Umami kennen we natuurlijk als de vijfde smaak, naast zout, zoet, zuur en bitter. In onze keuken hebben we het niet vaak over deze smaak, maar wel in de Japanse keuken, waardoor het een exotisch tintje heeft gekregen. Het woord zelf is dan ook van Japanse oorsprong en betekent zoveel als 'heerlijk' of 'hartig'. Ook in het bos zijn de dieren al aan het uitkijken naar de heerlijkste gerechten, want daar wordt het Forest Food Festival georganiseerd. Zal jij jezelf als meesterchef kunnen kronen door de meest verrukkelijke gerechten samen te stellen?
Umami is een kaartspel dat werd ontworpen door Don Eskridge, de designer die je misschien wel kent van Dune: Betrayal, Avalon en The Resistance. Die laatste heb ik zelf ontzettend veel gespeeld tijdens mijn studentenjaren. Wanneer ik vernam dat hij een nieuw kaartspel op de markt bracht met een Japans thema en dat geschikt is om met je kinderen te spelen, was ik dan ook benieuwd naar zijn laatste creatie, Umami. Is het spel even heerlijk als de titel doet vermoeden, of is de nasmaak eerder wat aangebrand? Je ontdekt het in onderstaande review.
Het voltooien van een favoriet is echter geen garantie dat jij diegene bent die de klant zal tevredenstellen op het einde van het spel. Elke favorietenkaart toont immers ook een 'voorkeur', waarbij de dieren een hogere of lagere totale waarde verkiezen. Speelt een tegenstander een set die smakelijker is, en dus een hogere of lagere waarde heeft, dan mag hij de favorietenkaart van je afnemen en boven zijn set leggen. Zelfs bij een gelijke som kan je nog het onderspit delven, want je tegenstander meer sakura-symbolen op zijn ingrediënten heeft dan jij, dan mag hij wederom de kaart pakken. Ook je ingrediënten zijn niet helemaal veilig, want een andere speler kan deze stelen zolang ze niet tot een voltooid gerecht behoren. Hiervoor legt hij een kaart met een steelsymbool af om een van je ingrediëntkaarten te stelen. Ter compensatie mag jij wel een nieuwe kaart van de stapel trekken en deze bij een van je stapels leggen.
Het ontwerp van deze ingrediëntenkaarten sprak me helaas ook weinig aan en leek vooral gericht te zijn op visuele herkenbaarheid. Verder kan ik het design niet anders omschrijven als droog, wat best wel spijtig is voor een spel met een smakelijk thema als dit. Gelukkig kan niet hetzelfde gezegd worden van de artwork op de favorietenkaarten dankzij de leuke en schattige dierentekeningen. Het kleurrijke doosje zelf is natuurlijk ook zeer uitnodigend en over de kwaliteit van de kaarten en het regelboekje valt er eigenlijk ook niet te klagen. Daarom is het spijtig dat de spelervaring zelf helaas niet weet te overtuigen.
Umami is een kaartspel dat werd ontworpen door Don Eskridge, de designer die je misschien wel kent van Dune: Betrayal, Avalon en The Resistance. Die laatste heb ik zelf ontzettend veel gespeeld tijdens mijn studentenjaren. Wanneer ik vernam dat hij een nieuw kaartspel op de markt bracht met een Japans thema en dat geschikt is om met je kinderen te spelen, was ik dan ook benieuwd naar zijn laatste creatie, Umami. Is het spel even heerlijk als de titel doet vermoeden, of is de nasmaak eerder wat aangebrand? Je ontdekt het in onderstaande review.
De beste chef is soms ook een beetje gemeen
De opzet van Umami is alvast vrij eenvoudig. Elk dier heeft zijn favoriet gerecht, voorgesteld door een kaart met drie ingrediënten. Tijdens je beurt probeer je deze favorieten samen te stellen door deze ingrediënten te verzamelen. Je speelt hierbij een kaart uit je hand en een kaart uit de selectie van vier beschikbare kaarten op tafel, en legt ze in verschillende stapels van maximaal drie kaarten. Vervolgens vul je deze selectie en je hand terug aan. Als een van je stapels overeenkomt met de voorwaarden van een favorietenkaart, dan mag je deze kaart pakken en boven de stapel leggen. Deze voorwaarden kunnen bijvoorbeeld drie ingrediënten met een sequentiële waarde zijn of twee van één type en een derde kaart van een ander type bijvoorbeeld. Zodra een speler een bepaald aantal kaarten heeft gespeeld of de laatste favorietenkaart wordt genomen, gaat de eindfase in waarbij spelers hun geheime favorietenkaart tonen en je een laatste kans krijgt om gerechten te voltooien. Zoals gewoonlijk wint de speler met het meeste aantal punten, weergegeven door stersymbolen op alle kaarten.Speelt een tegenstander een set die smakelijker is, dan mag hij de favorietenkaart van je afnemen en boven zijn set leggen.
Het voltooien van een favoriet is echter geen garantie dat jij diegene bent die de klant zal tevredenstellen op het einde van het spel. Elke favorietenkaart toont immers ook een 'voorkeur', waarbij de dieren een hogere of lagere totale waarde verkiezen. Speelt een tegenstander een set die smakelijker is, en dus een hogere of lagere waarde heeft, dan mag hij de favorietenkaart van je afnemen en boven zijn set leggen. Zelfs bij een gelijke som kan je nog het onderspit delven, want je tegenstander meer sakura-symbolen op zijn ingrediënten heeft dan jij, dan mag hij wederom de kaart pakken. Ook je ingrediënten zijn niet helemaal veilig, want een andere speler kan deze stelen zolang ze niet tot een voltooid gerecht behoren. Hiervoor legt hij een kaart met een steelsymbool af om een van je ingrediëntkaarten te stelen. Ter compensatie mag jij wel een nieuwe kaart van de stapel trekken en deze bij een van je stapels leggen.
Kokerellen met kleuren en cijfers
Umami bevat dus een zekere mate van interactiviteit en je moet er als speler dus ook wel tegen kunnen dat je perfecte plannetje kan gesaboteerd worden, iets dat zeker geen sinecure is als je met jongere spelers speelt. Al vinden ze het natuurlijk zelf wel geweldig als ze een kaart van mama of papa kunnen spelen. In de praktijk wordt er naar mijn ervaring echter niet zoveel gestolen in Umami, zeker niet als je met twee spelers speelt. Doordat de tegenspeler toch een vervangkaart krijgt, voelt deze actie immers niet zo sterk aan als je zou willen. Daarnaast probeer je vaak een stapel af te werken door twee kaarten te spelen, wat het aantal mogelijkheden om ingrediënten te stelen toch wat beperkt. Ten slotte is ook de uitwerking van de ingrediëntenkaarten vrij beperkend, naast het feit dat je per stapel maar drie kaarten moet spelen natuurlijk. Er zijn namelijk maar drie kleuren met elk hun eigen waardes: groen (1-3), geel (4-6) en rood (7-9). Voor veel van de combinaties heb je hierdoor eigenlijk weinig manoeuvreerruimte om een hogere of lagere voorkeur van een favorietenkaart te behalen. Ik heb het gevoel dat meer variatie in de waardes van kaarten voor een fijnere ervaring zou kunnen zorgen.Het ontwerp van deze ingrediëntenkaarten sprak me helaas ook weinig aan en leek vooral gericht te zijn op visuele herkenbaarheid. Verder kan ik het design niet anders omschrijven als droog, wat best wel spijtig is voor een spel met een smakelijk thema als dit. Gelukkig kan niet hetzelfde gezegd worden van de artwork op de favorietenkaarten dankzij de leuke en schattige dierentekeningen. Het kleurrijke doosje zelf is natuurlijk ook zeer uitnodigend en over de kwaliteit van de kaarten en het regelboekje valt er eigenlijk ook niet te klagen. Daarom is het spijtig dat de spelervaring zelf helaas niet weet te overtuigen.
Conclusie
Aan tafel! Het grote eetfestival in het bos is aangebroken en elk dier wil zijn favoriete gerecht verorberen. Ben jij de meesterchef die aan hun voorkeuren kan voldoen en de overwinning in de wacht kan slepen? In Umami is het alvast aan jou om de lekkerste gerechten samen te stellen door je kaarten zorgvuldig te spelen en liefst ook wat kaarten van andere spelers af te pakken. Hoewel Umami redelijk interactief kan zijn, heeft de spelervaring helaas te weinig om het lijf en mist het concept voor mij wat zijn doel.
Pro
- Snel en luchtig
- Thema
- Geschikt voor jong en oud
Con
- Kan best gemeen zijn
- Mist wat diepgang
- Redelijk droog als ervaring
- Niet ideaal met twee spelers
5
Over
Uitgever
- HeidelBÄR Games
Designer
Don Eskridge
Aantal spelers
2 - 5
Tijdsduur
20 minuten
