Octopath Traveler was zeker en vast niet de eerste retro-geïnspireerde JRPG, maar deze titel van Square Enix uit 2018 zorgde alvast voor een grote vernieuwde interesse in het genre. Dit vertaalde zich vervolgens in tal van andere succesvolle gelijkaardige titels zoals Sea of Stars, Chained Echoes, Eiyuden Chronicles: Hundred Heroes en zelfs remakes van klassiekers zoals Live A Live, en binnenkort de eerste drie Dragon Quest-games. Het spel gaf zelfs de geboorte aan een nieuwe stijl, die de naam HD-2D kreeg, en in 2023 kreeg het een fantastische sequel. Nu vraag je je waarschijnlijk af waarom we nu plots de eerste game reviewen? Wel, lange tijd was Octopath Traveler niet beschikbaar op de PlayStation-platformen, maar sinds zes juni kunnen ook PlayStation-eigenaars dit avontuur beleven.
De reden waarom SNES-klassieker Live A Live enkele jaren geleden een tweede kans kreeg, is zelfs deels te danken aan Octopath Traveler. Het succes van deze titel liet regisseur Takashi Tokita toe om eindelijk een remake van Live A Live te ontwikkelen. De link tussen deze twee spellen was trouwens niet ver te zoeken en Octopath Traveler werd zelfs gezien als een spirituele opvolger van Live A Live, omdat het een gelijkaardige structuur heeft met meerdere speelbare hoofdpersonages met elk hun eigen verhaal. Zoals de titel doet vermoeden, gaat het in Octopath Traveler om acht personages die door het lot worden samengebracht en de wereld van Osterra moeten behoeden van een oud kwaad in de vorm van een gevallen god genaamd Galdera.
Toch komt deze aanpak met een caveat: de eerste uren van dit spel voelen vrij onsamenhangend aan. Elke proloogmissie en het reizen naar het volgende dorpje duurt ongeveer een uurtje of twee en in die tijdspanne duik je steeds in het begin van een ander verhaal. Het verhaal van je hoofdpersonage eerst proberen te vorderen lukt echter niet omdat je dan nog te zwak bent. Ik was bijvoorbeeld begonnen met de healer Alfyn en om aan zijn Act 2 te kunnen beginnen, was het aangeraden om level 22 te zijn terwijl ik na het voltooien van zijn Act 1 level 5 was ofzo. Op weg naar de locatie van Act 2 kom je wel automatisch al enkele andere personages tegen, waardoor dit uiteindelijk geen probleem vormt. Maar het start/stop-gegeven van de verhalen kan toch wat vreemd overkomen. Je krijgt hierdoor bovendien het gevoel dat het even duurt voordat het globale verhaal goed en wel van start gaat.
Daarnaast verdient ook het gevechtssysteem een vermelding. Octopath Traveler voegt namelijk twee heerlijke ingrediënten toe aan de vrij klassieke turn-based gevechten, die worden omschreven als Break en Boost. Elke vijand heeft namelijk een soort van schild dat zijn defensie verhoogt en de enige manier om dit schild tijdelijk te breken is door een aanval te gebruiken waartegen de vijand zwak is. Alleen weet je de eerste keer wanneer je dat type vijand ontmoet niet waartegen het zwak is. Het breken van het schild verdooft de vijand ook voor een tweetal beurten, waardoor je niet zal worden aangevallen. Daarnaast krijg je bij elke aanval Boost Points die je kan inzetten om een combo van meerdere aanvallen of sterkere spreuken te lanceren. De beurt nadien krijg je echter geen Boost Point. Het leuke aan deze twee mechanismes is hoe je ze in synergie kan gebruiken en je soms voor lastige keuzes zet. Gebruik je bijvoorbeeld een Boost om een schild snel kapot te krijgen of zet je het net eerder in om meer schade te doen wanneer een vijand "gebroken" is. Dankzij dit tactisch laagje, waren de gevechten voor mij alvast het hoogtepunt van Octopath Traveler. Het enige dat mij hier wat stoorde, is dat je elk nieuw personage vanaf level 1 moet doen groeien, wat naar het einde toe toch voor wat grinden zorgt. Daarom is het trouwens aangeraden om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar al de andere protagonisten.
Gelukkig is de tocht doorheen Osterra eentje die je niet snel zal vergeten dankzij de prachtige wereld, fantastische muziek en geweldige voice-acting. Hoewel het spel de indruk kan geven dat het gaat om een indietitel, zal je al snel merken dat dit helemaal niet het geval is. Die indruk kan je natuurlijk krijgen door de pixel graphics, maar de HD-2D-stijl zorgt voor een modern jasje voor graphics die een nostalgiegevoel willen oproepen naar de gouden SNES- en PlayStation-periode van JRPG's. Op PlayStation 5 kan je hierbij uiteraard genieten van een uitstekende performance aan zestig frames per seconde en een 4K-resolutie. Waar ik mij wel een beetje aan stoorde waren de kleurenfilters in sommige gebieden, waardoor er een gele of groene waas leek te zijn over het beeld. En ik ben ook nog steeds van mening dat dit soort graphics het beste tot hun recht komen op een kleiner scherm, en dus ideaal zijn voor handheld consoles. Op een 55 inch-televisie zien de personages er toch net iets te blokkerig en ongedetailleerd uit. Octopath Traveler was bijgevolg een perfecte kandidaat om mij toch eens te doen nadenken om een PlayStation Portal in huis te halen.
De reden waarom SNES-klassieker Live A Live enkele jaren geleden een tweede kans kreeg, is zelfs deels te danken aan Octopath Traveler. Het succes van deze titel liet regisseur Takashi Tokita toe om eindelijk een remake van Live A Live te ontwikkelen. De link tussen deze twee spellen was trouwens niet ver te zoeken en Octopath Traveler werd zelfs gezien als een spirituele opvolger van Live A Live, omdat het een gelijkaardige structuur heeft met meerdere speelbare hoofdpersonages met elk hun eigen verhaal. Zoals de titel doet vermoeden, gaat het in Octopath Traveler om acht personages die door het lot worden samengebracht en de wereld van Osterra moeten behoeden van een oud kwaad in de vorm van een gevallen god genaamd Galdera.
Acht paden bewandelen
De vergelijking tussen Live A Live en Octopath Traveler houdt daar echter op, want terwijl de verhalen van de protagonisten in Live A Live afzonderlijk waren en pas op het einde samenkwamen, is dit niet het geval in Octopath Traveler. Hier kies je wel één van de personages om mee te beginnen, maar na een proloog ga je al snel op zoek naar de andere protagonisten van het spel. Iedere keer je een nieuw personage ontmoet, zal je eerst de proloogmissie moeten spelen voordat je verder kan. Naarmate je vordert doorheen de verschillende verhalen komen deze samen en ontdek je dat onze helden een gedeelde vijand hebben met een sinister plan. Dit plan is gelinkt aan Galdera, een van de dertien goden van Osterra die in ongenade was gevallen en opgesloten zit in de onderwereld. Al bij al typisch voer voor een JRPG dus, maar met een opmerkelijke aanpak. De keuze van wie je als primaire protagonist kiest, heeft namelijk een grote invloed op hoe je het spel zal ervaren en waardoor het avontuur voor verschillende spelers anders kan uitpakken.Toch komt deze aanpak met een caveat: de eerste uren van dit spel voelen vrij onsamenhangend aan. Elke proloogmissie en het reizen naar het volgende dorpje duurt ongeveer een uurtje of twee en in die tijdspanne duik je steeds in het begin van een ander verhaal. Het verhaal van je hoofdpersonage eerst proberen te vorderen lukt echter niet omdat je dan nog te zwak bent. Ik was bijvoorbeeld begonnen met de healer Alfyn en om aan zijn Act 2 te kunnen beginnen, was het aangeraden om level 22 te zijn terwijl ik na het voltooien van zijn Act 1 level 5 was ofzo. Op weg naar de locatie van Act 2 kom je wel automatisch al enkele andere personages tegen, waardoor dit uiteindelijk geen probleem vormt. Maar het start/stop-gegeven van de verhalen kan toch wat vreemd overkomen. Je krijgt hierdoor bovendien het gevoel dat het even duurt voordat het globale verhaal goed en wel van start gaat.
Nostalgie staat innovatie niet in de weg
Hoewel het verhaal niet de sterkste kant is van het spel, is het gelukkig wel leuk om te volgen. Waar Octopath Traveler wel weet uit te blinken is haar gameplay en opvallende visuele stijl. Laten we beginnen met de gameplay. Hoewel deze over het algemeen vrij klassiek is, zijn er toch twee elementen die het spel doen onderscheiden van de rest. Eerst en vooral heeft elk personage een character class met hieraan verbonden een Path Action. Dit zijn unieke acties waarmee de personages kunnen interageren met NPC's, gaande van het vragen naar informatie bij Alfyn tot zakkenrollen met de dief Therion of NPC's uitdagen tot een gevecht met de jaagster H'aanit. Belangrijk is om hierbij te onthouden dat je deze Path Actions kan gebruiken om queestes te voltooien of nieuwe items te bemachtigen. Verder heb je ook nog secundaire character classes die je kan vrijspelen en toewijzen aan je personages.Daarnaast verdient ook het gevechtssysteem een vermelding. Octopath Traveler voegt namelijk twee heerlijke ingrediënten toe aan de vrij klassieke turn-based gevechten, die worden omschreven als Break en Boost. Elke vijand heeft namelijk een soort van schild dat zijn defensie verhoogt en de enige manier om dit schild tijdelijk te breken is door een aanval te gebruiken waartegen de vijand zwak is. Alleen weet je de eerste keer wanneer je dat type vijand ontmoet niet waartegen het zwak is. Het breken van het schild verdooft de vijand ook voor een tweetal beurten, waardoor je niet zal worden aangevallen. Daarnaast krijg je bij elke aanval Boost Points die je kan inzetten om een combo van meerdere aanvallen of sterkere spreuken te lanceren. De beurt nadien krijg je echter geen Boost Point. Het leuke aan deze twee mechanismes is hoe je ze in synergie kan gebruiken en je soms voor lastige keuzes zet. Gebruik je bijvoorbeeld een Boost om een schild snel kapot te krijgen of zet je het net eerder in om meer schade te doen wanneer een vijand "gebroken" is. Dankzij dit tactisch laagje, waren de gevechten voor mij alvast het hoogtepunt van Octopath Traveler. Het enige dat mij hier wat stoorde, is dat je elk nieuw personage vanaf level 1 moet doen groeien, wat naar het einde toe toch voor wat grinden zorgt. Daarom is het trouwens aangeraden om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar al de andere protagonisten.
Dankzij dit tactisch laagje, waren de gevechten voor mij alvast het hoogtepunt van Octopath Traveler.
Gelukkig is de tocht doorheen Osterra eentje die je niet snel zal vergeten dankzij de prachtige wereld, fantastische muziek en geweldige voice-acting. Hoewel het spel de indruk kan geven dat het gaat om een indietitel, zal je al snel merken dat dit helemaal niet het geval is. Die indruk kan je natuurlijk krijgen door de pixel graphics, maar de HD-2D-stijl zorgt voor een modern jasje voor graphics die een nostalgiegevoel willen oproepen naar de gouden SNES- en PlayStation-periode van JRPG's. Op PlayStation 5 kan je hierbij uiteraard genieten van een uitstekende performance aan zestig frames per seconde en een 4K-resolutie. Waar ik mij wel een beetje aan stoorde waren de kleurenfilters in sommige gebieden, waardoor er een gele of groene waas leek te zijn over het beeld. En ik ben ook nog steeds van mening dat dit soort graphics het beste tot hun recht komen op een kleiner scherm, en dus ideaal zijn voor handheld consoles. Op een 55 inch-televisie zien de personages er toch net iets te blokkerig en ongedetailleerd uit. Octopath Traveler was bijgevolg een perfecte kandidaat om mij toch eens te doen nadenken om een PlayStation Portal in huis te halen.
Conclusie
Zes jaar na de oorspronkeleijke release op Nintendo Switch verscheen Octopath Traveler eindelijk op de PlayStation-consoles en zij die konden genieten van het tweede deel hoeven niet te aarzelen om ook deze voorloper in huis te halen. Het spel is immers nog steeds de moeite om te ontdekken dankzij de diepgaande gameplay, prachtige sfeer en het interessante verhaal, ook al is dit laatste niet het sterkste punt van het spel.
Pro
- Geweldige gameplay
- Fantastische sfeer
- Prachtige wereld
Con
- Grinden
- Verhaal lang onsamenhangend
- Komt grafisch minder tot zijn recht op een groot scherm
8
Over
Beschikbaar vanaf
6 juni 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Acquire
- Square Enix
Uitgever
- Square Enix
