Review: Little Kitty, Big City

Hoe heet de poes die 's nachts over de grafzerken van de begraafplaats trippelt? Kat Kerkhofs! Oké, goed, de eerste flauwe kattengrap hebben we achter de rug. Tijd om onze klauwen in de review van Little Kitty, Big City te zetten en te ontdekken of de game purrfect tijdverdrijf is, of even amusant als het ophoesten van een haarbal.

Als ik een euro kreeg telkens ik een game speelde waarbij ik de rol aannam van een kat die omlaag dondert van haar veilige leventje en moet zien te overleven in de grote stad, dan had ik nu bijna genoeg om een Monster Mango Loco te kopen in het tankstation van Kruibeke. Nu dient gezegd dat het een paar jaar geleden uitgekomen pareltje Stray wel een totaal andere vlooienbaal was dan dit cosy spelletje. Little Kitty, Big City heeft namelijk vooral veel gemeen met Untitled Goose Game. Ook hier speel je dus een dier in een schattige wereld, opgemaakt uit zachte kleuren, en vervul je een reeks simpele opdrachten waarbij de onfortuinlijke mensen in de omgeving het vaak moeten ontgelden.

little kitty 1.jpg

Miauwkes

De game voelt gelukkig als meer dan een doorslagje op vier pootjes van het wereldberoemde ganzenspel. Het is een tikje ambitieuzer gestructureerd, voelt wat speelser uitgewerkt en haalt enorm veel dividend uit het diertje dat centraal staat. Little Kitty, Big City is dan ook ietwat van een viering van het poes-zijn, en leunt stevig in op de vele clichés die we associëren met het geliefde huisdier. Voor kattenliefhebbers levert de game dan ook behoorlijk wat catisfaction op. De krabpaal waar de game aan is opgehangen, is uiteraard een simpele. Je speelt als een kat die na een glorieus dutje van het appartementsgebouw dondert, recht de grote stad in. Je weg terugvinden is uiteraard geen sinecure, met pootjes die niet aan de knoppen van de lift kunnen, zodat je op avontuur moet om je weg veilig terug te vinden naar je eigen kattenbak.

De opdrachten die je op je pad helpen, komen uiteindelijk allemaal neer op ordinaire fetch quests. Je bent nog maar net op je pootjes geland, of een hebberige kraai vraagt je al om een stuk of vijfentwintig glimmende dingetjes te verzamelen. Voor je het goed en wel beseft, ben je druk in de weer met het verzamelen van veren, tennisballen, botten en smartphones voor de niet al te altruïstische stadsbewoners. Deze bewoners willen allemaal iets in ruil om je verder te helpen, en blijkbaar is dat een heleboel random shit. In eender welke andere game had deze plejade van fetch quests me na twintig minuten kwaadaardig laten blazen, maar bij Little Kitty, Big City is het nu eenmaal deel van het DNA. Katten zijn naar verluidt behoorlijk bedreven in het verzamelen van nutteloze troep, en het past dan ook bij de laagdrempelige gezelligheid van de game: dit is iets dat je tussendoor speelt, om even je pootjes te strekken.

little kitty hat.jpg

Kittekato

Een grote reden waarom Little Kitty, Big City aardig werkt als een lichte snack die je even tussendoor speelt, is omdat het onweerstaanbaar schattig is. De animatie van je kattige kameraad is dan ook heerlijk overtuigend, met al die subtiele trekjes die je vereenzelvigt met een poes. De manier waarop de pootjes over het asfalt trippelen, hoe het zijn rug kromt om zich door een nauwe doorgang te wringen of het geluid dat het maakt wanneer het een acrobatische sprong maakt – het verkoopt het idee dat je als een kat speelt perfect. Het enige waar de besturing soms een steek laat vallen, is het inschatten van je sprongen. Een klein sprongetje is een simpele druk op de knop, maar om je beste Cirque du Soleil-moves boven te halen, moet je wat meer moeite doen, en daar gaat je kater dus af en toe mee op zijn bek. Niet alle poezen zijn constant gracieus.

Je tijd verspillen met nutteloze spullen verzamelen, was nog nooit zo schattig en amusant.


Dat de grote stad waarin je aan je lot bent overgelaten in praktijk niet eens zo groot is, maar vooral tjokvol zit met afleidingen, helpt de game ook. De stad is behoorlijk verticaal, wat betekent dat er dus vrij veel te beklimmen is en te ontdekken valt op een relatief compacte oppervlakte. Geheime locaties, veilige plekjes om wat te liggen spinnen, en uiteraard een obsceen aantal collectibles, waarvan sommige best wel geinig zijn. Heeft het nut dat je diverse hoeden kunt vinden in de stad, die je kat vervolgens kan dragen? In theorie misschien niet, maar ziet een kat er extra schattig uit met een hoed in de vorm van een maiskolf op zijn kop? Die vraag is volstrekt retorisch, uiteraard is die kat nog koddiger. Little Kitty, Big City is dus een simpel spelletje waarbij je dingen verzamelt door je kattenlijf klimmend en kruipend overal langs te manoeuvreren, afgewisseld met wat ondeugendheid zoals brood stelen van mensen en dat soort onschuldige geintjes. Het is geen diepgaande ervaring die je uren aan het scherm gaat gekluisterd houden, maar als tussendoortje is het een game die je laat spinnen van gezelligheid.

Conclusie

Little Kitty, Big City is een ontzettend schattige game die zich vooral leent voor korte speelsessies tussendoor. De game is in essentie vooral een verzameling van repetitieve fetch quests en aandoenlijke verzamelwoede, die stevig opgeleukt wordt omdat je het doet als een kat met een zonnebloemhoedje op zijn kop. Soms hoeft het echt niet meer te zijn dan dat om je te vermaken. Klein spelletje, groot hart.

Pro

  • Vangt de essentie van de kat en al haar grillen
  • Is onschuldig, grappig tijdverdrijf dat de lat niet te hoog legt
  • Amusant in korte sessies
  • Een kat met een hoedje is nog schattiger

Con

  • Te repetitief en beperkt voor lange speelbeurten
  • Het springen verloopt soms grillig
7

Over

Beschikbaar vanaf

30 april 2025

Gespeeld op

  1. PlayStation 5

Beschikbaar op

  1. Nintendo Switch
  2. PC
  3. PlayStation 5
  4. Xbox Series X|S

Genre

  1. Adventure

Ontwikkelaar

  1. Double Dagger Studio

Uitgever

  1. Double Dagger Studio
 
Terug
Bovenaan