Bordspellen zijn er in alle prijsklassen, vormen, maten en genres. Er is dus voor ieder wat wils. Een genre dat de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen, is flip & write. Het begon zowat met Welcome to, waarna ook spellen zoals Silver & Gold en Cartographers volgden. Ook uitgever Tucker's Fun Factory doet met Locus diens duit in het zakje. Het is designer Stan van Rooijen zijn eerste spel en eerlijk gezegd heeft hij een goede entree gemaakt. Wat Locus precies is, kom je in deze review te weten.
Het doel in Locus is om aan het einde van het spel de meeste punten te hebben. Daarvoor heb je een paar ronden de tijd, afhankelijk van het aantal spelers. Bij twee spelers krijg je bijvoorbeeld acht ronden, terwijl vier spelers slechts vier ronden krijgen. Dat heeft echter een reden, want per ronde komt elke speler aan de beurt, terwijl dan ook de andere spelers een beurt krijgen. Bij de vermelde voorbeelden zal elke speler dus evenveel keer aan de beurt komen. Maar, wat is het nu?
Op de geschudde kaarten, die qua artwork erg standaard zijn, staan vormen in diverse maten en kleuren. Op het invulblaadje, dat voor iedereen hetzelfde is, vind je diezelfde kleuren terug. Het is dus de bedoeling om de rode kaart in de rode velden in te vullen, terwijl een groene vorm in het groene gedeelte wordt getekend. Door slim de vormen te kiezen en die op je blaadje te tekenen, hoop je uiteraard om een pak punten te scoren. Er zijn vijf verschillende kleuren en elke kleur heeft een andere manier van scoren, waarover later meer, wat een juiste aanpak vereist. Daarnaast moet je rekening houden met het feit dat je de laagst scorende kleur nogmaals scoort, dus tracht je toch bij elke kleur een deftig aantal punten te verdienen. Met het maximaal aantal op één kleur en dan niks op een andere kleur, en dus nogmaals niks door de bonus, kom je er niet.
De verschillende manieren van scoren zorgen voor afwisseling en te overwegen keuzes. Daarnaast hou je best ook rekening met munten op de kaarten en je invulblaadje. Kruis je er eentje aan of neem je een kaart met een munt, dan mag je een munt aankruisen. Die kun je nadien inzetten om extra acties vrij te spelen, wat zorgt voor wat meer flexibiliteit. Voor twee muntjes kun je bijvoorbeeld een kaart van kleur veranderen, terwijl je met drie muntjes de laatste kaart in het midden van tafel mag invullen. De muntjes zijn een niet te onderschatten meerwaarde, want elk ingevuld blokje scoort je vermoedelijk meer punten. Een beetje nadenken over je keuze is dus aangeraden, al heeft het spel gelukkig geen last van downtime. Daarnaast moet je ook niet al te veel interactie verwachten, want de enige interactie is eigenlijk het wegkapen van kaarten. Als laatste speler heb je namelijk maar keuze uit twee stuks, en dat kan wel eens tegenvallen.
Het doel in Locus is om aan het einde van het spel de meeste punten te hebben. Daarvoor heb je een paar ronden de tijd, afhankelijk van het aantal spelers. Bij twee spelers krijg je bijvoorbeeld acht ronden, terwijl vier spelers slechts vier ronden krijgen. Dat heeft echter een reden, want per ronde komt elke speler aan de beurt, terwijl dan ook de andere spelers een beurt krijgen. Bij de vermelde voorbeelden zal elke speler dus evenveel keer aan de beurt komen. Maar, wat is het nu?
Kleurrijke vormen
In Locus krijgt elke speler een invulblaadje, een referentiekaart waarop alle kaarten staan en een pen of potlood (niet bijgeleverd). De stapel kaarten wordt geschud en in het midden van alle spelers geplaatst, waarna het spel van start gaat. De startspeler is degene die als eerste jarig is en deze speler neemt het aantal kaarten gelijk aan het aantal spelers, aangevuld met één extra kaart. Bij drie spelers komen er dus vier kaarten open op tafel te liggen. Daarna is het aan de startspeler om een net omgedraaide kaart te nemen en de vorm in te vullen op diens invulblaadje. Daarna is de volgende speler aan de beurt, tot iedereen een kaart genomen en ingevuld heeft. Is dat het geval, dan is de ronde voorbij en schuift de startspeler door, waarna een nieuwe ronde start.Locus is een geslaagde debuutgame van Stan van Rooijen
Op de geschudde kaarten, die qua artwork erg standaard zijn, staan vormen in diverse maten en kleuren. Op het invulblaadje, dat voor iedereen hetzelfde is, vind je diezelfde kleuren terug. Het is dus de bedoeling om de rode kaart in de rode velden in te vullen, terwijl een groene vorm in het groene gedeelte wordt getekend. Door slim de vormen te kiezen en die op je blaadje te tekenen, hoop je uiteraard om een pak punten te scoren. Er zijn vijf verschillende kleuren en elke kleur heeft een andere manier van scoren, waarover later meer, wat een juiste aanpak vereist. Daarnaast moet je rekening houden met het feit dat je de laagst scorende kleur nogmaals scoort, dus tracht je toch bij elke kleur een deftig aantal punten te verdienen. Met het maximaal aantal op één kleur en dan niks op een andere kleur, en dus nogmaals niks door de bonus, kom je er niet.
C-c-c-c-ombooo!
Ook is het mogelijk om combo's te activeren. Vul je bijvoorbeeld een gele vorm in en bedek je daarmee een blauwe vorm, dan mag je bij blauw een vorm van twee vakjes aankruisen, waarbij je eventueel nog iets kunt bedekken om bijvoorbeeld bij groen wat kruisjes te zetten. Als je het slim aanpakt, is een eenmalige combo van een actie of vijf niet ongewoon. Zeker als je het al eens gespeeld hebt, ga je er nadien extra hard op letten. Maar, hoe scoren de kleuren nu? Wel, geel scoort voor elke volledig gevulde rij. Hoe hoger de rij, hoe meer punten je krijgt. Rood bestaat uit vier kleinere vormen waarvoor je punten krijgt als die volledig opgevuld worden. Blauw is een smalle hoge toren. Hoe hoger je hier geraakt, hoe meer punten je krijgt. Paars is een groter vak bestaande uit 49 vakjes. De bedoeling is hier zo veel mogelijk dik omlijnde vakjes met elkaar te verbinden. Als laatste is er nog groen en deze vind ik het lastigst. Groen bestaat uit een vreemde vorm waarbij je in het midden start en de uiteinden van de tentakels moet bereiken. Elk uiteinde scoort punten, maar dat is moeilijker te bereiken dan op het eerste zicht lijkt.De verschillende manieren van scoren zorgen voor afwisseling en te overwegen keuzes. Daarnaast hou je best ook rekening met munten op de kaarten en je invulblaadje. Kruis je er eentje aan of neem je een kaart met een munt, dan mag je een munt aankruisen. Die kun je nadien inzetten om extra acties vrij te spelen, wat zorgt voor wat meer flexibiliteit. Voor twee muntjes kun je bijvoorbeeld een kaart van kleur veranderen, terwijl je met drie muntjes de laatste kaart in het midden van tafel mag invullen. De muntjes zijn een niet te onderschatten meerwaarde, want elk ingevuld blokje scoort je vermoedelijk meer punten. Een beetje nadenken over je keuze is dus aangeraden, al heeft het spel gelukkig geen last van downtime. Daarnaast moet je ook niet al te veel interactie verwachten, want de enige interactie is eigenlijk het wegkapen van kaarten. Als laatste speler heb je namelijk maar keuze uit twee stuks, en dat kan wel eens tegenvallen.
Conclusie
Locus van Tucker's Fun Factory is een eenvoudig en snel te spelen flip & write-spel. Het spel heeft eenvoudige regels en is snel uitgelegd, al wil dat niet zeggen dat Locus niks om het lijf heeft. Ik heb het nu al een tiental keer gespeeld en leg het steeds graag op tafel. Het blijft uitdagend, want het is altijd zoeken naar de ideale combinatie. Dat de juiste kaart niet altijd tijdig naar boven komt, moet je er maar bij nemen. Ik vind Locus een aanrader. Het handige formaat en de kleine prijs zijn nog extra redenen om het in huis te halen.
Pro
- Snel te spelen
- Blijft uitdagend
- Compact
Con
- Ziet er wat eenvoudig uit
- Geen verschillende invulblaadjes
7.5
Over
Uitgever
- Tucker's Fun Factory
Designer
Stan van Rooijen
Aantal spelers
1-5
Tijdsduur
30 minuten
