Eén van de games waar ik dit jaar het meest naar uitkeek, was MOUSE: P.I. For Hire. Toen ik de eerste beelden, ondertussen al een hele tijd geleden zag, was ik meteen verliefd op de geweldige artstyle die het spel te bieden had. De visuele stijl is gebaseerd op klassieke tekenfilms uit de jaren 30, zoals Steamboat Willie, de eerste versie van onze welbekende muis Mickey Mouse. Alleen dat klonk al fantastisch, maar daarbovenop gooit de game die stijl in een mix met het boomer shooter-genre en een noir-detectivesetting. Voor mij klonk dat alleszins als een gouden combinatie. Het spel begon oorspronkelijk als een techdemo die het grote publiek voor het eerst in 2023 te zien kreeg en is intussen meermaals uitgesteld geweest. De reacties op het concept waren echter zo lovend dat Fumi Games, de ontwikkelaar, uiteindelijk besloot om er een volwaardige game van te maken. Of ze ook effectief in hun opzet geslaagd zijn, vertel ik jullie in deze review.
In MOUSE: P.I. For Hire
kruip je in de huid van detective Jack Pepper, een voormalige oorlogsheld. In de corrupte stad Mouseburg krijgt hij een vermissingszaak op zijn bord die al snel veel ingewikkelder blijkt te zijn dan eerst gedacht. Voor hij het goed en wel beseft, raakt Jack verstrikt in een groot complot waarin hij niet meer weet wie of wat hij nog kan vertrouwen. Er staan mensenlevens op het spel en de tijd dringt. Kan Jack de zaak oplossen voor alles volledig uit de hand loopt? Dat ontdek je zelf terwijl je in de huid kruipt van deze speurende muis.
Niet alleen het stemmenwerk is van topniveau, ook de muziek draagt enorm bij aan de geweldige sfeer die de game uitademt. Doorheen het spel hoor je een jazzy soundtrack die perfect het gevoel oproept dat je in de huid kruipt van een speurneus die een mysterieuze zaak probeert op te lossen. Vooropgesteld: ik ben normaal gezien totaal geen fan van jazzmuziek, maar hier zaten verschillende deuntjes tussen die nog lang in mijn hoofd bleven hangen. Het gevoel dat je een klassieke noir-detective beleeft, is werkelijk perfect uitgewerkt.
Wat misschien wel een klein beetje tegenvalt, is dat er ondanks de grote variatie in levels net iets meer afwisseling in de vijanden had mogen zitten. Niet dat er geen variatie aanwezig is, maar veel vijanden keren later in het spel terug in een licht aangepaste vorm. Door de enorme diversiteit aan omgevingen blijft dit slechts een klein minpunt, maar het viel tijdens mijn playthrough wel op. De baasgevechten daarentegen maken veel goed. Die zijn stuk voor stuk origineel en voelen telkens anders aan, zowel op vlak van design als in de manier waarop ze zijn uitgewerkt. Elke confrontatie weet opnieuw te verrassen en vormt een leuke afwisseling tegenover de gewone vijanden.
Natuurlijk is de game in de kern een klassieke boomer shooter, waarbij je van ruimte naar ruimte trekt en groepen vijanden het loodje laat leggen. Dat blijft interessant dankzij de mooie variatie aan wapens die de game je voorschotelt. Zo beschik je niet alleen over een simpele revolver, maar ook over een aantal veel vreemdere en creatievere wapens, zonder daar al te veel over te spoilen. De gunplay voelt bovendien erg goed aan. Elk wapen heeft impact en voelt krachtig wanneer je ermee schiet, wat de gevechten extra bevredigend maakt. De enige echte keerzijde is dat er af en toe wat problemen zijn met de hitboxen en hitregistratie. Soms had ik het gevoel dat ik perfect op een vijand mikte, maar dat mijn kogels in zeldzame gevallen toch niet aankwamen zoals ze zouden moeten. Ook op grotere afstand leek de hitregistratie niet altijd helemaal correct te werken. Het gebeurt gelukkig niet vaak, dus ik heb me er nooit echt aan gestoord, maar het is wel iets dat het vermelden waard is.
Tijdens het schrijven van dit stukje vallen me eigenlijk nog meer dingen op die de game verrassend vernieuwend maken binnen een verder klassiek genre. Zo keer je na elke missie terug naar de stad Mouseburg, waar je de verzamelde informatie kan pinnen op een bord in het PI-kantoor. Daarmee krijg je telkens nieuwe hints en richting voor je volgende opdracht. Daarnaast zit er ook een kaartspel in de game, waarin je baseball speelt door middel van kaarten. In de basis draait het erom sterke kaarten op tafel te leggen om homeruns te slaan of simpelweg punten te verzamelen. Je kan je deck bovendien uitbreiden door nieuwe kaarten te kopen of te vinden, wat het geheel extra diepgang geeft.
Grafisch is de game voor mij een waar genot om te aanschouwen. Dit komt natuurlijk door de geweldige artstyle die het spel bevat, maar ook door de afwisseling van indrukwekkend ontworpen levels. Elk gebied voelt visueel sterk en zorgvuldig uitgewerkt aan, wat de beleving alleen maar versterkt. Ook op technisch vlak draait deze game als een zonnetje op pc. Zelf speelde ik de game met een RTX 5080 en een Ryzen 7 9800X3D, aangevuld met 32 GB DDR5 RAM, zonder enige vorm van upscaling. Daarbij haalde ik bijna constant de maximale framerate van mijn 240 Hz 1440p OLED-scherm. De game kan bovendien met gemak op veel lichtere systemen gedraaid worden en zal ook daar waarschijnlijk bijzonder soepel lopen. Ook op console verwacht ik geen technische mankementen, gezien hoe goed dit spel geoptimaliseerd is.
In MOUSE: P.I. For Hire
Voice-acting op topniveau
Het verhaal van de game is qua opzet vrij simpel, maar weet je toch de volledige speelduur mee te nemen in de zoektocht naar de schuldige van de zaak die je op de schoot geworpen krijgt. Wat het verhaal echt naar een hoger niveau tilt, is de geweldige voice-acting die deze game bevat. De acteur die instaat voor deze fantastische vertolking is niemand minder dan Troy Baker, een absolute legende die we natuurlijk kennen uit games als The Last of Us, Uncharted en Indiana Jones, om er maar enkele te noemen. De manier waarop hij deze rol opnieuw neerzet, is simpelweg fantastisch. En niet alleen hij: ook de andere stemacteurs leveren stuk voor stuk indrukwekkend werk af. Wat ook bijdraagt aan de sterke beleving is dat het spel enorm toffe humor bevat. Zo zijn er dialogen die echt een glimlach op mijn gezicht wisten te toveren tijdens het spelen. Denk aan speelse kaasgrapjes, maar ook aan leuke en subtiele knipogen naar bepaalde films. Dat luchtige randje zorgt ervoor dat de game naast zijn mysterieuze toon ook regelmatig gewoon heel charmant en plezierig aanvoelt.Niet alleen het stemmenwerk is van topniveau, ook de muziek draagt enorm bij aan de geweldige sfeer die de game uitademt. Doorheen het spel hoor je een jazzy soundtrack die perfect het gevoel oproept dat je in de huid kruipt van een speurneus die een mysterieuze zaak probeert op te lossen. Vooropgesteld: ik ben normaal gezien totaal geen fan van jazzmuziek, maar hier zaten verschillende deuntjes tussen die nog lang in mijn hoofd bleven hangen. Het gevoel dat je een klassieke noir-detective beleeft, is werkelijk perfect uitgewerkt.
De baasgevechten zijn origineel en telkens anders
Dit alles wordt natuurlijk gedragen door de geweldige artstyle die ik al in de intro aanhaalde. Tijdens de volledige game stond ik versteld van hoe alles ontworpen en uitgewerkt is. Ook op dat vlak is de game een waar plezier om te beleven. Er zitten behoorlijk wat levels in die telkens een totaal andere vibe uitstralen, zowel qua setting en toon als op vlak van muziek. Zo bevind je je het ene moment in een gekkenhuis, terwijl je even later op een boot aanwijzingen aan het onderzoeken bent om de zaak verder op te lossen. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Door de voortdurende afwisseling van locaties en sferen verveelt de game geen seconde.Wat misschien wel een klein beetje tegenvalt, is dat er ondanks de grote variatie in levels net iets meer afwisseling in de vijanden had mogen zitten. Niet dat er geen variatie aanwezig is, maar veel vijanden keren later in het spel terug in een licht aangepaste vorm. Door de enorme diversiteit aan omgevingen blijft dit slechts een klein minpunt, maar het viel tijdens mijn playthrough wel op. De baasgevechten daarentegen maken veel goed. Die zijn stuk voor stuk origineel en voelen telkens anders aan, zowel op vlak van design als in de manier waarop ze zijn uitgewerkt. Elke confrontatie weet opnieuw te verrassen en vormt een leuke afwisseling tegenover de gewone vijanden.
Een klassieke boomer shooter in de kern
Wel wil ik vermelden dat de game nooit echt moeilijk wordt. Ik heb het spel uitgespeeld op de normale moeilijkheidsgraad binnen een uur of twaalf en heb maar zelden het game-over-scherm gezien. Dat is op zich geen minpunt, want de volledige speelduur bleef voor mij enorm plezierig. Maar voor mensen die echt op zoek zijn naar een stevige uitdaging, kan dat misschien wat tegenvallen. Omgekeerd zullen spelers die liever op een lagere moeilijkheidsgraad spelen zich net geen zorgen hoeven te maken. Ik denk dan ook dat de game voor een eerste playthrough misschien zelfs iets té gemakkelijk zou zijn op de verhaalmodus. De normale moeilijkheidsgraad biedt al weinig echte uitdaging, dus ik vrees dat de game op de storymodus bijna alle spanning zou verliezen.Natuurlijk is de game in de kern een klassieke boomer shooter, waarbij je van ruimte naar ruimte trekt en groepen vijanden het loodje laat leggen. Dat blijft interessant dankzij de mooie variatie aan wapens die de game je voorschotelt. Zo beschik je niet alleen over een simpele revolver, maar ook over een aantal veel vreemdere en creatievere wapens, zonder daar al te veel over te spoilen. De gunplay voelt bovendien erg goed aan. Elk wapen heeft impact en voelt krachtig wanneer je ermee schiet, wat de gevechten extra bevredigend maakt. De enige echte keerzijde is dat er af en toe wat problemen zijn met de hitboxen en hitregistratie. Soms had ik het gevoel dat ik perfect op een vijand mikte, maar dat mijn kogels in zeldzame gevallen toch niet aankwamen zoals ze zouden moeten. Ook op grotere afstand leek de hitregistratie niet altijd helemaal correct te werken. Het gebeurt gelukkig niet vaak, dus ik heb me er nooit echt aan gestoord, maar het is wel iets dat het vermelden waard is.
Verrassend vernieuwend binnen een klassiek genre
Wat ook een leuke afwisseling vormt tussen al het schietgeweld door, zijn de kleine puzzels die je af en toe moet oplossen. Daarnaast kom je regelmatig kluizen of deuren tegen die je kan picklocken door je staart erin te steken, want je bent natuurlijk een muis. Via een minigame moet je dan verschillende sloten openen door de juiste route te volgen, terwijl je soms ook elementen moet ontwijken die het openbreken kunnen laten mislukken. Ook op dat vlak weet de game zich te onderscheiden. Het is een originele en frisse manier om dit soort momenten aan te pakken, zeker in vergelijking met andere games die ik al gespeeld heb.Tijdens het schrijven van dit stukje vallen me eigenlijk nog meer dingen op die de game verrassend vernieuwend maken binnen een verder klassiek genre. Zo keer je na elke missie terug naar de stad Mouseburg, waar je de verzamelde informatie kan pinnen op een bord in het PI-kantoor. Daarmee krijg je telkens nieuwe hints en richting voor je volgende opdracht. Daarnaast zit er ook een kaartspel in de game, waarin je baseball speelt door middel van kaarten. In de basis draait het erom sterke kaarten op tafel te leggen om homeruns te slaan of simpelweg punten te verzamelen. Je kan je deck bovendien uitbreiden door nieuwe kaarten te kopen of te vinden, wat het geheel extra diepgang geeft.
De manier waarop je van level naar level reist is origineel
In het stadje kan je ook zijmissies accepteren van andere muizen, die je onderweg naar de uiteindelijke dader kan voltooien. Dat zorgt voor extra variatie en geeft de wereld net wat meer leven. Ook de manier waarop je van level naar level reist is origineel: de wereldkaart wordt van bovenaf bekeken en je rijdt met Jack zijn auto over de kaart naar nieuwe gebieden. Dit ziet er niet alleen erg goed uit, maar is ook een leuke en sfeervolle toevoeging aan de game.De humor zorgt ervoor dat de game naast mysterieus ook heel charmant en plezierig aanvoelt.”
Grafisch is de game voor mij een waar genot om te aanschouwen. Dit komt natuurlijk door de geweldige artstyle die het spel bevat, maar ook door de afwisseling van indrukwekkend ontworpen levels. Elk gebied voelt visueel sterk en zorgvuldig uitgewerkt aan, wat de beleving alleen maar versterkt. Ook op technisch vlak draait deze game als een zonnetje op pc. Zelf speelde ik de game met een RTX 5080 en een Ryzen 7 9800X3D, aangevuld met 32 GB DDR5 RAM, zonder enige vorm van upscaling. Daarbij haalde ik bijna constant de maximale framerate van mijn 240 Hz 1440p OLED-scherm. De game kan bovendien met gemak op veel lichtere systemen gedraaid worden en zal ook daar waarschijnlijk bijzonder soepel lopen. Ook op console verwacht ik geen technische mankementen, gezien hoe goed dit spel geoptimaliseerd is.
Conclusie
Uiteindelijk kan ik Mouse Pi: For Hire enkel maar ten zeerste aanbevelen. De game bevat een paar originele ideeën die echt een genot zijn om te ervaren. De artstyle is prachtig, de voice-acting is meesterlijk en de muziek en totale sfeer, samen met de humor en de grappige dialogen, zorgen ervoor dat het spel een heel eigen karakter uitstraalt. De gunplay zit bovendien goed in elkaar en er is een redelijke variatie aan wapens. Ook de levels zijn stuk voor stuk van topniveau en voelen geweldig aan om te ontdekken. Zowel grafisch als technisch is dit een parel, zonder echte mankementen. Enige spijtige is dat sommige hitboxes nog wat verfijning kunnen gebruiken en dat bepaalde vijanden net iets te vaak herbruikt worden. Desondanks blijft het geheel een bijzonder sterke en memorabele ervaring.
Pro
- Artstyle is prachtig
- Gevarieerde levels
- Originele ideeën
- Gunplay voelt goed aan
- Leuke humor
- Fantastische voice-acting
- Technisch perfect
Con
- Hitboxen kunnen iets beter
- Variatie in vijanden
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
16 april 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Fumi Games
Uitgever
- PlaySide
