om te vorderen in het spel. Maar als je zelf de puzzels kan oplossen of weet hoe je bepaalde kluizen kan openen, dan geeft dit zeer veel voldoening. Ondertussen ontdek je ook een fascinerende en duistere geschiedenis van het land die meer dan duizend jaar teruggaat. De makers hebben op dit vlak alvast de nodige toewijding in het spel gestoken.
Vechten in stijl
Als dit verkennen en onderzoeken de ene helft van de medaille van Hell is Us vormen, dan is de combat de andere helft. Deze combat put duidelijk inspiratie uit het zogenaamde soulslike-genre. Dit vertaalt zich naar gevechten die de nodige uitdaging voorschotelt en waarbij concepten zoals staminabeheer, defensieve maneuvers zoals (perfect) block en dodge een belangrijke rol spelen. Wie wil kan zelfs een Death Penalty activeren, waarbij in ware soulslike-stijl vijanden respawnen en je alle opgeraapte upgrade-items sinds het laatste checkpoint save kwijtgeraakt als je sterft. Maar los daarvan zou ik dit spel echt niet een soulslike-stempel geven. Zonder die Death Penalty blijven vijanden gewoon dood en komen ze enkel terug als je later in het spel terugkeert naar een locatie. De moeilijkheidsgraad ligt ook lager en is zelfs instelbaar. De combat zelf geeft gelukkig de nodige voldoening door een samenspel van verschillende elementen.Een van de meest opvallende hierbij, is dat je beschikbare stamina gelinkt is aan je levensbalk. Hoe lager deze is, hoe minder stamina je hebt. Gelukkig kan je je leven makkelijk herstellen, niet enkel door health packs, maar ook door een systeem dat een kruising lijkt tussen de Ki Pulse uit Nioh en het recovery-systeem uit Bloodborne, hier genaamd Healing Pulse. Aanvallen herstellen illustratief een stukje van je levensbalk, maar om het effectief terug te krijgen dien je op het juiste moment op R1 te drukken. Verder beschik je over een drone die je allerhande coole bewegingen en aanvallen geeft, en kan je jouw mêleewapens uitrusten met glyphs die je een soort van magische skills geven. Deze wapens bestaan uit de usual suspects zoals zwaarden, bijlen, polearms, greatswords en dual-wielding axes. Opvallend is dat het eigenlijk deze wapens zijn die levelen in dit spel, en niet je personage. Hiervoor zal je ook wel moeten upgraden en ze een Lymbic Sphere aanwijzen.
Na een tijdje spelen merk je toch dat de variëteit aan vijanden in het spel beperkt is.
Deze Lymbic Sphere komt overeen met een eigenschap van de monsters, de Hollow Walkers. Veel van je vijanden laten namelijk een soort van kern zien, een Haze, die op zijn beurt jou ook aanvalt; en je dient deze aan te vallen voordat je de vijand zelfs schade kan doen. Deze Hazes komen in vier soorten die gebonden zijn aan een bepaalde emotie: Rage, Grief, Ecstacy en Terror. Elk van zo'n emotie zorgt dus niet enkel voor zijn eigen skills, maar ze spelen ook een rol bij je aanvallen van de vijanden. Bovendien zal je ook merken dat deze vier aspecten ook een belangrijke rol spelen in het verhaal. Hoewel deze Hazes in drie tiers komen, waarbij ze groter en agressiever worden, bevat het spel echter slechts vijf types van Hollow Walkers. Je krijgt dus wel een aantal combinaties, maar na een tijdje spelen merk je toch dat de variëteit aan vijanden in het spel beperkt is. Wat de baasgevechten betreft, was ik toch ook eerder teleurgesteld. Niet alleen zijn er bitter weinig bazen in het spel, ook het design van deze gevechten liet vaak te wensen over of was soms ronduit frustrerend.
Audiovisuele trip
Na een tijdje kunnen de gevechten zich dus als het zwakste element van het spel tonen, dit ondanks dat het vechten op zich goed in elkaar steekt. Voor mij voelde het hierdoor zelfs wat als een bijzaak aan voor mij en vond ik veel meer plezier in het ontrafelen van de mysteries, de verhalen van de personages en het land te ontdekken en vooral de sfeer op te snuiven. Vooral in dit laatste blinkt Hell is Us absoluut uit. Het spel weet op treffende wijze de grimmigheid van de oorlog te vatten en dit te verrijken met een bovennatuurlijk verhaal. De verschillende locaties die je bezoekt staan in het teken van deze oorlog of de mythologie en geschiedenis van het land. Dit zorgt voor locaties die zeer rijk aanvoelen en waarbij ik met plezier elk hoekje uitkamde. Zelfs na tientallen uren vind je zo bijvoorbeeld nieuwe dingen om te ontdekken in de beginlocaties van het spel, al is dit natuurlijk wat ingegeven door het spel zelf. Maar je zal soms echt verrast worden door de hoeveelheid geheimen die er te bespeuren zijn in de vele locaties.Waar ik me wel wat aan stoorde, is hoe donker veel van de locaties zijn. Ergens is dit logisch, omdat in een crypte of een grot uiteraard van nature geen licht aanwezig is. Maar voor de spelers is dit helaas niet aangenaam en ik heb soms de Brightness op het maximum moeten zetten, omdat ik anders bijvoorbeeld een doorgang mistte. Verder stelt dit spel op audiovisueel en technisch vlak absoluut niet teleur. Op enkele vreemd ogende personages na, zijn de graphics een streling voor het oog en worden ook je oren getrakteerd op een bezwerende, dreunende synth soundtrack die je helemaal onderdompelt in de duistere sfeer. De performance van het spel was ook zeer goed, met heel sporadisch slechts een klein dipje in de framerate. Veel bugs en glitches ben ik ook niet tegengekomen; de meest opvallende was een aantal vijanden die vast kwamen te zitten in een muur nadat ik een soort van wervelwindaanval had gedaan. Verder voelde het spel eigenlijk zeer afgewerkt is, iets dat je vandaag de dag eigenlijk veel te weinig tegenkomt.
Conclusie
Hell is Us dompelt je onder in een grimmig en duister verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een gruwelijke burgeroorlog en eeuwenoud conflict met een bovennatuurlijk kantje. Het spel blinkt vooral uit in sfeerschepping en je een uitdaging voor te schotelen die je hersenen als je reactietijd op de proef stelt. Het verkennen van deze mysterieuze wereld was alvast boeiend. Het is enkel spijtig dat de ervaring enigszins wordt tegengehouden door de beperkte variatie in vijanden en de baasgevechten.
Pro
- Uiterst sfeervol
- Daagt je uit om te ontdekken en onderzoeken
- Heerlijk mysterieus, met een diepgaande mythologie
- Visueel zeer knap
- Prachtige muziek
Con
- Gebrek aan variatie voor de vijanden
- Teleurstellende baasgevechten
- Sommige locaties zijn veel te donker
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
4 september 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- Rogue Factor
Uitgever
- Nacon
