Mixtape voelt al heel snel bijzonder aan. Het is initieel misschien wat moeilijk om er de vinger op te leggen wat Mixtape zo bijzonder maakt, maar het gevoel ... die klik ... die is er nagenoeg instant. Het is die heerlijke artstyle die doet denken aan stop-motionanimatie, het is de ronduit indrukwekkende soundtrack, maar het is vooral het warme kloppende hart dat voor substantie onder al die stijl zorgt. Een intro schrijven die leest als een conclusie voelt misschien wat raar om een review in te leiden, maar soms moet je er gewoon geen doekjes om winden. Mixtape is een van de beste kleine pareltjes van het jaar.
Let vooral op het feit dat ik doelbewust het woord ‘game’ vermijd. Ik zag her en der op socials al wat gerommel passeren over het feit dat je onmogelijk kan falen in de stukjes gameplay en dat ‘de game gewoon zichzelf speelt’, wat technisch gezien ook wel klopt. Je moet het echter niet zien als een traditioneel spelletje, maar als een interactief stukje coming-of-age-verhaalvertelling. Klinkt dat een beetje als Life is Strange? Ik ga zelfs meer zeggen... het is de eerste game in hetzelfde vaarwater die die eerste Life is Strange naar de kroon kan steken. Mixtape voelt nu al als een klassieker in wording binnen het genre van de interactieve verhaalvertelling.
De soundtrack van je jeugd is zo ontzettend formatief bij het opgroeien, dat het gewoon de logica zelve is dat muziek zo'n grote rol speelt in dit verhaal. De manier waarop Mixtape dit presenteert, is wederom een teken van de creativiteit die gepaard gaat met het spel. Zie je, hoofdpersonage Stacey heeft de soundtrack zelf in elkaar gezet... als een mixtape. En voor elk nummer breekt ze de vierde muur om je wat context te geven voor haar keuze. Dat klinkt op papier erg pretentieus, maar ondergedompeld in het narratief van de game werkt het volledig en geeft het elk nummer een extra lading. Dit zijn niet gewoon her en der geplukte nummers, er zit een duidelijke visie achter. En laat ons zeggen dat Stacey een goeie smaak heeft. Mixtape zit vol klassiekers uit het indie- en shoegazegenre en bevat absolute bangers van bands als Joy Division, Devo, Smashing Pumpkins en Portishead. Elk nummer past ook wonderwel bij de sfeer waar de game voor gaat en voelt als een resem parels aan een elegant snoer. Het is de muzikale strik rond een spel dat aanvoelt als een bijzonder cadeau.
Let vooral op het feit dat ik doelbewust het woord ‘game’ vermijd. Ik zag her en der op socials al wat gerommel passeren over het feit dat je onmogelijk kan falen in de stukjes gameplay en dat ‘de game gewoon zichzelf speelt’, wat technisch gezien ook wel klopt. Je moet het echter niet zien als een traditioneel spelletje, maar als een interactief stukje coming-of-age-verhaalvertelling. Klinkt dat een beetje als Life is Strange? Ik ga zelfs meer zeggen... het is de eerste game in hetzelfde vaarwater die die eerste Life is Strange naar de kroon kan steken. Mixtape voelt nu al als een klassieker in wording binnen het genre van de interactieve verhaalvertelling.
Interactieve John Hughes-film
Natuurlijk hangt veel van de aantrekkingskracht die Mixtape bij je losmaakt af van de voeling die je hebt met het verhaal. Als je opgegroeid bent met de jaren 80-tiener-coming-of-agefilms van John Hughes zoals Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club, Sixteen Candles, dan voel je je in elk geval meteen thuis. We volgen een trio buitenbeentjes op de laatste avond van hun highschoolcarrière. Je kent het type heus wel. Skateboardende outcasts die hun tijd vullen met kattekwaad. Tijdens hun zoektocht naar alcohol, op weg naar het laatste feestje van hun schooltijd, halen ze gezamenlijk herinneringen op en mijmeren ze over de band die ze opgebouwd hebben. Het is het soort narratief dat in de verkeerde handen erg snel zou kunnen verzanden in absolute meligheid, maar ontwikkelaar Beethoven and Dinosaur geeft het genoeg authentieke finesse mee om je geboeid te houden. Je gelooft dat dit vrienden zijn die door de jaren heen een sterke band hebben gevormd, en dat is de sleutel tot het succes van Mixtape.Trip down memory lane
Wat ontzettend cool is aan Mixtape, zijn de herinneringen die opgehaald worden. Je weet heus ook wel hoe verhalen met verloop van tijd aangedikt worden en dat wat er verteld wordt niet noodzakelijk nog een waarheidsgetrouwe weergave van de gebeurtenissen is. Dat zorgt uiteraard voor fun, zeker omdat al die herinneringen komen in de vorm van minigames. Een eerste kus wordt zo een heel bizar gegeven met tong-physics die je moet zien om te geloven, dollen met een winkelkarretje ontaardt in een achtervolging op de snelweg. Die herinneringen gaan lekker over de top, zijn vaak grappig en staan altijd in dienst van het verhaal omdat je steeds nieuwe facetten van de personages ontdekt. De gameplay is zeker en vast niet de ster van de show, en er is inderdaad niks te bespeuren dat ook maar in de verste verte op een uitdaging lijkt, maar who cares? Het is van Split Fiction geleden dat ik nog zo'n geinige creatieve afwisseling van ideeën heb gezien in een game.Audiovisuele krachttoer
We huppelen dus vlotjes richting een hoge score, maar wat Mixtape helemaal cementeert als een game die gaat bijblijven, is de sfeer en esthetiek van het geheel. De stop-motionanimatie van de personages werkt ontzettend goed in tandem met de setting in North California in de jaren tachtig, wat resulteert in een look om te zoenen. De game is simpelweg bloedmooi, met haar warme belichting en sterke kleuren. En dan is er uiteraard nog de muziek.Mixtape is een van de meest stijlvolle games van het jaar, maar bevat ook opmerkelijk veel substantie.
De soundtrack van je jeugd is zo ontzettend formatief bij het opgroeien, dat het gewoon de logica zelve is dat muziek zo'n grote rol speelt in dit verhaal. De manier waarop Mixtape dit presenteert, is wederom een teken van de creativiteit die gepaard gaat met het spel. Zie je, hoofdpersonage Stacey heeft de soundtrack zelf in elkaar gezet... als een mixtape. En voor elk nummer breekt ze de vierde muur om je wat context te geven voor haar keuze. Dat klinkt op papier erg pretentieus, maar ondergedompeld in het narratief van de game werkt het volledig en geeft het elk nummer een extra lading. Dit zijn niet gewoon her en der geplukte nummers, er zit een duidelijke visie achter. En laat ons zeggen dat Stacey een goeie smaak heeft. Mixtape zit vol klassiekers uit het indie- en shoegazegenre en bevat absolute bangers van bands als Joy Division, Devo, Smashing Pumpkins en Portishead. Elk nummer past ook wonderwel bij de sfeer waar de game voor gaat en voelt als een resem parels aan een elegant snoer. Het is de muzikale strik rond een spel dat aanvoelt als een bijzonder cadeau.
Conclusie
Mixtape voelt niet alleen bijzonder, het is ook bijzonder. Op een dikke vier uur tijd neemt Beethoven and Dinosaur je mee door een overheerlijk bitterzoet coming-of-ageverhaal vol fun en hart. Het speelt erg gaaf, ziet er wondermooi uit en heeft een soundtrack vol nostalgisch zwijmelplezier. Voor het juiste publiek is Mixtape dan ook een meesterwerkje dat gaat resoneren.
Pro
- Nostalgisch gedreven coming of age verhaal vol humor en hart
- Herinneringen vol fijne mini-games
- Visueel om op te eten
- De soundtrack is heerlijk
Con
- NOPE
- (Maar hoe hard het verhaal resoneert is uiteraard subjectief)
9
Over
Beschikbaar vanaf
8 mei 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
Ontwikkelaar
- Beethoven & Dinosaur
Uitgever
- Annapurna Interactive
