Dieren, natuurreservaat, puzzel en White Goblin Games. Mocht ik je vragen om op basis van deze vier omschrijvingen te raden welk bordspel ik bedoel, dan gok ik dat er een heleboel mensen, niet ten onrechte, Cascadia zullen antwoorden. Het is niet over dat spel dat ik het hier wil hebben, maar wel over hun nieuwe spel: Nimalia. Weet Nimalia, een puzzelspel met als thema dieren, te overleven in de grote jungle van bord- en kaartspellen, of ondergaat het de wet van de sterkste en is het een prooi die geen lang leven beschoren is? Dat kom je te weten in onderstaande review.
In Nimalia kruip je in de huid van een architect die een natuurreservaat moet maken. Hierbij moet je jouw kaarten, die opgedeeld zijn in vier vakken met elk een dier en terrein, binnen een opgegeven ruimte plaatsen en moet je zo goed mogelijk aan wisselende doelstellingen voldoen. Bij de start van het spel creëer je het scorespoor en kies je al dan niet willekeurig de vier opdrachtkaarten, één van elke kleur. Hierin bestaan verschillende moeilijkheidsgraden die je kan herkennen aan het aantal bladeren op de opdrachtkaart. Na elke ronde zal je punten kunnen scoren indien je voldaan hebt aan bepaalde doelstellingen. Wie na vijf rondes de meeste punten heeft weten te scoren, is de winnaar van Nimalia.
In het spel zitten elf dubbelzijdige opdrachtkaarten, hiermee kan je dus enorm variëren zodat je steeds andere doelen hebt. Dit zorgt uiteraard voor een goede herspeelbaarheid. De doelen die je moet zien te behalen variëren ook en zijn duidelijk uitgelegd in de spelregels. Elk mogelijk doel zit wel ergens verscholen in een opdracht. Het speciale aan dit spel is ook dat er in elke ronde andere doelen moeten behaald worden. Deze doelen kunnen elkaar ook tegenwerken. Zo kan het zijn dat je punten krijgt per savannegebied dat uit exact vier velden bestaat of punten per veld van je grootste savanneveld, maar volgens een ander doel krijg je enkel punten als je zo weinig mogelijk leeuwen of giraffen hebt. En laat dit nou net de enige dieren zijn die op een savanneveld voorkomen. Je zal dus steeds moeten kiezen welk doel je voorrang wil geven. Hierbij plan je ook best vooruit door te kijken naar de doelen die er in de volgende rondes aankomen en hoe vaak een doel nog punten oplevert. Na de tweede ronde komt de groene opdrachtkaart nog maar één keer aan bod, maar kan je wel nog drie maal punten scoren voor de rode doelenkaart. Het hoeft niet te verbazen dat je vanaf dan vooral in functie van de rode opdrachtkaart wil bouwen en minder in die van de groene.
De spelregels van Nimalia zijn zeer eenvoudig en duidelijk. Hierdoor is het enerzijds zeer toegankelijk voor occasionele spelers, maar is het anderzijds toch voldoende uitdagend voor meer ervaren spelers. Dit omdat je de kaart die je wil spelen steeds voor een deel moet overlappen met een reeds eerder geplaatste kaart en je rekening moet houden met de opdrachtkaarten. Enige planning en strategie is dus nodig om de overwinning in de wacht te slepen. De opdrachtkaarten zorgen er ook voor dat geen enkel spel hetzelfde is en je een grote herspeelbaarheid hebt. Een spelletje duurt ook niet te lang en een andere grote troef is dat je geen downtime hebt, maar simultaan speelt. Het enige waarbij je moet opletten is dat je toch voorzichtig bent bij het spelen. Het enige dat ik jammer vind, is dat ze het spel beperkt hebben tot vier spelers. Door het toevoegen van extra kaarten en enkele minieme aanpassingen op de opdrachtkaarten is dit een spel dat je perfect met meerdere spelers zou kunnen spelen. Dit vind ik een gemiste kans, maar het neemt niet weg dat het eerste spel ontworpen door William Liévin een leuk en goed spel is.
In Nimalia kruip je in de huid van een architect die een natuurreservaat moet maken. Hierbij moet je jouw kaarten, die opgedeeld zijn in vier vakken met elk een dier en terrein, binnen een opgegeven ruimte plaatsen en moet je zo goed mogelijk aan wisselende doelstellingen voldoen. Bij de start van het spel creëer je het scorespoor en kies je al dan niet willekeurig de vier opdrachtkaarten, één van elke kleur. Hierin bestaan verschillende moeilijkheidsgraden die je kan herkennen aan het aantal bladeren op de opdrachtkaart. Na elke ronde zal je punten kunnen scoren indien je voldaan hebt aan bepaalde doelstellingen. Wie na vijf rondes de meeste punten heeft weten te scoren, is de winnaar van Nimalia.
Niet onder maar op elkaar
Een ronde van Nimalia is heel simpel. Elke speler krijgt drie kaarten, waarvan hij er één houdt en in zijn reservaat legt. De twee andere kaarten geeft hij door aan de speler naast hem, waarbij de richting bepaald wordt door de rondefiche. Van de twee ontvangen kaarten, kies je er opnieuw één om in je reservaat te plaatsen en één om door te geven. Je eerste kaart kan je makkelijk plaatsen, deze leg je gewoon voor je neer. Vanaf je tweede te plaatsen kaart gelden er echter regels. De kaart die je nu wil leggen, moet een reeds gespeelde kaart overlappen, waarbij de nieuw gespeelde kaart steeds bovenaan moet liggen. Dit dient minimaal een vak te zijn, maar mag ook volledig zijn. De enige nog bijkomende regel is de maximale grootte van je reservaat. Dit mag niet groter zijn dan zes op zes vakken. Nadat je jouw derde en laatste kaart van deze ronde geplaatst hebt, kijk je of je voldaan hebt aan de doelstellingen van de ronde. In de eerste drie rondes zijn er twee doelstellingen waarbij je punten kan scoren en bij de voorlaatste en laatste zijn dit er zelfs drie waarmee je rekening moet houden.Een strategisch puzzelspel vol dieren en dilemma’s.
In het spel zitten elf dubbelzijdige opdrachtkaarten, hiermee kan je dus enorm variëren zodat je steeds andere doelen hebt. Dit zorgt uiteraard voor een goede herspeelbaarheid. De doelen die je moet zien te behalen variëren ook en zijn duidelijk uitgelegd in de spelregels. Elk mogelijk doel zit wel ergens verscholen in een opdracht. Het speciale aan dit spel is ook dat er in elke ronde andere doelen moeten behaald worden. Deze doelen kunnen elkaar ook tegenwerken. Zo kan het zijn dat je punten krijgt per savannegebied dat uit exact vier velden bestaat of punten per veld van je grootste savanneveld, maar volgens een ander doel krijg je enkel punten als je zo weinig mogelijk leeuwen of giraffen hebt. En laat dit nou net de enige dieren zijn die op een savanneveld voorkomen. Je zal dus steeds moeten kiezen welk doel je voorrang wil geven. Hierbij plan je ook best vooruit door te kijken naar de doelen die er in de volgende rondes aankomen en hoe vaak een doel nog punten oplevert. Na de tweede ronde komt de groene opdrachtkaart nog maar één keer aan bod, maar kan je wel nog drie maal punten scoren voor de rode doelenkaart. Het hoeft niet te verbazen dat je vanaf dan vooral in functie van de rode opdrachtkaart wil bouwen en minder in die van de groene.
Allemaal samen
In het spel zit niet zoveel interactie. Je geeft wel kaarten door aan je medespelers, maar je bent toch vooral bezig met het bouwen van je eigen reservaat. De doelen zijn voor iedereen hetzelfde en dus heeft vaak iedereen evenveel baat om een bepaalde kaart wel of niet te hebben. Doordat iedereen simultaan speelt, is er geen downtime. Hierdoor maakt het spelersaantal niet echt uit, maar met twee spelers weet je welke kaarten je hebt doorgegeven en weet je dat je één van beide zal terugkrijgen. Wanneer je met drie of vier speelt, heb je deze info niet en is het in die zin iets onvoorspelbaarder.De spelregels van Nimalia zijn zeer eenvoudig en duidelijk. Hierdoor is het enerzijds zeer toegankelijk voor occasionele spelers, maar is het anderzijds toch voldoende uitdagend voor meer ervaren spelers. Dit omdat je de kaart die je wil spelen steeds voor een deel moet overlappen met een reeds eerder geplaatste kaart en je rekening moet houden met de opdrachtkaarten. Enige planning en strategie is dus nodig om de overwinning in de wacht te slepen. De opdrachtkaarten zorgen er ook voor dat geen enkel spel hetzelfde is en je een grote herspeelbaarheid hebt. Een spelletje duurt ook niet te lang en een andere grote troef is dat je geen downtime hebt, maar simultaan speelt. Het enige waarbij je moet opletten is dat je toch voorzichtig bent bij het spelen. Het enige dat ik jammer vind, is dat ze het spel beperkt hebben tot vier spelers. Door het toevoegen van extra kaarten en enkele minieme aanpassingen op de opdrachtkaarten is dit een spel dat je perfect met meerdere spelers zou kunnen spelen. Dit vind ik een gemiste kans, maar het neemt niet weg dat het eerste spel ontworpen door William Liévin een leuk en goed spel is.
Conclusie
Nimalia is zeker niet het origineelste spel dat dit jaar zal worden uitgebracht. White Goblin Games heeft met Cascadia en Calico al enkele gelijkaardige puzzelspellen in zijn gamma. Toch is Nimalia een leuke toevoeging. Het weet zich te onderscheiden van andere puzzelspellen doordat het toegankelijk is en zeer vlot speelt. Daarnaast heeft het leuke en uitnodigende artwork, en nog een grote troef is dat het geleverd wordt in een zeer compact spellendoosje. Geen overbodige luxe in een volle spellenkast of om mee te nemen op reis. Dit alles maakt dat Nimalia zijn territorium in mijn bordspellenkast heeft weten af te dwingen en nog regelmatig op tafel zal komen.
Pro
- Simpele regels
- Speelt vlot
- Leuk puzzelspel
Con
- Beperkte interactie
8
Over
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
William Liévin
Aantal spelers
2-4
Tijdsduur
30 minuten
